Uzasadnienie
Miasto W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...]z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], która organ utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] orzekającą, że decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] września 1975 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] oraz decyzję Starosty Powiatu G. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], a także odmówił uchylenia wspomnianej wyżej decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] września 1975 r. W związku z powyższym wniósł o oddalenie skargi.
Mając na uwadze informacje zawarte w odpowiedzi na skargę zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2010 r., Sąd zwrócił się do skarżącego o wskazanie czy podtrzymuje skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]r.
W piśmie z dnia 27 sierpnia 2010 r., skarżący oświadczył, że cofa skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż Miasto W. w sposób skuteczny cofnęło skargę. Analiza całokształtu okoliczności w sprawie pozwala na stwierdzenie, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności.
Mając zatem na uwadze powyższe, stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, postanowiono jak w sentencji.