Uzasadnienie
wyroku uzupełniającego
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 7 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1336/09, uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Skarbu Państwa o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i orzekł o kosztach postępowania sądowego.
W dniu 26 listopada 2010 r. wpłynął do akt sprawy wniosek skarżącej S.R. o uzupełnienie powyższego wyroku w przedmiocie rozstrzygnięcia dotyczącego zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
S.R. w skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] lipca 2009 r. podała, iż zaskarża obie decyzje tj. również i poprzedzającą decyzję Ministra Skarbu Państwa – decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2008 r.
W wyroku 7 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnął tylko co do decyzji Ministra Skarbu Państwa. Ponieważ skarga S.R. zawierała jej stanowisko o zaskarżeniu decyzji także organu I instancji, to wyrok winien odnosić się również i do tego żądania skarżącej.
Zatem wniosek o uzupełnienie wyroku z 7 października 2010 r., w tym zakresie, jest zasadny.
Rozpoznając skargę S.R. również na decyzję organu
I instancji należy stwierdzić, że skarga jest zasadna chociaż z innych względów niż podniesiono w jej treści.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty, stosownie do tego przepisu, następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej. Tak więc wynika z powołanego przepisu ustawy, że w sytuacji, gdy spadkobiercy wskażą jednego z nich jako uprawnionego do rekompensaty, w sposób przewidziany ustawą, to prawo do rekompensaty przysługuje tylko temu wskazanemu spadkobiercy i tylko on jest stroną postępowania administracyjnego o potwierdzenie prawa do rekompensaty.
Natomiast pozostali spadkobiercy, po złożeniu oświadczenia o wskazaniu osoby uprawnionej do rekompensaty, prawa do tej rekompensaty już nie mają a zatem nie przysługuje im interes prawny w postępowaniu o potwierdzenie prawa do tej rekompensaty. Zatem nie są stroną tego postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący są spadkobiercami G. i J.O.. Wskazali jako uprawnioną do rekompensaty M.S.. To wskazanie wynika ze złożonych przez nich oświadczeń z podpisem poświadczonym notarialnie, które to oświadczenia znajdują się w materiale dokumentacyjnym. Zatem legitymacja strony w postępowaniu o potwierdzenie prawa do rekompensaty przysługuje wyłącznie M.S., natomiast pozostali spadkobiercy nie mają przymiotu strony. Natomiast organ I instancji prowadził postępowanie z udziałem wszystkich spadkobierców i doręczył im decyzję.
Wadliwość decyzji organu I instancji sprowadza się więc do tego, że organ potraktował wszystkich spadkobierców jako strony postępowania. Ze względów wyżej omówionych, poza M.S., pozostałym spadkobiercom przymiot strony nie przysługuje. Błędnie więc rozpoznał ich wnioski i skierował decyzję do osób nie będących stronami w sprawie, odmawiając im potwierdzenia do rekompensaty, a więc orzekł w stosunku do nich merytorycznie.
Decyzja organu I instancji zapadła więc z naruszeniem art. 3 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty (...) w zw. z art. 28 kpa. Uzasadnia to uchylenie decyzji.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 157 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.