Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. S. na postanowienie Starosty Powiatu L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w L. przy [...] zajętą pod drogę publiczną- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewody [...] przedstawiono następujący stan sprawy.
Wniosek o ustalenie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną – (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.) odszkodowanie za zajęty pod drogę publiczną grunt może być merytorycznie rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją wojewody jego przejścia z dniem 1 stycznia 1999 roku na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Wobec braku ostatecznej decyzji wojewody, wniosek o odszkodowanie złożony przez J. S. nie może być rozpatrzony merytorycznie. W tej sytuacji zawieszenie przez organ I instancji z urzędu postępowania, powołując – jako podstawę wydanego orzeczenia – przepis art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego i wskazując w uzasadnieniu, że wydanie decyzji w tej sprawie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wydania przez Wojewodę [...] decyzji stwierdzającej przejście z mocy prawa na własność Gminy Miasta L., z dniem 1 stycznia 1999 r., gruntu zajętego pod drogę – należy uznać za w pełni uzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. wniósł o zobowiązanie urzędników rozpoznających jego sprawę do jej załatwienia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należy uznać za uzasadnioną.
Co do zasady, trzeba zgodzić się z organami obu instancji, że ustalenie i wypłata odszkodowania za grunt, który – na zasadzie przepisu art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną – stał się własnością Skarbu Państwa albo właściwej jednostki samorządu terytorialnego, wymaga uprzedniego wydania decyzji deklaratoryjnej wojewody, która ostatecznie stanowi dowód nabycia własności przez te podmioty.
Przyjmując pogląd, że wydanie wspomnianej decyzji przez wojewodę, ma charakter dowodu wyłącznego, świadczącego o przejściu ex lege prawa własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa albo właściwiej jednostki samorządu terytorialnego, w istocie rzeczy warunkuje rozpoznanie wniosku o odszkodowanie, to i tak należało przyjąć, że przedmiotowe postanowienie nie zostało wydane w sposób prawidłowy.
Postanowienie o zawieszeniu postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - stosownie do art. 100 § 1 k.p.a. - powinno zawierać rozstrzygnięcie o wystąpieniu do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, albo wezwanie strony do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawieszając postępowanie na zasadzie przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., organ winien spowodować, aby przed właściwym organem lub sądem zostało wszczęte postępowanie, w którym zostanie rozstrzygnięte zagadnienie wstępne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.07.1998 r. IV S.A. 341/97 LEX nr 43232).
W rozpoznawanej sprawie z materiału dowodowego, znajdującego się w przedstawionych sądowi aktach, nie wynika, że zostało wszczęte postępowanie przed Wojewodą [...], w którym zostanie rozstrzygnięte zagadnienie wstępne.
Wskazać należy, że sąd rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) i jego zadaniem jest ustalenie, czy materiał dowodowy jest wystarczający do wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. Jeżeli ustalenie to wypada dla organów administracji negatywnie, sąd administracyjny jest uprawniony i zarazem zobowiązany do uchylenia zaskarżonego aktu.
W związku z powyższym wobec nie wykazania przez organ, iż tego rodzaju postępowanie zawisło w dacie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, Sąd uznał skargę za zasadną i z mocy przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.