Uzasadnienie
W dniu 22 czerwca 2007 r. W. J. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę opisując swoje trudności związane z uzyskaniem odszkodowania za nieruchomość [...] znajdującą się przy ul. [...] oraz kwestionując obciążenie go przez Ministra Infrastruktury obowiązkiem dostarczenia postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej odszkodowawanie.
Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2007 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie polecił wezwać skarżącego o wskazanie organu którego działalność bądź bezczynność kwestionuje i zaskarżonego aktu lub czynności, pouczając go o treści art. 2 i 3, art. 52, art. 54 § 1, art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W dniu 9 lipca 2007 r. W. J. złożył Sądowi pismo, w którym wskazał, że nie jest w stanie dostarczyć wymaganych postanowień spadkowych ze względu na brak kontaktu ze spadkobiercami. Podniósł, że opieszałość i niedbalstwo urzędów jest dla niego krzywdzące. W załączeniu przedłożył m. in. kserokopię postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1980 r. ustalającej odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] i ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z treści złożonych przez W. J. pism wynika, że przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość [...].
W zaskarżonym postanowieniu Wojewoda [...] wskazał, że od tego postanowienia za jego pośrednictwem przysługiwało stronom zażalenie do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast (organu wyższego stopnia).
Przedstawiony wyżej stan sprawy wskazuje, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. podlegało zaskarżeniu poprzez wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia. Skoro od powyższego postanowienia przysługiwał stronie środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (zażalenie), to nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego.
Co prawda treść pisma z dnia 4 lipca 2007 r. zawiera również elementy skargi powszechnej (art. 227 KPA), jednakże okoliczność ta świadczy, o tym, że złożona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna również i z tego powodu. W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia nie dotyczył bowiem działalności organu administracji publicznej w formie decyzji, postanowienia, aktu lub czynności bądź bezczynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.