Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. P. na bezczynność Prezydenta W., wyrokiem z 18 października 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 324/12 zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy Al. [...], ozn. hip. [...], dz. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem oraz stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z 5 maja 2013 r. M. P., reprezentowana przez adwokata R.N., wniosła o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2012 r. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że mimo wyznaczonego przez Sąd terminu do zakończenia postępowania w przedmiocie przyznania odszkodowania, organ sprawy nie załatwił.
Prezydent W. odpowiadając na skargę wyjaśnił, że pismem z 7 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącej został poinformowany o podjętych czynnościach oraz o przewidywany terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Na wstępie rozważyć należy kwestię dopuszczalności przedmiotowej skargi.
Tryb postępowania w tym zakresie uregulowany został w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższe oznacza, iż warunkiem złożenia skargi w trybie art. 154 § 1 ppsa jest pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, M. P. – reprezentowana przez adwokata R. N., pismem z 18 kwietnia 2013 r. wezwała Prezydenta W. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2012 r. Tym samym stwierdzić należy, iż dochowany został warunek konieczny do złożenia skargi na niewykonanie wyroku Sądu.
W związku z powyższym zasadniczą kwestią pozostaje ocena, czy Prezydentowi W. można zarzucić niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2012 r., w którym Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy Al. [...], ozn. hip. [...], dz. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Przy uwzględnieniu treści wyroku oraz biorąc pod uwagę fakt, że akta administracyjne zwrócone zostały organowi 8 stycznia 2013 r., Prezydent W. do 8 marca 2013 r. powinien zakończyć postępowanie w sprawie, czego nie uczynił.
Powołując się na piśmiennictwo wskazać należy, iż niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność występuje w przypadku bezskutecznego upływu terminu, ustalonego jak wyżej, wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub czynności. Przy czym podkreślić należy, że tak ustalony termin wyznaczony przez sąd administracyjny jest terminem dodatkowym w stosunku do ustawowego terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i z tego względu nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 kpa (zob. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4. Warszawa 2010 r. s. 366). Uwzględniając więc zasadę obliczania terminu wyznaczonego przez sąd do załatwienia sprawy przez organ administracyjny stwierdzić należy, iż organowi 8 marca 2013 r. minął termin do załatwienia sprawy w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy Al. [...].
Niezakończenie w tym terminie postępowania oznacza, że żądanie skarżącej o nałożenie grzywny znajduje materialno-prawną podstawę w art. 154 § 1 ppsa. Przepis ten umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu, a więc pozostaje w bezczynności po wyroku sądu uwzględniającym skargę na bezczynność lub po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Omawiany przepis ma charakter nie tylko dyscyplinujący, ale i restrykcyjny. Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy, ale już po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 ppsa).
Mając na uwadze treść art. 154 § 6 ppsa wskazać należy, że przepis ten daje Sądowi możliwość miarkowania wysokości grzywny w szczególności w zależności od stopnia winy organu w niewykonaniu wyroku albo niewydaniu aktu lub niedokonaniu czynności. Ta zaś po części zależy także od skomplikowania nie tylko stanu faktycznego, ale także i prawnego sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy wystarczającą grzywną - stanowiącą skutek niewykonania wyroku – będzie grzywna w wysokości 1.000 zł. Sąd stoi na stanowisku, że wymierzenie grzywny w takiej sytuacji nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Ustalając wysokość grzywny Sąd uwzględnił jednak fakt, że sprawa odszkodowań za tzw. grunty [...] jest bardzo skomplikowana pod względem historycznym, prawnym i finansowym.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ppsa, orzekł jak sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.