Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku nr [...] Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji Wojewody Opolskiego z dnia [...] marca 2007 roku nr [...] orzekającej o potwierdzeniu posiadania przez S. W. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości C., powiat t. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan sprawy:
Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...] marca 2007 r. potwierdził S. W. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. S. nieruchomości w miejscowości C., woj. t., ustalił wysokość pozostawionego mienia na kwotę [...] zł, zaś wysokość rekompensaty na kwotę [...] zł, co stanowi 20% wartości pozostawionej nieruchomości.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła S. W., żądając zmiany decyzji w części dotyczącej wysokości rekompensaty i wnosząc o przyznanie jej rekompensaty w wysokości 100% wartości mienia, wyliczonej na podstawie operatu szacunkowego.
Organ odwoławczy na podstawie akt sprawy ustalił, że J. S. pozostawiła w miejscowości C., powiat B. następujący majątek nieruchomy: 3 ha ziemi ornej, 1 ha lasu, dom mieszkalny murowany 12x6 kryty dachówką, stodołę drewnianą 16x8 krytą dachówką, stajnię murowaną, inwentarz żywy: konia, 2 krowy, 2 świnie, 4 owce, inwentarz martwy: sieczkarnię, młynek, warsztat tkacki. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział w G. z dnia [...] lutego 1990 roku sygn. akt Ns [...] dokonano działu spadku po J. S., w ten sposób, że prawo do ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą przyznano na wyłączną własność S. W., która spełnia wymogi, o których mowa w art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomościami poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy "zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20% wartości tych nieruchomości.
Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20% wartości pozostawionych nieruchomości". Tak więc w obowiązującym stanie prawnym organ administracji publicznej, jakim jest zarówno wojewoda jak również Minister Skarbu Państwa, nie ma możliwości prawnej uznaniowego kształtowania wysokości rekompensaty przysługującej za mienie pozostawione.
Na powyższą decyzję - w części dotyczącej ustalenia wysokości rekompensaty -skargę wniosła S. W. W uzasadnieniu własnoręcznie napisanej skargi opisała historię swojej rodziny oraz swoją sytuację materialną. Podała ponadto, że czuje się pokrzywdzona, iż po tylu tragicznych przeżyciach rząd i parlament wydają tak krzywdzące decyzje.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej ppsa).
Biorąc po uwagę powyższe przepisy należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem materialnym i procesowym.
W pierwszej kolejności wskazać należy na charakter uprawnienia do zaliczenia mienia, w szczególności przywołać należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia 2002 roku (sygn. K 33/02 OTK-A 2002/7/97), w którym uprawnienie do zaliczania mienia określono jako szczególne prawo majątkowe o charakterze publicznoprawnym. Należy jednak zaznaczyć, iż prawo to nie ma charakteru absolutnego, a jego zakres jest regulowany przepisami prawa pozytywnego. Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucja RP ograniczenia co do rodzajów nieruchomości Skarbu Państwa przeznaczonych do realizacji uprawnień zabużańskich, natomiast nie stwierdził, że uprawnienia te mają być w pełni ekwiwalentne.
Należy jeszcze raz podkreślić, że uprawnienia te są prawem majątkowym o charakterze publicznoprawnym, przy czym jego wysokość musi być określona w rozsądnych granicach uwzględniających racje ekonomiczne państwa, w tym oczekujące na rozwiązanie kwestie reprywatyzacyjne, jak również aspekty społeczne tej sprawy. Obecnie obowiązujące przepisy prawne nie przewidują pełnej ekwiwalentności, a nie zostały przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowane. Tym samym należy uznać za dopuszczalną możliwość ustawowego ograniczenia publicznych praw majątkowych ze względu na możliwości majątkowe państwa podyktowane potrzebami jego bezpieczeństwa, interesem publicznym bądź ochroną innych wartości konstytucyjnych (w tym praw innych osób). Za niezasadne zatem należy uznać te wszystkie zarzuty zawarte w skardze, dotyczące przyznania ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości 100 % jego wartości, w sytuacji, gdy obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują w tym zakresie pełnej rekompensaty.
Należy także w tym miejscu podkreślić, że wojewódzkie sądy administracyjne nie mają prawa zastępować organów administracji i orzekać w sprawie merytorycznie ani też przy orzekaniu opierać się na zasadach słuszności oraz zasadach współżycia społecznego, gdyż ich kognicja obejmuje jedynie badanie legalności zaskarżonych decyzji.
Z tych względów, zdaniem sądu, organ miał prawo zastosować art. 13 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku, orzekając na jej podstawie jak w zaskarżonej decyzji
Biorąc pod uwagę powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.