Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Kolejnym postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie.
Następnie, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony adwokat – A. K. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 18 jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem.
Kolejnym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć uczestnika postępowania.
Następnie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe, a sprawa została skierowana na termin rozprawy zgodnie z kolejnością wpływu.
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz przyznał pełnomocnikowi z urzędu tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł.
Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. stawiła się skarżąca wraz z pełnomocnikiem z urzędu adwokat A. U., która wyjaśniła, że dawniej nosiła nazwisko K. W dniu 17 lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła opinia pełnomocnika z urzędu o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej z urzędu nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik wniósł o powiększenie przyznanych kosztów o kwotę 8,40 zł, na która składa się koszt pocztowej przesyłki poleconej zawierającej wniosek o uzasadnienie wyroku oraz koszt przesyłki pocztowej zawierającej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Oświadczył, że obie przesyłki wraz z wysokością i potwierdzeniem wniesienia opłat w znaczkach pocztowych znajdują się w aktach sprawy.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) zwane dalej "rozporządzeniem". Paragraf 22 ww. rozporządzenia stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Paragraf 23 stanowi zaś, że rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Zatem rozporządzenie będzie miało zastosowanie do spraw, które zostały wszczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, to jest dniem 1 stycznia 2016 r., lecz które zostały zakończone w danej instancji po tym dniu, bądź też do spraw już wszczętych po dniu 1 stycznia 2016 r. Przy czym jak wynika z porównania treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia o zakończeniu postępowania w danej instancji decyduje wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
Niniejsza sprawa została wszczęta w dniu 2 lipca 2014 r. wniesioną skargą do Sądu, jednak orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zostało wydane w dniu 15 stycznia 2016 r. Zatem orzeczenie kończące postępowanie w pierwszej instancji zostało wydane po wejściu w życie rozporządzenia (1 stycznia 2016 r.). Z tego względu zastosowanie w sprawie będzie miało ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
Stosownie do treści § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt.
1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt. 2). Sposób ustalania wysokości opłaty, o której stanowi § 2 pkt 1 normuje § 4 rozporządzenia. Zgodnie z jego ustępem pierwszym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustęp drugi tego paragrafu stanowi zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240,00 zł. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynosi 480,00 zł.
W niniejszej sprawie pomoc prawna pełnomocnika w drugiej instancji polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nakład pracy i podjęte w sprawie czynności przez pełnomocnika nie przekraczają przeciętnego poziomu zaangażowania profesjonalnego pełnomocnika w reprezentowaniu interesów swojego mocodawcy. Nie można zatem przyjąć, aby poniesiony przez pełnomocnika nakład pracy uzasadniał przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej od tej, którą przewiduje § 4 ust. 1 rozporządzenia (tj. co najmniej ½ opłaty maksymalnej). Przyznania wynagrodzenia w stawce określonej w § 4 ust. 2 nie uzasadnia też charakter sprawy i stopień jej zawiłości. Zatem wysokość wynagrodzenia ustalono zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia i stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 240,00 złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 złotych oraz kwotę 8,40 zł stanowiącą koszt wysłania dwóch listów poleconych zawierających wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku – łącznie kwotę 303,60 złotych.
Z powyższych względów, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.