Uzasadnienie
Rektor Politechniki [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] września 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja Dziekana Wydziału [...] wydana została z naruszeniem norm prawa procesowego. Przy wydawaniu decyzji o wznowieniu studiów przez M. O. w trybie niestacjonarnym strona została pozbawiona udziału w postępowaniu. Ponadto decyzja Dziekana nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 k.p.a. dla decyzji administracyjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. O. zarzucił decyzji Rektora wydanie jej bez podstawy prawnej i niezgodne ze stanem faktycznym uzasadnienie. Artykuły 66 ust. 1 i 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym nie dają podstawy do wydania decyzji. Podstawę taką mógłby stanowić art. 138 § 2 k.p.a., jednak uzasadnienie decyzji jest niezrozumiałe. Według art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, a nie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Uczelnia robi wszystko aby odmówić decyzji pierwszej instancji prawomocności.
Skarżący wskazał, że nie odwoływał się od decyzji Dziekana. Podał też, że faktycznie uniemożliwia mu się studiowanie a jednocześnie pozbawia prawa kwestionowania przesłanek i podstaw stosowanych działań umieszczając je w sferze pozaprawnej. Jeżeli uczelnia uważa, że skarżący nie uiścił należnych opłat, to może skorzystać z art. 190 Prawa o szkolnictwie wyższym i dokonać skreślenia z listy studentów, co umożliwi wniesienie odwołania.
Odpowiadając na skargę pełnomocnik Politechniki [...] wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 66 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Rektor działa i reprezentuje Politechnikę [...] w oparciu o ten przepis. Na podstawie decyzji Dziekana, która nie spełnia wymogów z art. 107 k.p.a. ani w oparciu o dokumenty sprawy nie można było ustalić i ocenić okoliczności faktycznych będących przesłanką do wydania decyzji. Z dokumentów tych nie wynika, dlaczego Dziekan Wydziału [...] wydał decyzję o wznowieniu studiów na studiach niestacjonarnych, chociaż wniosek M. O. dotyczył wznowienia na studiach stacjonarnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.
Zasadnicze w sprawie znaczenie ma ustalenie, czy skarżący składał odwołanie od decyzji Dziekana z [...] września 2007 r. W skardze M. O. stwierdził, że nie składał od tej decyzji odwołania. Także pełnomocnik skarżącego oświadczył do protokółu rozprawy, że odwołanie od tej decyzji nie było złożone. Należy dodać, że również w zaskarżonej decyzji Rektora nie wskazuje się, że została wydana w związku z odwołaniem wniesionym przez M. O. Ponadto z akt administracyjnych nie wynika, aby jedno z licznych pism skarżącego mogło być odwołaniem od tej decyzji.
Prawo odwołania od decyzji wyznacza zasada ogólna dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Według art. 127 § 1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma strona. Złożenie odwołania jest uprawnieniem strony. Organ działając w trybie odwoławczym ma obowiązek zbadania, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania i czy zostało wniesione w terminie. W razie stwierdzenia, że odwołanie jest niedopuszczalne albo zostało wniesione z uchybieniem terminu wydaje postanowienie w tym przedmiocie. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują działania organu w trybie odwoławczym bez uprzedniego wniesienia przez uprawnionego odwołania. W ponownym postępowaniu kwestia ta powinna być wyjaśniona. Jeżeli zostanie ustalone, że w istocie skarżący nie składał odwołania, to postępowanie odwoławcze podlegało będzie umorzeniu na podstawie art. 138 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Gdyby zaś ustalone zostało, że skarżący wniósł odwołanie, to decyzja w tym zakresie powinna odpowiadać warunkom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja tych warunków nie spełnia, zwłaszcza co do składników decyzji, o jakich mowa w art. 138 § 3 k.p.a.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).