Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], którą odmówiono K. W. M. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], [...] i [...] o pow. [...] m² pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. "[...]" w części oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] - o pow. [...] m², nr [...] - cz. o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] - cz. o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m².
W uzasadnieniu podniosło, że po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] maja 1948 r. złożonego przez dawnego właściciela W. W. o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości opisanej powyżej. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] odmówił K. W. M. następczyni prawnej dawnego właściciela ustanowienia tego prawa podając w uzasadnieniu, że przedmiotowy grunt pochodzący z dawnej hipoteki "[...]" znajduje się obecnie w użytkowaniu wieczystym innych podmiotów: działki nr [...] i [...]" Sp. z o.o., działka nr [...] – [...] Spółdzielni [...] "[...]", a działki nr [...], [...] i [...] zostały oddane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym. W odniesieniu do działek nr [...] - cz. i [...] toczy się odrębne postępowanie administracyjne. Pozostałe działki nr [...], [...] i [...] stanowią część ul.[...], ul. [...] oraz ul. [...].
Wobec tego, że przedmiotowy grunt został zagospodarowany na cel publiczny oraz rozdysponowany w sposób trwały na rzecz osób trzecich poprzez zawarcie aktów notarialnych, zdaniem organów pierwszej instancji, brak jest możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz następcy prawnego poprzedniego właściciela.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji są prawidłowe. Natomiast żeby ustanowić użytkowanie wieczyste, musi istnieć możliwość zwrotu przedmiotowego gruntu, a w niniejszej sprawie takiej możliwości nie ma (akt notarialny działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]).
Działki nr [...], [...] i [...] - stanowią część ulic czyli zostały zagospodarowane na cel publiczny, co również uniemożliwia ich zwrot.
Wprawdzie, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego rażąca przewlekłość postępowania administracyjnego spowodowała pozbawienie skarżącej możliwości dochodzenia swych praw (odszkodowania), jednak w tym postępowaniu organ postąpił prawidłowo.
Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. W. M., zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:
- 1. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - nieuwzględnienie wniosku w oparciu o podstawy, których przepis ten nie przewiduje jako możliwości odmowy oraz poprzez rozporządzenie mieniem przez gminę w sytuacji, kiedy nie został rozpatrzony wniosek dekretowy,
- 2. art. 7 kpa - poprzez jego niezastosowanie, niepodjęcie kroków niezbędnych w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku złożonego przez ojca skarżącej,
- 3. rażące naruszenie art. 68 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym oraz art. 12 i 35 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Należy zaznaczyć, że sąd orzeka w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.
W niniejszej sprawie organy administracji publicznej rozpoznając wniosek złożony przez dawnego właściciela W. W. o ustanowienie użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], [...] i [...] o pow. [...] m² pochodzącej z dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]" odmówiły przyznania następczyni prawnej dawnego właściciela K. W. M. prawa użytkowania wieczystego do wyżej opisanej nieruchomości ponieważ grunt ten znajduje się obecnie w użytkowaniu wieczystym innych podmiotów. Został zatem rozdysponowany w sposób trwały na cel publiczny (drogi) oraz na rzecz osób trzecich poprzez zawarcie aktów notarialnych. Okoliczności tych nie kwestionują skarżąca.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pochodzące z wyżej opisanej nieruchomości działki znajduje się obecnie w użytkowaniu wieczystym następujących podmiotów: działki nr "[...] i [...] [...]" Sp. z o.o., działka nr [...] – [...] Spółdzielni [...] "[...]", a działki nr [...], [...] i [...] zostały oddane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym. Pozostałe działki o nr [...], [...] i [...] stanowią część ulic[...], [...] i [...].
Oddanie odpowiednich części gruntów w użytkowanie wieczyste innym podmiotom powoduje, że gmina będąca obecnie właścicielem gruntu nie może oddać tego gruntu w użytkowanie wieczyste innym osobom, przed wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego lub rozwiązaniu umów o to użytkowanie, bo nie włada tym gruntem.
Rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego zgodnie z treścią art. 240 kc może nastąpić tylko w przypadkach w tym przepisie określonych, jest więc sprawą cywilną i nie podlega rozstrzygnięciu przez organ administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.