Uzasadnienie
W dniu 8 maja 2013 r. A. W. wniosła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie, w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 1991 r., sygn. akt IV SA 251/91 uchylającego decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] grudnia 1990 r., nr [...].
W uzasadnieniu skargi podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał za zasadne wykupienie pozostałej po podziale nieruchomości należącej do skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że nie był stroną wspomnianego orzeczenia, wobec czego nie może być podmiotem zobowiązanym do wykonania tego rozstrzygnięcia. Dodał, że w wykonaniu wyroku wydana została decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1994 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności lub przewlekłości w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, niepubl.). Należy podkreślić, że organ pozostaje w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jeżeli nie rozpoznał sprawy we wtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego w art. 35 § 3 kpa stanowiącego, iż załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Przy czym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Brak spełnienia tego warunku skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Oznacza to, że jeżeli strona nie wezwała właściwego organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że organem zobowiązanym do wykonania uprzednio wymienionego wyroku był organ drugiej instancji, tj. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Wobec tego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie jest organem zobowiązanym do wykonania wyroku Sądu z dnia 12 kwietnia 1991 r.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że do wykonania wyroku wezwany został niewłaściwy organ, co nie spełnia przesłanki z art. 154 § 1 powołanej ustawy oraz czyni skargę niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia.
Na marginesie Sąd zauważa, że w wykonaniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydana została decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1994 r., nr [...].
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.