Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., po rozpoznaniu odwołania M. I., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] wydaną przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., którą odmówiono przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego wyrównawczego z powodu nie spełnienia kryterium dochodowego.
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ pierwszej instancji uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że z przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że M. I. nie jest osobą samotną, całkowicie niezdolną do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa i posiada źródło dochodu w postaci gospodarstwa rolnego, a zatem nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.).
M. I., z zachowaniem ustawowego terminu, w dniu [...] maja 2004 r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zarzucając, że nie osiąga żadnego dochodu, ponieważ nie uprawia pola z uwagi na brak środków na jego zagospodarowanie.
Z ustaleń organu wynika, że z dniem 1 maja 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (...), w oparciu o którą organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r., a równocześnie weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), której art. 150 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrzyło sprawę, podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż z racji przekroczenia kryterium dochodowego, M. I. nie spełnia ustawowego warunku umożliwiającego przyznanie świadczenia w formie zasiłku stałego.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. I., zarzucając, że pola nie uprawia i nie ma żadnych dochodów, że nie można mu przypisywać dochodu z ziemi niezagospodarowanej, której nie zagospodarowuje, ponieważ nie ma na to środków.
Skarżący podniósł, że osiągnął wiek emerytalny, a ziemi nie może przekazać by skorzystać z KRUS S., bo ziemia jest zadłużona i rządzą nią wierzyciele. Skarżący, jak twierdzi, przez dziesiątki lat żył na kredyt z powodu słabej pomocy opieki społecznej, i dlatego dług narastał.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest zasadna, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa przyznania skarżącemu zasiłku stałego wyrównawczego.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku M. I. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o przyznanie stałej pomocy finansowej w związku z osiągniętym wiekiem emerytalnym, ponieważ w dniu [...] marca 2004 r. ukończył 65 lat, i dlatego też, jak twierdził, na podstawie ustawy o pomocy społecznej należy mu się obowiązkowa pomoc na utrzymanie.
Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmówił przyznania M. I. świadczenia w formie zasiłku stałego wyrównawczego z powodu nie spełnienia kryterium dochodowego.
Pismem z dnia [...] maja 2004 r. M. I. odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Należy zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.), która utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593). Z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (...), wynika, że z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (...), natomiast z art. 150 wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy (z dnia 12 marca 2004 r.), a oba te przepisy zostały umieszczone w rozdziale 2 przepisy przejściowe i końcowe, co oznacza, że dotyczą one tych szczególnych sytuacji, w których sprawy zostały wszczęte w oparciu o przepisy ustawy, która przestała obowiązywać (utraciła moc).
Z art. 150 wynika zatem, że do spraw wszczętych i niezakończonych wydaniem decyzji przed wejściem w życie nowej ustawy – stosuje się przepisy nowej ustawy.
Ponieważ w art. 149 ust. 1 ustawodawca użył sformułowania "wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r....", należy uznać, że skoro decyzja wydana na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. wygasła, to postępowanie dotyczące decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując odwołanie od decyzji wydanej na podstawie ustawy o pomocy społecznej poprzednio obowiązującej w oparciu o przepisy ustawy, która weszła w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji zastosowało przepisy nowej ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. w oparciu o art. 150 tej ustawy, ale nie uwzględniło art. 149 ust. 1 tej ustawy, czyli wydało orzeczenie o decyzji, która z dniem 1 maja 2004 r. wygasła.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że uchybienie to jest na tyle istotne, że musiało skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).