Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina E., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], zajętej pod drogę krajową nr [...].
W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że wnioskiem z dnia 1 lutego 2005 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O. wystąpiła do Wojewody [...] o potwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości, zajętej pod drogę krajową. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość stanowiła współwłasność R. i M. małż. B., pozostawała we władaniu publicznym i była zajęta pod drogę krajową nr [...]. Stan ten wyczerpywał przesłanki określone w art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Na tej podstawie Wojewoda [...] wydał w dniu [...] marca 2005 r. decyzję stwierdzającą nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości.
W odwołaniu od decyzji Wojewody R. B. podniósł, że nie potwierdzał zajęcia działki pod drogę, gdyż do zajęcia doszło w wyniku zamiany dokonanej z jego ojcem przed [...] latami. Nie widzi zatem podstaw do potwierdzania tego faktu obecnie. Nie kwestionuje, że droga została wyprostowana kosztem części terenu znajdującego się pod sadem.
Minister Infrastruktury nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. ma na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne. Organ administracji orzekający w tej sprawie ma obowiązek zbadać istnienie na dzień 31 grudnia 1998 r. przesłanek określonych w tym przepisie. W przypadku stwierdzenia ich istnienia organ administracji wydaje deklaratoryjną decyzję potwierdzającą jedynie stan zaistniały z mocy samego prawa. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., to Wojewoda [...] był zobowiązany do wydania decyzji potwierdzającej nabycie przez Skarb Państwa własności gruntu zajętego pod drogę krajową.
Na decyzję Ministra Infrastruktury R. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący przyznaje, że przedmiotowy grunt został zajęty w ramach prostowania drogi, jednak na zamianie gruntu ojciec jego stracił, ponieważ za część sadu otrzymał część podrogowego brukowiska. Tych okoliczności organy nie wzięły pod uwagę przed podjęciem decyzji. Nie widzi podstaw do ponownego regulowania załatwionej już wcześniej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem.
Stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy samego prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje skutek w postaci przejścia prawa własności na Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Przesłankami tymi są: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, władanie zaś nieruchomością oznacza pozostawanie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego.
Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność M. i R. małż. B. W dniu 29 października 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, która w art. 73 stworzyła podstawę uregulowania stanu prawnego tych gruntów, które w dniu 31 grudnia 1998 r. były zajęte pod drogi publiczne. Dla przejścia własności gruntu na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego wystarczy, iż grunt nie stanowiący ich własności był w tym dniu zajęty pod drogę publiczną i pozostawał we władaniu tych podmiotów. Stan taki bezspornie miał miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie zatem Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. własności przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa.
Z tych względów skarga nie mogła być uwzględniona.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje na podstawie materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy. W świetle przedstawionego wyżej stanu sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.