Uzasadnienie
Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], wydanym m.in. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) i art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) orzekł o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 lipca 1947 r. złożonego przez Z. C. oraz H. i S. małż. C. o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul. [...] róg [...] nr hip. [...] – do czasu uchwalenia przez Radę W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego tę nieruchomość.
Uzasadniając decyzję Prezydent W. podał, że przedmiotowa nieruchomość o powierzchni [...] m² stanowi obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m² położonej przy ul. [...], jest własnością W. y i znajduje się we władaniu Wojewódzkiego Zarządu Polskiego Związku Działkowców.
Według art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Rady W. z dnia [...] września 1992 r. Plan ten zgodnie z powołanym wyżej przepisem utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. W tej sytuacji nie można stwierdzić, czy dyspozycja art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. została wypełniona i czy zachodzą przesłanki do przyznania prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu.
Uchwalenie przez Radę W. nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należało zatem zawiesić postępowanie administracyjne w tej sprawie.
Po rozpoznaniu zażalenia H. K. i Z. C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...], orzekło o uchyleniu postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. i umorzeniu postępowania w zakresie zawieszenia postępowania. W zażaleniu Z. C. podał, że byli właściciele przedmiotowej nieruchomości w dniu 21 lipca 1947 r. złożyli wniosek o przydzielenie placu z "terenów będących w rozporządzeniu Wydziału Gospodarki Terenowej", a nie wniosek o przyznanie własności czasowej w trybie art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Organ pierwszej instancji w postępowaniu wyjaśniającym będzie musiał odpowiednio zakwalifikować wniosek z 21 lipca 1947 r., rozpatrzyć go i wydać w rozstrzygnięcie w sprawie.
Należy także stwierdzić, że oczekiwanie na przewidywaną zmianę stanu prawnego – uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego W. – w zakresie dotyczącym rozpoznawanej sprawy nie jest zagadnieniem wstępnym, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło także, że nie mieści w granicach rzetelnej procedury administracyjnej i w konsekwencji w granicach demokratycznego państwa prawa nierozpatrzenie przez kilkadziesiąt lat złożonego wniosku, a następnie zawieszenie z urzędu na bliżej nieokreślony czas postępowania administracyjnego z powodu konieczności rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. C. podniósł, że dokument 21 lipca 1947 r. nie jest wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. Jest to prośba o przydzielenie placu z terenów będących w rozporządzeniu Wydziału Gospodarki Terenowej, ponieważ plac S. i H. małż. C. oraz Z. C. w nowym planie jest przeznaczony na park. Potwierdzone to zostało pismem BOS-u z dnia 13 października 1947 r., które stwierdza, że w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten przewidywany jest pod użyteczność publiczną jako teren niebudowlany.
Skarżący wniósł o uznanie nieruchomości hip. Nr [...]jako zbędnej na podstawie art. 136 ust. 1 i art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż pomimo upływu ponad 50 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu na cel użyteczności publicznej, tzn. od dnia [...] grudnia 1952 r. nie rozpoczęto prac związanych z tą decyzją na części gruntu znajdującej się na zachód od ul. [...].
W dniu 18 października 2005 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i wskazał, że art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. stanowi podstawę do zwrotu przedmiotowej nieruchomości.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą zaskarżonym postanowieniu i podkreślając, że oczekiwanie na uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego W. nie jest zagadnieniem wstępnym, które mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie granice danej sprawy wyznaczają wydane w sprawie postanowienia – Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2004 r., których przedmiotem było zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] w W. Skarga Z. C. nie zawiera zarzutów odnoszących się do tych postanowień, lecz podnosi kwestie, które zdaniem skarżącego nie zostały rozstrzygnięte przez orzekające w sprawie organy. Sąd nie będąc związany zarzutami skargi przyjął, że ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. tak co do treści wniosku skarżącego z dnia 21 lipca 1947 r. jak i braku podstaw do zawieszenia postępowania przez Prezydenta W. w niniejszej sprawie są prawidłowe i w istocie korzystne dla skarżącego. Uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie powoduje, że postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia wniosku z 21 lipca 1947 r. będzie prowadzone.
W razie niezałatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu – po uprzednim złożeniu zażalenia do organu odwoławczego.
Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.