Uzasadnienie
Minister Budownictwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Budownictwa przedstawił następujący stan sprawy.
Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto L. własności wskazanej powyżej działki.
Decyzja adresowana do E. P. została zwrócona przez pocztę wobec niepodjęcia przesyłki w terminie. W związku z tym organ stwierdził, że decyzja ta jest ostateczna.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2007 r. E. P. wystąpiła do Wojewódzkiego Urzędu Wojewódzkiego o przesłanie kierowanej do niej korespondencji, której nie odebrała, gdyż w okresie od 2 listopada 2006 r. do dnia 29 marca 2007 r. przebywała za granicą. Decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. została doręczona E. P. w dniu 23 kwietnia 2007 r. W dniu 25 kwietnia 2007 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęło odwołanie zainteresowanej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Minister Budownictwa, w wyniku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wyjaśnił, że E. P. w piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r. wskazała, że w dniu 3 kwietnia 2007 r. zapoznała się w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim z aktami sprawy, które – jak wyjaśnił Wejwoda Łódzki zawierały – ww. decyzję. A zatem – zdaniem Ministra Budownictwa – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien być wniesiony w terminie 7 dni liczonym od dnia 3 kwietnia 2007 r. Tymczasem wnioskodawczyni złożyła go w dniu 24 kwietnia 2007 r., a więc z przekroczeniem terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a.
Skargę na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] złożyła E. P. wnosząc o jego uchylenie. W skardze, obok argumentów zawierających zarzuty wobec decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., wskazała, że będąc w dniu 3 kwietnia 2007 r. w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim nie otrzymała ww. decyzji, mimo złożenia prośby o jej wydanie, i nie została poinformowana, że termin biegnie od dnia 3 kwietnia 2007 r. Dlatego też, gdy tylko doręczono jej decyzję w dniu 23 kwietnia 2007 r., wniosła odwołanie w dniu 24 kwietnia 2007 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia.
Oceniając we wskazanym wyżej zakresie zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał, że dają one podstawę do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia, bowiem rozstrzygnięcie to narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie została pouczona o obowiązku informowania organu o każdej zmianie adresu. Treścią obowiązku wynikającego z art. 41 k.p.a., a spoczywającego na stronie oraz jej przedstawicielach i pełnomocnikach jest zawiadomienie organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu. Jednakże ze względu na wynikającą z art. 9 k.p.a. zasadę ogólną udzielania stronie informacji prawnej i faktycznej, organ administracji publicznej ma obowiązek poinformować stronę postępowania i inne osoby uczestniczące w postępowaniu o obowiązku określonym w art. 41 § 1 kodeksu i skutkach jego zaniedbania (por. Z. Janowicz, Kodeks..., s. 142). Obowiązek ten organ realizuje niezwłocznie. Z dokumentów akt postępowania administracyjnego wynika, że organ kierował do skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania (k-8). Organ natomiast nie wykazał, aby dopełnił obowiązku wymienionego w art. 41 § 1 k.p.a. pouczenia o skutkach niedopełnienia obowiązku zawiadamiania o zmianie adresu, które wynikają z § 2 tegoż przepisu.
Nie potwierdza tego faktu analiza zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani żaden inny dokument zawarty w aktach. Doręczenie na dotychczasowy adres bez uprzedniego pouczenia strony o jej obowiązku informowania organu o każdej zmianie adresu nie może zostać uznane za skuteczne. Fakt prawidłowego doręczenia decyzji w sposób przewidziany w art. 39-49 k.p.a. jest doniosły prawnie. Z nim są bowiem związane skutki materialne i procesowe (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1756/05).
Ponadto, w ocenie Sądu, Minister Budownictwa błędnie przyjął dzień 3 kwietnia 2007 r. jako początek biegu terminu siedmiodniowego do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r. skarżąca wyjaśniła, że w dniu 3 kwietnia 2007 r. udostępniono jej wgląd w akta sprawy, ale odmówiono wydania decyzji, wskazując na konieczność wystąpienia o jej wydanie w formie pisemnej.
Przede wszystkim wskazać należy, że nie było przeszkód aby Wojewoda Łódzki wydał odpis decyzji stronie w dniu 3 kwietnia 2007 r. Poza tym przepis art. 58 § 2 zdanie drugie kodeksu postępowania administracyjnego wymaga, aby jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu została dopełniona czynność, dla której określony był termin – w tym przypadku wniesienie odwołania. Wprawdzie odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia (art. 128 k.p.a.), jednakże dokładne sformułowanie żądań odwołania i jego uzasadnienie leży w interesie strony, może bowiem pomóc organowi odwoławczemu (a także organowi pierwszej instancji rozpatrującemu odwołanie w trybie art. 132 k.p.a.) w podjęciu korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. A zatem w rozpoznawanej sprawie strona nie mogła w odwołaniu odnieść się do treści decyzji nie mając jej doręczonej, a przepis wymaga, aby wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosła odwołanie.
Organ powinien wziąć pod uwagę to, że sposób postępowania skarżącej wynikał z błędnego pouczenia jej przez urzędnika Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego. Trudno zatem czynić skarżącej zarzuty z tego powodu, że zastosowała się do tego pouczenia.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.