Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [....], po rozpatrzeniu odwołania M. D., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Z. i Gminy T. z dnia [...] marca 1978 r. nr [....] o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w Z. na "[....]" oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...] m2, opisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej własność Z. z K. D..
Stan faktyczny sprawy organy orzekające, ustaliły następująco:
Decyzją z dnia [....] marca 1978 roku Nr [...] Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w Z. na "[...]" oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, opisanej w księdze wieczystej KW nr [...] Właścicielką wywłaszczonej nieruchomości była Z. z K. D.. Wywłaszczenie nastąpiło na cele urządzenia parku wypoczynkowo-rekreacyjnego, zgodnie z decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] grudnia 1976 r. nr [...].
Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości i odszkodowaniu została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64). Wobec niezłożenia odwołania decyzja stała się ostateczna.
Pismem z dnia 13 grudnia 2002 r. M. D. będąca spadkobierczynią byłej właścicielki wywłaszczonej nieruchomości, wystąpiła do Wojewody [....] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności między innymi decyzji Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] marca 1978 r. Nr [...]. Wobec decyzji o wywłaszczeniu wnioskodawczyni podniosła szereg zarzutów, a mianowicie: brak ustalenia odszkodowania, mimo iż decyzja nazwana została "decyzją o wywłaszczeniu i odszkodowaniu" i powołano się w niej na opinię biegłego, a także stosowne akty normatywne regulujące zasady ustalania odszkodowania. Wadliwie odroczono rozliczenie odszkodowania nie podając, kiedy owo rozliczenie nastąpi. Brak było decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego inwestycji, na którą powołano się w decyzji o wywłaszczeniu, brak prawidłowo udokumentowanej rozprawy administracyjnej oraz udziału biegłego w rozprawie. Zamiast strony w postępowaniu wywłaszczeniowym uczestniczył R. D., który nie został do tego umocowany.
Ponadto, zdaniem wnioskodawczyni, skoro postępowanie wywłaszczeniowe łączyło różne nieruchomości i w stosunku do każdej z nich zostały wydane odrębne decyzje administracyjne, to dla każdej z wywłaszczanych działek powinno być prowadzone odrębne postępowanie. Kwota odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości była identyczna z kwotą obciążenia hipotecznego wywłaszczanych działek, natomiast nie ustalono odszkodowania za składniki nieruchomości. Zdaniem wnioskodawczyni nie przeprowadzono także postępowania mającego na celu wykazanie, iż wywłaszczana nieruchomość jest niezbędna na cele wymienione w art. 3 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, przy czym istnieją rozbieżności w określeniu tego celu pomiędzy dokumentacją postępowania, a samą decyzją wywłaszczeniową. Nie został precyzyjnie określony przedmiot wywłaszczenia. Wnioskodawczyni podniosła także, iż o wywłaszczeniu orzekł nie Naczelnik Miasta Z. i Gminy T., lecz Wydział Gospodarki Terenowej, a podpis na decyzji nie zawiera oznaczenia stanowiska służbowego podpisującego.
Naruszeniu uległy ponadto, według wnioskodawczyni, przepisy art. 16 ust. 1, ust. 3, art. 5 ust. 2, art. 6 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W ofertach sprzedaży działki powoływano się na plan zagospodarowania przestrzennego, co - zdaniem wnioskodawczyni - jest niedopuszczalne. Przy ustalaniu odszkodowania oparto się na nieaktualnym już zarządzeniu Naczelnika Z. z dnia [...] stycznia 1974 roku. Zwrócono równocześnie uwagę, iż w podstawie prawnej decyzji powołano się na art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego, podczas gdy przepis ten dotyczy zawieszenia postępowania. W piśmie z dnia 28 marca 2003 r. M. D. poszerzyła katalog zarzutów wobec decyzji o wywłaszczeniu o brak stosownych uprawnień biegłego, który sporządzał opinię szacunkową dla potrzeb postępowania wywłaszczeniowego, oparcie się przy ustalaniu odszkodowania na przepisach prawa już nieobowiązujących, a także brak należytego poinformowania strony o konieczności uregulowania wpisów w księgach wieczystych. Wskazała także na naruszenie art. 24 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości
Po rozpoznaniu wniosku oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] marca 1978 r. o wywłaszczeniu nieruchomości. Na skutek odwołania M. D. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [....] z dnia [...] maja 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji z uwagi na fakt, iż decyzja z dnia [...] maja 2003 r. została wydana przed upływem wyznaczonego stronom terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, co ograniczyło prawa procesowe strony.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [....] przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w kwestii upoważnienia mgr inż. A M. do podpisania decyzji wywłaszczeniowej, w wyniku którego uzyskał wyciąg ze statutu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T. w Z. zatwierdzonego zarządzeniem nr [...] Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. wraz ze stwierdzeniem, iż Urząd ten nie posiada innych dokumentów dotyczących omawianego zagadnienia.
W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał Wojewoda [...] wydał w dniu [...] lutego 2004 r. decyzję nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest przesłanek do uznania, iż przy wydaniu decyzji o wywłaszczeniu, doszło do rażącego naruszenia prawa. Nie zachodzą też inne przesłanki z art. 156 § 1 kpa.
W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 kpa badanie zgodności decyzji z prawem dokonuje się w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] marca 1978 r. miarodajne są unormowania prawne obowiązujące w dacie jej wydania, a więc przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz.
- 64) oraz Kodeks postępowania administracyjnego w jego brzmieniu na marzec 1978 r.
Zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że w postępowaniu wywłaszczeniowym doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego – powołanej wyżej ustawy wywłaszczeniowej jak i przepisów kpa. Jeśli chodzi o zarzut braku udziału strony w postępowaniu wywłaszczeniowym organ wskazał, że nie jest on uzasadniony. Do akt sprawy wywłaszczeniowej został dołączony odpis pełnomocnictwa z dnia 21 maja 1974 r. udzielonego przez M. D. ojcu R. D., z którego wynika, że umocowuje go do reprezentowania "we wszystkich sprawach administracyjnych i finansowych, a więc również do sprzedaży i pobierania pieniędzy ze sprzedaży moich majętności odziedziczonych po zmarłej matce". Z treści pełnomocnictwa jednoznacznie wynika brak zakreślonych granic przedmiotowych oraz czasowych udzielonego upoważnienia. Fakt udzielenia pełnomocnictwa w dacie poprzedzającej postępowanie wywłaszczeniowe nie może świadczyć o wadliwym umocowaniu, ponieważ takie pełnomocnictwo mogło zostać udzielone zachowawczo.
Pełnomocnikowi M. D. doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i o rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, o czym świadczy fakt jego udziału w rozprawie. W konsekwencji powyższego za chybione należy również uznać zarzuty w kwestii braku należytej reprezentacji na rozprawie administracyjnej
Zgodnie z decyzją Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] grudnia 1976 roku Nr [...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, nieruchomość wywłaszczona była położona na terenie przeznaczonym w obowiązującym ówcześnie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele publicznego parku wypoczynkowo-rekreacyjnego. Dokument ten precyzował cel wywłaszczenia i określał jego zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne jest przy tym, że inwestycja polegająca na budowie parku wypoczynkowo-rekreacyjnego ma cechy użyteczności publicznej.
Jeśli chodzi kwestię ważności decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji w dniu wywłaszczenia Wojewoda zwrócił uwagę, iż faktem jest że decyzja ta powinna zachować ważność w dacie wydania decyzji o wywłaszczeniu. Z przepisu art. 21 ust. 4 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane wynikało, że ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji oraz zatwierdzenie planu realizacyjnego traci ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił, albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Termin do wystąpienia o pozwolenie na budowę mógł być w szczególnie uzasadnionych wypadkach przedłużony. W niniejszej sprawie inwestor uzyskał prawo do terenu. W sprawie realizacji celu wywłaszczenia nie została wprawdzie wydana decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, jednak Wojewoda [...] w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nie jest władny do oceny prawidłowości przygotowania inwestycji.
Co do zarzutu prowadzenia odrębnych postępowań wywłaszczeniowych dla poszczególnych działek i orzekanie o ich wywłaszczeniu odrębnymi decyzjami Wojewoda [...] wskazał, że żaden przepis prawa materialnego, czy też procesowego nie uniemożliwia takiego procedowania, nie może więc być mowy o naruszeniu prawa.
Zarzutem, który również nie znalazł oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym jest stwierdzenie zawarte we wniosku, iż o wywłaszczeniu orzekł nie Naczelnik Miasta Z. i Gminy T., a Wydział Gospodarki Terenowej Urzędu Miasta Z. Weryfikowana decyzja została podpisana z upoważnienia właściwego organu, którym był Naczelnik Miasta Z. i Gminy T. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że podpisujący kwestionowaną decyzję mgr inż. A. M. nie posiadał upoważnienia Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. Z § 21 statutu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T. w Z. zatwierdzonego zarządzeniem nr [...] Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. kierownicy wydziałów upoważnieni byli do załatwiania w imieniu Naczelnika Miasta i Gminy do załatwiania spraw wynikających z przepisów o zakresie działania wydziałów, w tym również do wydawania decyzji administracyjnych, z wyłączeniem jedynie spraw zastrzeżonych do osobistej aprobaty Naczelnika.
Sprawy załatwiane na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości należały zgodnie z omawianym zarządzeniem do właściwości Wydziału Gospodarki Terenowej Urzędu Miasta Z. i Gminy T. i nie były zastrzeżone do osobistej aprobaty Naczelnika lub jego zastępców. Zgodnie natomiast z § 22 statutu zastępcy kierowników wydziałów byli upoważnieni do załatwiania spraw w granicach upoważnień przysługujących kierownikom wydziałów, w zakresie ustalonym przez kierowników wydziałów. Mimo przeprowadzonych poszukiwań nie udało się odnaleźć indywidualnego dokumentu wskazującego na przydzielenie przez Kierownika Wydziału Gospodarki Terenowej Urzędu Miasta Z. i Gminy T. swojemu zastępcy w ramach przydziału obowiązków służbowych czynności związanych z prowadzeniem postępowań wywłaszczeniowych i wydawaniem w tych sprawach decyzji administracyjnych. Jest to rzeczą zrozumiałą, mając zwłaszcza na uwadze, że od daty wydania decyzji upłynęło prawie 26 lat.
Z faktu nieodnalezienia takiego dokumentu nie można jednak wyprowadzić wniosku, iż omawiana decyzja wywłaszczeniowa została wydana bez podstawy prawnej lub z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 §1 kpa).
Bezzasadny – w ocenie organu - jest także zarzut braku udziału biegłego w rozprawie wywłaszczeniowej. Decyzją z dnia [...] marca 1978 r. nie orzeczono o odszkodowaniu z uwagi na nieuregulowany stan prawny nieruchomości. Odszkodowanie zostało ustalone odrębną decyzją Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] maja 1978 r. nr [...], która nie jest objęta wnioskiem M. D. o stwierdzenie nieważności.
Wojewoda [...] podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym pojęcia rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym, nawet oczywistym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to tylko takie naruszenie, w wyniku którego ze względu na skutki wadliwość decyzji jest jednoznaczna i jednocześnie tylko takie naruszenie, które wywołało skutki niemożliwe do zaaprobowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Chodzi o ewidentne bezprawie, którego w żadnym wypadku nie można usprawiedliwiać i tolerować. (wyrok NSA z dnia 7 marca 2003 r. sygn.akt I SA 2058/01). Taka sytuacja natomiast nie zaistniała w ocenianym postępowaniu wywłaszczeniowym i tym samym nie dotyczy badanej w trybie nadzoru decyzji Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. z dnia [...] marca 1978 r.Nr [...], wobec której brak jest podstaw do zastosowania art. 156 § kpa.
Odwołanie od decyzji Wojewody [...] złożyła M. D. podnosząc zarzut niewyjaśnienia przez organ I instancji kwestii umocowania mgr inż. A. M. do wydania decyzji o wywłaszczeniu w imieniu Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. Wojewoda [...] nie ustalił, jakiego działu był kierownikiem inż. A. M. (z imiennej pieczęci to nie wynikało). Brak ten Wojewoda zastąpił kuriozalnym domniemaniem posiadania takiego umocowania.
Minister Infrastruktury nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa. W przedmiotowej sprawie ocenie nadzorczej podlega decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, zatem Wojewoda [...] winien był ocenić zgodność powołanej decyzji wywłaszczeniowej z przepisami przytoczonej ustawy. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie miała zatem ocena, czy spełnione zostały materialnoprawne przesłanki dopuszczalności wywłaszczenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1-2 powołanej ustawy z dnia 12 marca 1958 r. wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cel użyteczności publicznej, na cel obrony Państwa albo dla wykonywania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych oraz dla planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego.
Z przedstawionych dokumentów wynika, iż przeprowadzenie postępowania wywłaszczeniowego było niezbędne na cele użyteczności publicznej, zaś rokowania o dobrowolne odstąpienie nieruchomości nie przyniosły rezultatu. Przedmiotowa nieruchomość była bowiem ujęta w inwestycji pn. "budowa parku wypoczynkowo-rekreacyjnego obejmującego "[...]". Inwestycja ta została ujęta w miejscowym planie szczegółowym perspektywicznego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy S. miasta Z., na co wskazują m.in.: decyzja Wydziału Gospodarki Terenowej Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [....] grudnia 1976 r. Nr [...] oraz Załącznik Nr [...] do ww. decyzji z dnia [...] grudnia 1976 r. Z powyższego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona dla realizacji celu określonego w art. 3 ust. 1, tj. na cele użyteczności publicznej.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ubiegający się o wywłaszczenie przed wystąpieniem do organu administracji państwowej z wnioskiem o wszczęcie postępowania zobowiązany był zwrócić się do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości. Z obowiązku tego ubiegający się o wywłaszczenie był zwolniony, jeżeli prowadzenie rokowań natrafiało na trudne do pokonania przeszkody (art. 6 ust. 4).
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 24 listopada 1975 r. nr [...] i [...] Wydział Gospodarki Terenowej Urzędu Miejskiego w Z. zwrócił się do byłej właścicielki o dobrowolną sprzedaż przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym, iż miejsce pobytu byłej właścicielki nie było znane, oferta została wywieszona na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w Z. Ponadto, ofertę o dobrowolne odstąpienie nieruchomości otrzymał R. D. Spełniony został więc warunek wskazany w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o wszczęciu postępowania organ wywłaszczeniowy zawiadamiał właścicieli (posiadaczy) nieruchomości i osoby, którym do nieruchomości służyły prawa rzeczowe ograniczone. Na mocy ust. 2 osoby zainteresowane, których miejsce pobytu nie było znane zawiadamiane były za pomocą obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń. Z badanych dokumentów wynika, że pismem z dnia 11 stycznia 1978 r. znak [...] zawiadomiono strony o wszczęciu z urzędu postępowania wywłaszczeniowego, m.in. przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i terminie rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej. Zawiadomienie to zostało doręczone R. D., ówczesnemu pełnomocnikowi M D. (zgodnie z upoważnieniem z dnia 21 maja 1974 r. - w aktach sprawy), za zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach sprawy.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10 poz.
64) decyzję o wywłaszczeniu nieruchomości podejmował naczelnika powiatu po przeprowadzeniu rozprawy. Z akt sprawy wynika, że rozprawa wywłaszczeniowo-odszkodowawcza została przeprowadzona w dniu 2 lutego 1978 r. W rozprawie uczestniczył m.in. R. D., który przedstawił postanowienie Sądu o nabyciu spadku po Z. D. oraz pełnomocnictwo do działania w imieniu P. M. D. Zgodnie z art. 23 ust. 1 decyzja o wywłaszczeniu powinna zawierać m.in. ustalenie przedmiotu wywłaszczenia oraz ustalenie odszkodowania i terminu jego zapłaty, jednakże zgodnie z ust. 2 naczelnik powiatu mógł odroczyć ustalenie odszkodowania na czas do trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu i wydać odrębną decyzję o odszkodowaniu. Z akt sprawy wynika, że kwestionowaną decyzją z dnia [...] marca 1978 r. orzeczono o wywłaszczeniu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], natomiast ustalenie odszkodowania nastąpiło w decyzji z dnia [...] maja 1978 r. znak [...], tj. w terminie określonym w art. 23 ust. 2 ustawy wywłaszczeniowej.
Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż nie zachodzą podstawy do uznania, że decyzja o wywłaszczeniu była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Co do zarzutu, iż Wojewoda [...] nie ustalił podstawy umocowania osoby podpisującej decyzję, Minister Infrastruktury stwierdził, że z treści kwestionowanej decyzji wynika, że mgr. inż. A. M. był zastępcą kierownika Wydziału Gospodarki Terenowej Urzędu Miasta Z. i Gminy T. Wydział ten był właściwy do załatwiania spraw wynikających z przepisów ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (str. 42 - 51 Statutu Organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T. w Z.). Wprawdzie, z uwagi na ograniczony czas przechowywania dokumentów archiwalnych (10 lat) nie można odnaleźć indywidualnego dokumentu potwierdzającego pełnomocnictwo udzielone mgr inż. A. M. do działania w imieniu Naczelnika Miasta Z. i Gminy T. jednakże zgodnie z § 22 rozdziału IV ww. Statutu zastępcy kierowników wydziałów zostali upoważnieni do załatwiania spraw w granicach upoważnień przysługujących kierownikom wydziałów. Nie można zatem uznać, że kwestionowana decyzja z dnia była wydana przez osobę nieupoważnioną.
W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury M. D. zarzuciła błędne ustalenie przez organy orzekające w sprawie, iż kwestionowana decyzja o wywłaszczeniu nie narusza prawa. Zdaniem skarżącej Minister Infrastruktury błędnie przyjął, że inż. A. M. miał upoważnienie do podpisywania decyzji wywłaszczeniowych w imieniu Naczelnika Miasta Z. i Gminy T.. Nawet jeśli przyjąć, że istniał dokument umocowujący do takiego działania i został zniszczony po upływie 10 lat, to powinien pozostać protokół takiego zniszczenia. W ocenie skarżącej umocowania takiego jednak nie było. Nie mogło ono nastąpić na podstawie § 22 statutu organizacyjnego Urzędu Miasta Z. i Gminy T, gdyż przepis ten był typowym "bublem legislacyjnym". Naczelnik na podstawie tego paragrafu nie mógł skutecznie upoważnić kierowników wydziałów do decydowania, w jakim zakresie mogą oni ustalać swoim zastępcom prawo do podpisywania decyzji administracyjnych. Konsekwencją tego jest, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz jest obarczona innymi licznymi wadami, co organy orzekające zbagatelizowały kierując się interesem miasta.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny legalności decyzji o wywłaszczeniu z dnia 14 marca 1978 r. przyjmując, że nie jest ona dotknięta żadną z wad skutkujących nieważnością, a określonych w art. 156 § 1 kpa. W obszernym i wyczerpującym wywodzie uzasadnienia decyzji wykazane zostało, iż w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości nie doszło do naruszenia ani przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, ani też przepisów kpa.
Argumenty podnoszone przez skarżącą we wszystkich instancjach nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji. Nie można w szczególności uznać, że decyzja z dnia [...] marca 1978 r. jest obarczona wadą nieważności z powodu braku dowodu potwierdzającego umocowanie Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Terenowej mgr inż. A. M. do jej podpisania. Należy uwzględnić, że od daty wydania decyzji upłynęło ponad ćwierć wieku (w dniu jej badania przez organ I instancji 26 lat), w związku z czym braki w materiale dokumentacyjnym są całkowicie usprawiedliwione, gdy chodzi o dokumenty o 10-letnim okresie przechowywania, jak to ma miejsce z zakresem czynności pracownika, który podpisał przedmiotową decyzję.
Przede wszystkim jednak trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 16 § 1 kpa domniemanie ważności decyzji administracyjnej może być obalone jedynie w drodze jednego z nadzwyczajnych środków wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, w tym przez stwierdzenie jej nieważności. Wymaga to jednak wykazania istnienia ciężkiej wadliwości decyzji, np. że została ona wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest wyraźna sprzeczność decyzji z treścią przepisu prawa, na podstawie którego została wydana. Funkcjonująca w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna nie może być podważona z przyczyn formalistycznych, gdyż godzi to nie tylko w zasadę stabilności decyzji ostatecznej ale także w pewność obrotu prawnego.
Skoro zatem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.