Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. B., utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Wydziału [...] działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu organ wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Naczelnik Wydziału [...] działający z upoważnienia Burmistrza Miasta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] odmówił G. B. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że nie legitymowała się ona tytułem prawnym do zajmowanego lokalu położonego przy ul. [...], a który to wymóg wynikał z treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2004 r. nr 71, poz. 734 ze zm.).
Na powyższą decyzję zainteresowana wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Badając sprawę organ drugiej instancji stwierdził, iż stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 roku, dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkującym na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, osobom zajmującym lokale mieszkalne w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Z powyższego zapisu wynika, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem, które przysługuje tylko w sytuacji, gdy spełnione są określone przesłanki uregulowane w ustawie o dodatkach mieszkaniowych.
W ocenie Kolegium G. B. nie spełniła warunków do uzyskania tej formy świadczenia. Organ wskazał, że twierdzenia wnioskodawczyni jakoby dysponowała spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...], nie znalazły potwierdzenia w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Z pism Spółdzielni Mieszkaniowej w P. z dnia [...] lutego 2005 roku nr [...] i z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...] wynika, że G. B. została wykluczona z grona członków Spółdzielni i utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu położonego w P. przy ulicy [...] w związku z powyższym zajmuje go bez tytułu prawnego. Spółdzielnia wskazała również, że nie dysponuje żadnymi informacjami o przydziale G. B. lokalu socjalnego lub zamiennego, poinformowała także, że zainteresowana posiada zadłużenie w uiszczaniu czynszu i w spłacie kredytu.
W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że żądanie G. B. nie mogło być uznane za zasadne, wobec czego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję G. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wzięło pod uwagę brzmienia art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U z 2001 r. nr 71, poz. 733 ze zm.), który to przepis stanowił, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom opłacającym czynsz wolny za lokale za które przed dniem wejścia w życie powołanej wyżej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. opłacali oni czynsz regulowany. Wskazała, że ona uiszcza czynsz za lokal bez tytułu prawnego w wysokości odpowiadającej czynszowi regulowanemu. Poinformowała, że w 1997 r. otrzymała, jak to określiła, mieszkanie z odzysku na podstawie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. W czerwcu 2004r. Spółdzielnia wykluczyła ją z członkostwa za niepłacenie kredytu i skapitalizowanych odsetek, co z uwagi na to, że mieszkanie nigdy nie należało do niej, wydaje się nielogiczne i niezrozumiałe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, że G. B. nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz w art. 39 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, uchylonej na mocy art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz. 733) z wyjątkiem przepisów rozdziału 6 - do przyznania jej dodatku mieszkaniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że niniejsza skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy, przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. W ust. 2 wyraźnie wskazano, że dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust.
1. Skoro ustawodawca w powołanym wyżej przepisie, jasno określił przesłanki ewentualnego przyznania dodatku mieszkaniowego, to należało w pierwszej kolejności ustalić czy w niniejszej sprawie organy pierwszej i drugiej instancji zasadnie przyjęły, że G. B. nie spełniła kryteriów przewidzianych w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, że lokal mieszkalny położony w P. przy ul. [...], skarżąca przejęła na podstawie przydziału na warunkach lokatorskiego prawa do lokalu. Jak wynika jednak z pism Spółdzielni Mieszkaniowej w P. z dnia [...] lutego 2005 r. l. dz. [...], oraz z dnia [...] kwietnia 2005 r. l.dz. [...] uchwałą nr [...] r. G. B. została wykluczona z rejestru członków spółdzielni. Skutkiem podjętej uchwały była utrata przez skarżącą dotychczasowego tytułu prawnego do dalszego zajmowania przedmiotowego lokalu.
Art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że dla osób, które zajmowały lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, wspomniane świadczenie może być przyznane tylko wówczas, gdy równocześnie oczekiwały one na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Jednak ta okoliczność w niniejszej sprawie również nie wystąpiła – G. B. w skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r. wskazała, że w czerwcu 2004 r. została wykluczona ze Spółdzielni i oświadczyła, że nie oczekuje na przydział lokalu zamiennego lub lokalu socjalnego.
W świetle potwierdzonych w ten sposób okoliczności należy przyjąć, że skarżącej nie przysługiwał żaden z wymienionych w art. 2 ust. 1 tytułów do lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...]. Oznacza to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zasadnie utrzymało w mocy decyzję Naczelnika Wydziału [...] działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2005 roku r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego - skoro brak było przesłanek do wydania decyzji pozytywnej.
Dodać również należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, Kolegium nie mogło rozpatrywać jej odwołania w kontekście przesłanek wynikających z art. 39 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 ze zm.), w brzmieniu ustalonym przez art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz. 733 ze zm.). Przepis ten nie mógł być uwzględniony, gdyż G. B. dysponowała przedmiotowym lokalem mieszkalnym na podstawie lokatorskiego prawa do lokalu, co nie jest tożsame z prawem najmu, a ponadto powyższy przepis został uchylony przez art. 15 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz. 734 ze zm.) i w toku prowadzonego przez Kolegium postępowania odwoławczego nie obowiązywał.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji wyroku.