Uzasadnienie
Skargą z dnia 19 sierpnia 2007 r. I. J. wniosła - na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2002 r., sygn. akt
I SA 125/01 oddalającym skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2000 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania własności czasowej do gruntu przy ul. [...] w W., ozn. nr [...].
Skarżąca wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku z dnia 20 sierpnia 2002 r. oddalając skargę stwierdził, że w dniu 31 stycznia 1961 r. wszedł w życie plan zagospodarowania przestrzennego, według którego przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była pod tereny zielone i w związku z tym brak było podstaw do zarzutu, że kontrolowana nadzorczo decyzja rażąco narusza prawo. Sąd podniósł też, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym plany miejscowe uzyskują moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej uchwały o zatwierdzeniu danego planu. Ponadto powołał się na perspektywiczny plan ogólny z założeniami do 1965 r. zatwierdzony przez Prezydium Rady Narodowej w W. w dniu 31 stycznia 1961 r.
Jako podstawę prawną swojego żądania skarżąca wskazała, iż twierdzenia Sądu są tylko częściowo słuszne, bowiem nie zbadano czy i jaki plan zagospodarowania obowiązywał przed datą 31 stycznia 1961 r. Wskazała również, że informacja o planie obowiązującym na datę [...] listopada 1960 r., czyli na datę wydania decyzji odmownej przez Prezydium Rady Narodowej nie była znana Sądowi w chwili wyrokowania.
W związku z tym skarżąca wniosła o zwrócenie się do Archiwum W. o udzielenie informacji na temat planu zagospodarowania przestrzennego, jaki obowiązywał w dacie wydania decyzji odmownej przez Prezydium Rady Narodowej, czyli w dniu [...] listopada 1960 r.
Skarżąca dodała, że zwróciło się do niej Biuro - zajmujące się nieruchomościami i doradztwem - którego przedstawiciel stwierdził, że zna pewne uwarunkowania przemawiające za uwzględnieniem skargi – wobec czego, po zapoznaniu się z tymi faktami, przekaże je do informacji Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisami właściwymi do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku są przepisy działu VII (art. 270 - 285) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Skarżąca I. J. oparła swe żądanie na podstawie wznowieniowej określonej w art. 273 § 2 ustawy.
Stosownie do treści tej normy podstawę wznowienia postępowania może stanowić późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Nie odnosi się ona zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko nie dostrzeżonych przez stronę. Inaczej bowiem skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04).
W ocenie Sądu należy podzielić ten pogląd, bowiem niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca - wnosząc o wznowienie postępowania - nie podała żadnych nowych faktów ani nie wskazała nowych dowodów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wskazała jedynie, iż nie zbadano, czy i jaki plan zagospodarowania obowiązywał przed datą 31 stycznia 1961 r. oraz to, iż informacja o planie obowiązującym na datę [...] listopada 1960 r., czyli na datę wydania decyzji odmownej przez Prezydium Rady Narodowej nie była znana sądowi w chwili wyrokowania.
Zatem skarżąca nie wskazuje żadnych nowych faktów czy dowodów, z których nie mogła skorzystać w postępowaniu przed Sądem, lecz tylko polemizuje z ustaleniami dokonanymi przez Sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, zarzucając Sądowi, że nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy.
Ponadto, plany zagospodarowania przestrzennego - w tym również dotyczące przedmiotowej nieruchomości i obowiązujące w poszczególnych latach - są ogólnie dostępne i skarżąca bez trudu mogła się z nimi zapoznać oraz podnosić tę kwestię w postępowaniu przed Sądem.
Wobec tego, zarzuty skarżącej nie stanowią żadnych nowych dowodów, które wyszły na jaw dopiero teraz i z których skarżąca nie mogła skorzystać wcześniej.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że tak sprecyzowane zarzuty nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania - określonej w art. 273 § 2 ustawy - a skoro nie zaistniała przesłanka, to nie było podstaw do wznowienia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 281 w związku z art. 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.