Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. o umorzeniu postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego nieruchomości położonej w G., obejmującej działki nr ewid. [...], [...], [...], stanowiącej własność M. K. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia [...] marca 2005 r., polegającą na błędnym pouczeniu strony o możliwości zaskarżenia tego postanowienia.
Na powyższe postanowienie zażalenie do Ministra Infrastruktury wniósł M. K. podnosząc, iż został błędnie poinformowany przez Wojewodę [...] o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. prostujące oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. stwierdzono, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. zawierało błędne pouczenie o przysługujących stronom środkach zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 59 § 2 k.p.a., w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. A zatem na ostateczne postanowienie z dnia [...] marca 2005 r. nie przysługiwało zażalenie, lecz skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak prawidłowo wskazał Wojewoda [...] prostując to postanowienie w zakresie pouczenia o służących stronie środkach zaskarżenia.
Minister Infrastruktury podkreślił, że błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 k.p.a.), a zatem stanowi to podstawę do przywrócenia terminu przez Sąd, stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). M. K. powinien w takiej sytuacji wnieść skargę do właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni od chwili ustania przyczyn uchybienia terminu (art. 87 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.)
Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. wniósł M. K. podnosząc, że kilkakrotnie błędnie odsyłano go do różnych instytucji, gdzie rzekomo mógł zaskarżyć postanowienie Starosty [...], a właściwy organ wskazał mu dopiero sąd rejonowy. Skarżący podkreślił, że błędne pouczenie nie może być uznawane za jakąkolwiek omyłkę. Omyłka może bowiem wyniknąć, z nieuwagi, z pośpiechu, z przemęczenia albo z przeoczenia. W rozpatrywanej sprawie powodem błędnego pouczenia był błąd organu a nie oczywista omyłka.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić, bowiem Minister Infrastruktury zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. naruszyli przepisy postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.
Wojewoda [...] odmawiając postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., na podstawie art. 58 § 1 i 2 k.p.a., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. pouczył, że przysługuje od niego stronom prawo wniesienia zażalenia do Ministra Infrastruktury. M. K. działając w zgodnie z powyższym pouczeniem wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie do Ministra Infrastruktury. W zażaleniu tym wskazał on m. in., że zgodnie z pouczeniem udzielonym mu przez sąd rejonowy w związku z rozpatrywaniem innej sprawy pouczono go, iż od postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2005 r. Minister Infrastruktury poinformował [...] Urząd Wojewódzki oraz M. K., że brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia powyższego zażalenia, bowiem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. jest ostateczne. W związku z powyższym Minister Infrastruktury przesłał akta przedmiotowej sprawy do organu pierwszej instancji w celu sprostowania, w trybie art. 113 k.p.a., pouczenia w postanowieniu z dnia [...] marca 2005 r.
Z powyższą oceną prawną Ministra Infrastruktury nie można się zgodzić. Skoro bowiem M. K. w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. wskazywał na błędne pouczenie co do możliwości jego zaskarżanie, zażalenie to powinno być rozpatrzone przez Wojewodę [...] jako wniosek o sprostowanie pouczenia w tym postanowieniu, złożony w trybie art. 111 k.p.a.
Sprostowanie pouczenia w postanowieniu w kwestii możliwości zaskarżenia tego postanowienia na drodze administracyjnej lub sądowej powinno nastąpić przez wydanie postanowienia (art. 123 k.p.a.), na które nie służy zażalenie (art. 111 i 141 § 1 k.p.a.); (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., II SA/Łd 2411-2412/01). Stosownie do art. 111 § 2 k.p.a., termin do wniesienia środka zaskarżenia od sprostowanego postanowienia biegnie w takim przypadku od daty doręczenia postanowienia zawierającego sprostowane pouczenie. Strona, która wniosła żądanie sprostowania wadliwego pouczenia, jednocześnie jednak stosując się do jego pierwotnej treści z ostrożności procesowej, a następnie otrzymała prawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia w trybie sprostowania postanowienia (art. 111 § 1 k.p.a.), nie musi zabiegać o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, który faktycznie upłynął, co wynika z treści art. 111 § 2 i 112 k.p.a.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.