Uzasadnienie
W dniu 17 lipca 2006 r. W.J., J.J. i M.B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] grudnia 1953 r. Nr [...] – w częściach stanowiącej obecnie działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]), natomiast w pozostałej częściach stwierdzającej, iż ww. orzeczenie z dnia [...] grudnia 1953 r. zostało wydane z naruszeniem prawa.
W piśmie procesowym, złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Budownictwa w dniu 25 lipca 2006 r. pełnomocnik skarżących – radca prawny P.H. oświadczył, iż w imieniu skarżących cofa przedmiotową skargę.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania.
Zgodnie z brzmieniem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym, a w związku z tym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie należało umorzyć oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 2. powołanej ustawy zwrócić skarżącym solidarnie wpis od skargi.