Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dna [...] maja 2011 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości położonej w P. przy ul. [...].
Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] czerwca 1976 r. znak: [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej współwłasność M. C. i W. C. oraz ustalającej odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz M. C. i W. C.r w wysokości [...] zł.
Od decyzji powyższej odwołanie złożył, działający w imieniu małoletniego W. C., M. C. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1976 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. w części dotyczącej wywłaszczenia, natomiast w części dotyczącej odszkodowania przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 1976 r. orzekł o przyznaniu odszkodowania dla M. C. i W. C. za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...].
Pismem z dnia [...] lipca 2002 r. M. C. działający w imieniu W. W. (z domu C. – zmiana nazwiska po zawarciu związku małżeńskiego), wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1976 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 1976 r. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. wnioskodawca zwrócił się o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie.
W związku z brakiem zgody jednej ze stron postępowania M. C., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Postanowienie niniejsze utrzymane zostało następnie w mocy orzeczeniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r.
W wyniku złożonej skargi, wyrokiem z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 33/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2003 r. i z dnia [...] sierpnia 2003 r.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] (utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2005 r.) Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Okręgowym w P. w sprawie [...] z powództwa M. C. przeciwko M. C. w sprawie odwołania darowizny działki nr [...].
Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. M. C. (zmiana nazwiska z "C." – decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2003 r.) złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, dołączając odpis prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] września 2006 r., sygn. [...].
Wobec powyższego stwierdzając, że ustała przyczyna zawieszenia, Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1976 r.
W uzasadnieniu organ wskazał na przepisy ustawy z dnia [...] marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, na których podstawie wywłaszczona została przedmiotowa nieruchomość wskazując, że w sprawie spełnione zostały przesłanki dopuszczalności wywłaszczenia. Ponadto Minister stwierdził, że brak jest w sprawie podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje w części dotyczącej wywłaszczenia, obarczone są kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. M. C. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W dniu 5 lipca 2010 r. do Ministerstwa Infrastruktury wpłynęło pismo D. C. informujące, że W. W. zmarł w dniu [...] czerwca 2010 r. Do pisma dołączono odpis zupełny aktu zgonu.
W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. organ zawiesił z urzędu postępowanie o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. do czasu otrzymania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym W. W. W dniu [...] grudnia 2010 r. wpłynęło do organu pismo D. C., do którego dołączono odpis postanowienia Sądu Rejonowego w P., Wydział I Cywilny sygn. akt [...] stwierdzającego, że spadek po zmarłym W. W. nabyła w całości córka D. C. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister podjął zatem zawieszone postępowanie i po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że w sprawie niniejszej istotne znaczenie ma ocena, czy spełnione zostały materialno-prawne przesłanki dopuszczalności wywłaszczenia. Przytoczył przy tym przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, które stanowiły podstawę wywłaszczenia w niniejszej sprawie.
Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Minister uznał, że nieruchomość położona w P. przy ul. [...], oznaczona jako działka nr [...], objęta planem zagospodarowania przestrzennego przyszłej dzielnicy mieszkaniowej [...], przeznaczona była pod realizację celu użyteczności publicznej. Niezbędność wywłaszczenia na wskazany cel potwierdza Zarządzenie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 1974 r. nr [...] zatwierdzające projekt miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego zespołu osiedli mieszkaniowych [...] w dzielnicy [...]. Jednocześnie Minister Infrastruktury podkreślił, że decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1976 r. utrzymana decyzją Wojewody [...] spełnia przesłanki określone w art. 23 ust. 1 w/w ustawy, a zatem nie ma podstawy do stwierdzenia nieważności tych orzeczeń.
Na decyzję powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. C. (dawniej C.). W skardze podniósł, że jego zdaniem, bezspornym jest w sprawie fakt, że zarówno działka nr [...] stanowiąca współwłasność I. C. i M. C. jak i działka nr [...] stanowiąca współwłasność ich dzieci M. C. i W. C. zostały wywłaszczone w tym samym czasie i na tych samych zasadach, wobec czego niezrozumiałe jest dla niego stwierdzenie Ministra, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] września 1999 r. nr [...] dla sąsiedniej działki nr [...] dotyczyło zupełnie innych decyzji wywłaszczeniowych niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania działka nr [...]. Zdaniem skarżącego nie może tak być, żeby w tej samej sprawie tylko dotyczącej innych podmiotów współwłaścicieli, inaczej interpretować zaistniałe wówczas fakty czy stosować inne nie mające posadowienia kryteria w stosunku do zaistniałych wówczas ustaleń, które zostały jednoznacznie przedstawione w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 1999 r., na których podstawie orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1976 r. w przedmiocie wywłaszczenia sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...].
Podkreślił, że sprzeczność w tej sprawie jest oczywista, gdyż obie działki zarówno rodziców jak i dzieci zostały wywłaszczone w tym samym czasie i na tych samych zasadach. Stwierdził poza tym, że dopiero w 2009 r. okazało się, że przyznana mu w 1976 r. od Skarbu państwa kwota [...] zł stanowiąca około połowy należnego mu odszkodowania za wywłaszczoną działkę nr [...] z niewyjaśnionych przyczyn nie trafiła do depozytu sądowego.
Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący M. C. zarzuca w skardze, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. oraz utrzymanej w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1996 r. jest odmienna w treści od decyzji wydanej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 1999 r. mocą której organ ten orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1996 r. utrzymującej w mocy decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1976 r. w przedmiocie wywłaszczenia sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ewidencyjnym [...], chociaż obie dotyczą działek, które przed wywłaszczeniem stanowiły własność tej samej rodziny, a wywłaszczenie w stosunku do obydwu nieruchomości nastąpiło praktycznie w tym samym czasie i na tych samych zasadach
Podkreślić należy, że ten zarzut nie jest trafny. Obie decyzje kończyły postępowania toczące się w sprawie dwóch różnych decyzji wywłaszczeniowych i nie są od siebie w żaden sposób zależne.
W sprawie niniejszej, odmiennie niż w przywołanej przez skarżącego, nie budzi wątpliwości fakt, że wniosek o dokonanie wywłaszczenia (karta 3 akt administracyjnych), treść uzasadnienia decyzji (karta 80) i protokół rozprawy administracyjnej (karta 48) wskazują jednoznacznie cel wywłaszczenia,stosownie do treści art.3 ust.1i2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
Wymienione dokumenty potwierdzają, iż przedmiotowa nieruchomość objęta była planem zagospodarowania przestrzennego przyszłej dzielnicy [...] pod realizację zintegrowanego uzbrojenia ogólnomiejskiego oraz jednostki E osiedla [...] oraz wymieniona w zarządzeniu Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...].01.1974r. zatwierdzającym projekt miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego zespołu osiedli mieszkaniowych [...] w Dzielnicy [...]. Tym samym omawiany zarzut nie może być uznany za zasadny skoro w postępowaniu dotyczącym działki o nr [...] cel wywłaszczenia nie został sprecyzowany.
Także uwagi skarżącego odnoszące się do przewlekłości postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją nie mogą być uwzględnione.
Opieszałość organów administracji publicznej przy rozpatrywaniu powierzonym im spraw może być bowiem sygnalizowana i ewentualnie dyscyplinowana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa m.in. art. 35-38 k.p.a. oraz art. 149 i następne ppsa. Inicjatywa strony w tym względzie powinna jednak mieć miejsce przed merytorycznym zakończeniem sprawy a nie na etapie rozpoznania skargi jak w sprawie niniejszej.
Podobnie zarzut odnoszący się do wysokości otrzymanego przez skarżącego odszkodowania, oraz okoliczności niezłożenia należnego mu świadczenia do depozytu sądowego, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, oraz fakt że Minister Infrastruktury w zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił argumenty które przemawiają za jej wydaniem, a skarżący nie wskazał żadnych trafnych zarzutów co do jej treści, uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd nie dopatrzył się z urzędu żadnych wad tej decyzji, a w szczególności naruszenia art. 7,12 par 1 i 77 par 1 kpa jak wskazano w skardze.
Na marginesie dodać można jedynie, że podnoszone przez skarżącego niezrealizowanie celu na,który wywłaszczono nieruchomość, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej w oparciu o treść art. 156 k.p.a., lecz podstawę do wszczęcia postępowania o zwrot nieruchomości na podstawie art.136 i nast. Ustawy z dnia 29.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.