Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 roku nr [...] przekazujące - zgodnie z właściwością - Wojewodzie [...] skargę Z. T. z dnia [...] czerwca 2008 r. mającą charakter odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007r.
W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], odmówił Z. T., J. W., S. B., S. M., Z. I., S. J. oraz K. J. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej - powołując się na fakt, że prawo to zostało już zrealizowane.
Pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. Z. T. zwróciła się do Premiera Rzeczypospolitej Polskiej ze skargą dotycząca odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. W uzasadnieniu złożonej skargi Z. T. podniosła m.in., iż przedmiotowa decyzja Wojewody [...] jest krzywdząca i nieprecyzyjna, bowiem nie zawiera dokładnego wyliczenia zarówno wartości mienia pozostawionego poza granicami kraju, jak i wartości ziemi nadanej w ramach realizacji prawa do rekompensaty.
Skarga ta została przekazana do Ministerstwa Skarbu Państwa.
Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 roku nr [...] - działając na podstawie art. 65 § 1 w związku z art. 123 § 1 i art. 129 § 1 kpa - przekazał, zgodnie z właściwością, Wojewodzie [...] powyższą skargę Z. T. mającą charakter odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007r.
Minister stwierdził, że stosownie do przepisu art. 234 pkt 1 kpa skarga złożona przez stronę w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. Oznacza to, że skarga wniesiona w związku z treścią decyzji organu pierwszej instancji - w terminie przewidzianym w ustawie do złożenia odwołania - podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od tej decyzji.
W dniu 2 lipca 2008 r. wpłynął do Ministerstwa Skarbu Państwa wniosek Z. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca podnosi, iż Wojewoda [...] dokonał błędnej interpretacji ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Ponadto zapisy tej ustawy są zawiłe i niejasne oraz krzywdzące dla osób, które już częściowo zrealizowały przysługujące im prawo do rekompensaty.
Po rozpatrzeniu tego wniosku Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 roku nr [...].
Minister uznał, że zgodnie z art. 129 § 1 kpa - "Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję". Przepis ten ustanawia zasadę pośredniego trybu wnoszenia odwołania. Oznacza to, że w niniejszej sprawie odwołanie Z. T. zostało wniesione bez zachowania trybu pośredniego, bowiem wpłynęło do Ministra Skarbu Państwa, tj. organu odwoławczego. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, Z. T. winna skierować odwołanie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, czyli do Wojewody [...]. Organ I instancji jest bowiem władny ocenić to odwołanie pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 kpa i w tym zakresie może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję.
Mając powyższe na względzie, Minister Skarbu Państwa przekazał przedmiotowe pismo Z. T. z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewodzie [...] - jako organowi I instancji,
Na to postanowienie Z. T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Podniosła w niej, że tym postanowieniem Minister Skarbu Państwa odmówił jej, jako stronie, potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP - utrzymując tym samym w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie z uwagi na całkowitą bezzasadność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2008 roku utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 roku przekazujące - zgodnie z właściwością - Wojewodzie [...] odwołanie Z. T. z dnia [...] czerwca 2008 r.
Postanowienie to zostało wydane na podstawie przepisu art. 65 § 1 kpa - zgodnie z którym, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia, na które służy zażalenie
Minister Skarbu Państwa orzekający w niniejszej sprawie uznał, a Sąd w całości podzielił jego stanowisko i argumentację, że zgodnie z przepisem art. 129 § 1 kpa Z.T. winna skierować odwołanie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, czyli do Wojewody [...]. Organ I instancji jest bowiem władny ocenić to odwołanie pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 kpa i w tym zakresie może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Zatem w pełni zasadne było przekazanie pisma Z. T. Wojewodzie [...] jako organowi I instancji.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające są zgodne z prawem, a Minister Skarbu Państwa dopełnił wszelkich wymogów proceduralnych niezbędnych do rozpoznania wniosku - wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy i uzasadnił przekonująco swoje postanowienia.
Sąd pragnie zwrócić uwagę na - niezwykle istotny w niniejszej sprawie fakt - że Z. T. we wszystkich swoich pismach - odwołaniu z dnia 2 czerwca 2008 r. oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - nigdy nie kwestionowała zasadności wydanych postanowień pod względem merytorycznym. Treść jej pism jest podobna - opisuje ona krzywdę swojej rodziny związaną z odmową potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Natomiast pisma jej nie zawierają żadnych merytorycznych zarzutów odnośnie treści postanowień - co może świadczyć o niezrozumieniu przez skarżącą istoty sprawy. Minister Skarbu Państwa orzekający w niniejszej sprawie nie zajmował się merytorycznym rozpoznaniem jej odwołania z dnia 2 czerwca 2008 r., lecz rozpoznawał sprawę pod względem formalnym - który organ jest właściwy do rozpoznania tego odwołania.
Biorąc powyższe pod uwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).