Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. K.G., D.B., T.K., D.K. i A.W. reprezentowane przez radcę prawnego A.M., wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania, uiszczając jednocześnie niepełny wpis od skargi tj. kwotę 100 zł.
W związku z powyższym, Przewodnicząca Wydziału I zarządzeniem z dnia 29 października 2015 r., wezwała skarżące do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi o kwotę 100 zł. Jak wynika z akt sprawy powyższe zarządzenie odebrane zostało przez pełnomocnika skarżących w dniu 10 listopada 2015 r.
W dniu 18 listopada 2015 r. strona skarżąca uzupełniła brakujący wpis sądowy, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego uiszczenia.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, pełnomocnik skarżących wskazała na "trudności w komunikacji telefonicznej za skarżącymi zamieszkałymi poza granicami Polski".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "ppsa", pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W myśl art. 86 § 1 ppsa, przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 ppsa.
Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W związku z tym podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.
Należy przy tym dodać, że w przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Jednocześnie kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., I FZ 69/09, LEX nr 565711).
Z brakiem winy mamy zatem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od pełnomocnika i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy pełnomocnik nie mógł usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Okolicznością taką nie jest w ocenie Sądu fakt, że pełnomocnik w chwili, kiedy otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, nie mógł telefonicznie skontaktować się z żadnym ze swoich pięciu mocodawców.
Dodatkowo należy podkreślić, że okoliczność zamieszkiwania skarżących za granicą i utrudnień w kontakcie z nimi, nie została w żaden sposób uprawdopodobniona przez pełnomocnika. Jakkolwiek uprawdopodobnienie nie jest równoznaczne z udowodnieniem to jednak wymaga, co najmniej przedstawienia okoliczności, które uwiarygodniłyby wystąpienie określonego zdarzenia. Nie jest do tego natomiast wystarczające poprzestanie na ogólnikowym stwierdzeniu o zaistnieniu jakiegoś faktu bez wskazania choćby tego, jakie przyczyny legły u braku możliwości skontaktowania się ze stroną. Nie sposób bowiem przyjąć, w ocenie Sądu, za wiarygodne, że w dobie aktualnego rozwoju systemów komunikowania się na odległość, sam fakt zamieszkania określonej osoby za granicą uniemożliwia z nią kontakt.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 86 w zw. z art. 87 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.