Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – K. Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu rozbudowy węzła [...] w ciągu autostrady [...] wraz z budową dróg dojazdowych, nieruchomości położonych w gminie K., obręb Dzielnica B. Skarżąca Spółka w powyższej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji.
Wniosek uzasadniła tym, że dopuszczenie do zajęcia nieruchomości, stanowiących istotny element przedsiębiorstwa, tj. powierzchnię parkingową centrum handlowego [...] w K. spowoduje nieodwracalne skutki oraz narazi ją na wysokie straty materialne z uwagi na zaspokojenie roszczeń odszkodowawczych zgłaszanych przez najemców i z powodu trwałego zniszczenia powierzchni parkingowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe uzasadnienie go, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r. FZ 65/2004, nie publ.).
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.
Ponadto zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I OZ 1618/05 instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma obligatoryjnego charakteru, sąd jest władny odmówić jej zastosowania, kiedy zachodzi niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi, jeżeli uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, gdyż udzielenie skarżącemu ochrony powodowałoby zagrożenie celu publicznego, o którego realizacje chodzi w tej sprawie.
Oceniając zasadność złożonego przez skarżącą Spółkę wniosku zauważyć należy, że z uwagi na szczególny charakter rozwiązań przyjętych w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 271 z późn. zm.), wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w oparciu o art. 17 tej ustawy, nastąpić może jedynie wyjątkowo. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zarówno w/w akt prawny jak i stanowiący materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji art. 17 w/w ustawy pozwalają na udzielenie w uzasadnionych przypadkach zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe, mimo nie zakończenia postępowania wywłaszczeniowego ostateczną decyzją.
Zatem dla uznania spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wystarczające jest tylko ustalenie, że zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe, natomiast nie podlega ocenie prawidłowość wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że opisane przez wnioskodawcę okoliczności stanowią ryzyko związane z powstaniem inwestycji, która z założenia ma charakter priorytetowy dla Państwa. Dlatego ustawodawca, chcąc zrekompensować dotychczasowym właścicielom nieruchomości szkody majątkowe związane z czynnościami podejmowanymi w ramach uprawnienia wynikającego z udzielonego zezwolenia na niezwłoczne jej zajęcie, przewiedział wyrównanie takiej szkody majątkowej poprzez stosowne odszkodowanie. Tak więc za odebranie A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – K. Spółka komandytowa nieruchomości przysługiwać będzie rekompensata.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.