Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Gminę L. własności nieruchomości położonej w L., a oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] m² oraz [...] o pow. [...] m².
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazując na przesłanki nabycia własności z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stwierdził w oparciu o zapisy w księgach wieczystych, iż na dzień 31 grudnia 1998 r. prawo własności działek przysługiwało zainteresowanemu. Nieruchomości te były w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte pod drogę publiczną, wymienioną jako droga lokalna miejska w uchwale Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. nr [...] z dnia [...] marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Katowickiego nr 6 z 1987 r., poz. 112.
Co do spełnienia przesłanek władztwa, to jak wskazał organ, nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, bowiem ustawodawca nie związał skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Jeżeli więc z przedmiotowej drogi mogą faktycznie korzystać wszyscy mieszkańcy gminy, to należy uznać, że przesłanka władztwa publicznego z art. 73 ust. 1 została spełniona.
Skargę na powyższą decyzję wniósł zainteresowany R. L. zarzucając naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. przez uznanie, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nabycia nieruchomości z mocy prawa i naruszenie art. 7 kpa przez niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga dotyczy decyzji wydanej w oparciu o art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872). Stosownie do treści tego przepisu nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...) nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały następujące przesłanki:
- - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,
- - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego,
- - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.
Przedmiotowa sprawa była rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1065/04 uchylającym wyrok sądu pierwszej instancji zawarł ocenę prawną w tej sprawie wskazując, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stosowna uchwała nr [...] o zaliczeniu określonych dróg do kategorii dróg gminnych i lokalnych, podjęta przez Wojewódzką Radę Narodową w K. z dnia [...] marca 1987 r. w sposób nie budzący wątpliwości, zaliczyła całą ulicę [...]. [...] do dróg lokalnych miejskich, zaś ze znajdujących się w aktach map wynika, że jest to ulica przelotowa, łącząca się z innymi ulicami na całym swoim odcinku. Sąd wskazał również na treść decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia [...] sierpnia 1996 r. jako mającej istotne znaczenie dla określenia, czy przedmiotowe działki były zajęte pod drogę.
Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie nie podlega kwestii, iż przedmiotowe działki stanowią własność R. L. Nie jest też kwestionowany fakt, iż stanowią one drogi, a uchwała nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej zaliczyła całą ulicę [...]. [...] do dróg lokalnych miejskich, co wynika z załącznika do tej uchwały.
Z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w T. z dnia [...] sierpnia 1996 r. zatwierdzającej podział nieruchomości zajętych pod ulicę [...] wynika w sposób jednoznaczny, iż między innymi przedmiotowe działki oznaczone nr [...] o pow. [...] m² i [...] o pow. [...] m² zajęte są pod drogę - ulicę L.. Tym samym zgromadzony materiał wskazuje, że sporne działki zajęte były pod ulicę L., która stosownie do ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838), stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. drogę publiczną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny okoliczność, że właściciel przedmiotowych nieruchomości uznaje tę drogę za prywatną, nie ma znaczenia prawnego dla oceny jej charakteru.
Z akt sprawy wynika również, że Gmina włada tą ulicą, bowiem to Gmina wydzieliła ulicę i ją utrzymuje, m.in. położono asfalt i ulica jest odśnieżana.
W tym stanie rzeczy skoro spełnione zostały przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., a przepis ten był podstawą wydania decyzji, to zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.