Uzasadnienie
M. D. (dalej jako "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika I. S. pismem z 14 kwietnia 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Warszawie (dalej jako "organ") z 19 marca 2026 r. nr SW/1014944508 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z 15 czerwca 2026 r. (k-30 akt sądowych), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 8 czerwca 2026 r., wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej M. D. przed wojewódzki sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, jak też do wskazania, czy spełnia przesłanki z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", do bycia pełnomocnikiem skarżącej.
Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie doręczona została pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 czerwca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-32 akt sądowych).
Do dnia dzisiejszego do sądu nie wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Stosownie z kolei do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Obowiązek ten odnosić należy do konieczności przedłożenia pełnomocnictwa do zastępowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego (skargi) brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny.
Kwestię dotyczącą wymogu przedłożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego rozstrzygnął również Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z 2 lutego 2026 r., III OPS 2/25 (ONSAiWSA 2026, nr 3, poz.
33) stwierdził, że "Podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 powołanej ustawy".
Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego dla wszystkich składów orzekających sądów administracyjnych. Nie znajdując podstaw do zainicjowania postępowania, które mogłoby skutecznie doprowadzić do zmiany stanowiska wyrażonego w przywołanej uchwale, Sąd w składzie orzekającym przyjął, że jest związany tymi stanowiskami.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej pismem z 15 czerwca 2026 r. (k-30 akt sądowych), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 8 czerwca 2026 r., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej M. D. przed wojewódzki sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (załączone do skargi pełnomocnictwo nie uprawniało bowiem go do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi), jak też do wskazania, czy spełnia przesłanki z art. 35 § 1 p.p.s.a., do bycia pełnomocnikiem skarżącej. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 czerwca 2026 r., a zatem termin na wykonanie wezwania Sądu upłynął w dniu 25 czerwca 2026 r. Pomimo zakreślonego terminu braki te nie zostały uzupełnione.
Zauważyć jednocześnie należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Przepisy te wyrażają generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji.
Ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wyraźnie wynika, że jej przedmiotem jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 19 marca 2026 r. nr SW/1014944508, tj. decyzja organu pierwszej instancji. Decyzja ta zawierała przy tym prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania. Tymczasem skarżąca, nie korzystając z przysługującego jej prawa do zaskarżenia tej decyzji odwołaniem, wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym wniesienie przez skarżącą skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, uznać należy za niedopuszczalne.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.