Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], na podstawie art. 59 § 2 kpa odmówił J. U. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m².
W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia.
W dniu 22 września 2003 r. (data wpływu) J. U. złożył do Wojewody [...] za pośrednictwem Starosty O. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2000 r. W uzasadnieniu podał, że decyzję tę doręczono osobie, której pełnomocnictwo wygasło na skutek ustnej informacji o zrzeczeniu się pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy.
Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
W ocenie Wojewody [...] wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Zdarzenie, na które powołał się J. U., to jest skierowanie decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. do osoby, która w trakcie jej wydania nie była pełnomocnikiem strony, nie znalazło potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, gdyż brak było w aktach sprawy złożonego w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji zawiadomienia strony o cofnięciu udzielonego pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy i o zmianie adresu na jaki miała być w sprawie kierowana korespondencja.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewoda [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał postanowienie odmowne.
Na powyższe postanowienie J. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której domagał się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2006 r. jest błędne, bowiem odnosi się do innego stanu faktycznego niż ten stan, który był przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącego skoro ustanowiony przez niego pełnomocnik poinformował Naczelny Sąd Administracyjny o zrzeczeniu się pełnomocnictwa, a pismo w tym przedmiocie wpłynęło do Sądu w dniu 18 lutego 1998 r. do sprawy o sygnaturze IV SA 762/96, to wszystkie strony postępowania, w tym również Urząd Starosty O. zostały o powyższym fakcie poinformowane i w konsekwencji całość korespondencji winna być kierowana na adres J. U. Dlatego nie mogło być uznane za skuteczne doręczenie pełnomocnikowi decyzji Starosty O. z dnia [...] lutego 2000 r., a więc termin do wniesienia odwołania winien być przywrócony, bo jego niedotrzymanie było niezawinione. Skarżący podał, że dopiero w dniu 12 września 2003 r. dowiedział się w Urzędzie Starostwa w O. o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2000 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając jednocześnie, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy, które mogłyby wpłynąć na sposób jej rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Podnieść należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga może być uznana za uzasadnioną i zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi w danej sprawie naruszenie przepisów prawa w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.
W świetle materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego, na podstawie którego sąd zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy wydaje wyrok nie budzą wątpliwości dokonane przez organ ustalenia faktyczne, a w ich konsekwencji odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2000 r.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego, zgodnie z którym złożenie przez adwokat S. C. w dniu 18 lutego 1998 r. do akt sprawy rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt IV SA 762/96) pisma informującego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i konieczności powiadomienia o kolejnym terminie rozprawy sądowej bezpośrednio J. U. jest wystarczające, by uznać za spełniony wymóg powiadomienia o powyższym - na potrzeby postępowania administracyjnego - organu administracji, to jest Starostę O. Pismo to stanowi część składową akt sądowych, a nie jak twierdzi skarżący akt postępowania administracyjnego. W aktach tych brak jest stosownej informacji dotyczącej zmiany w sposobie reprezentacji J. U. Przeznaczona dla niego decyzja z dnia [....] lutego 2000 r. wysłana została na adres pełnomocnika skarżącego adwokata S. C. i w dniu 24 lutego 2000 r. pokwitowano jej doręczenie. Od tej daty biegł 14 dniowy termin do wniesienia odwołania i jego uchybienie (ponad trzyletnie) nie mogło być uznane za niezawinione przez stronę skarżącą.
Brak winy w uchybieniu terminu ma miejsce jedynie wówczas, gdy strona (i jej pełnomocnik), nawet przy użyciu największego wysiłku, nie mogła dopełnić czynności w terminie. Słusznie więc w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznano, że nie została uprawdopodobniona okoliczność wskazana w art. 58 § 1 kpa i odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Dodatkowo zaznaczyć należy, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] przeprowadził zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA 425/05, do czego był zobowiązany na mocy art. 153 powołanej wcześniej ustawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.