Uzasadnienie
Adwokat A.G. w skardze kasacyjnej z dnia 26 maja 2008 r., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2008 r., zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu D. S. w sprawie ze skargi D. S. i M. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę własności nieruchomości. Jednocześnie adwokat oświadczył, że przedmiotowych kosztów skarżąca nie poniosła tak w całości, jak i w części.
W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.
Stawka minimalna w sprawie objętej skargą D. S. i M. S., stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, wynosi 240 złotych. Natomiast stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji -75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.
W niniejszej sprawie stawka 120 złotych jest adekwatna do nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika i nie wymaga podwyższenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.