Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie przez T.W. terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...].
W uzasadnieniu powyższego postanowienia podniesiono, że postanowienie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2005 r. zostało skutecznie doręczone T.W. w dniu 24 stycznia 2005 r., zażalenie natomiast zostało sporządzone w dniu 7 lutego 2005 r. i wysłane w dniu 17 lutego 2005 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął w dniu 31 stycznia 2005 r. Termin do wniesienia zażalenia jest terminem zawitym, a zatem czynność procesowa dokonana po upływie takiego terminu jest z mocy prawa bezskuteczna i to bez względu na przyczyny spóźnienia, bowiem z istoty tego terminu wynika, że nigdy nie może być przedłużony.
T.W. zaskarżył powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że postanowienie Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2005 r. zostało mu doręczone w dniu 3 lutego 2005 r. w Areszcie Śledczym-[...] w W., gdzie wtedy przebywał. Nie negował przy tym tego, że wpłynęło ono do Aresztu Śledczego-[...] w dniu 24 stycznia 2005 r., jednak obieg dokumentów i niezbędne procedury w areszcie sprawiły, że do jego rąk postanowienie powyższe zostało dostarczone dopiero w dniu 3 lutego 2005 r. Zdaniem wnoszącego skargę, termin na sporządzenie zażalenia upłynął dopiero w dniu 10 lutego 2005 r. Natomiast on napisał zażalenie w dniu 7 lutego 2005 r. i oddał wychowawcy w dniu 8 lutego 2005 r. celem przesłania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zatem nie przekroczył obowiązującego terminu. W konkluzji stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe i krzywdzące dla niego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzkie sądy administracyjne sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego. Przy czym kontroli tej dokonuje się w oparciu o materiał dokumentacyjny znajdujący się w aktach sprawy.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w rozpatrywanej sprawie organ drugiej instancji wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik postępowania.
W aktach administracyjnych znajduje się duplikat zwrotnego potwierdzenia doręczenia orzeczenia. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał za skuteczne doręczenie skarżącemu w dniu 24 stycznia 2005 r. postanowienia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...]. Z dokumentu tego wynika jednak, że odpis powyższego postanowienia został doręczony w tym dniu pracownikowi aresztu. Natomiast T.W. otrzymał postanowienie organu pierwszej instancji dopiero w dniu 3 lutego 2005 r., co wynika z dokumentów znajdujących się (k. 14-15) w aktach sprawy. Datę otrzymania przez skarżącego osobiście powyższego postanowienia dopiero w dniu 3 lutego 2005 r. potwierdził ponadto w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu rozprawy pracownik Aresztu Śledczego, inspektor do spraw organizacyjno-prawnych L.R. (z rozmowy tej sporządzona została notatka urzędowa, którą dołączono do akt).
Organy z naruszeniem zasad wynikających z treści art. 7 i 77 kpa nie wyjaśniły kwestii związanych z doręczeniem odpisu postanowienia w sposób wyczerpujący i błędnie przyjęły prawidłowość doręczenia skarżącemu postanowienia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] w dniu 24 stycznia 2005 r., naruszając tym samym przepisy o postępowaniu administracyjnym, w szczególności art. 42 § 3 kpa. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem brak było podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia z powołaniem się na art. 134 kpa.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.