Uzasadnienie
J. M., pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1479/13 wydanym przez referendarza sądowego, przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym m.in. ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W dniu 6 września 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego, w którym zawarty został m.in. wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji, w wysokości 150% stawki minimalnej (tj. 360 zł) oraz zwrot niezbędnych wydatków. Pełnomocnik oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r. oddalił skargę J. M..
W dniu 28 stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęło następnie pismo wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego, do którego załączone m.in. zostały stosowne dokumenty dotyczące wysokości kosztów poniesionych przez pełnomocnika w związku z występowaniem w imieniu skarżącego (15,95 zł).
W dniu 6 marca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło z kolei pismo z dnia 3 marca 2014 r., w którym wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego, załączając stosowną opinię wskazał, że nie znalazł podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku z dnia 22 stycznia 2014 r. oraz wniósł m.in. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia opinii, w wysokości 150% stawki minimalnej (tj. 180 zł). Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji stawka minimalna w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Zgodnie zaś z treścią § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl natomiast § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie ponadto z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Z akt sprawy wynika, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podejmował czynności w postępowaniu w pierwszej instancji oraz sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 22 stycznia 2014 r. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.
W tej sytuacji uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku. Przy czym zaznaczyć trzeba, że na wynagrodzenie ustanowionego z urzędu pełnomocnika składa się kwota 240 zł za udział w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji (stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia) oraz kwota 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej (stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) - łącznie 360 zł, powiększone o stosowną kwotę podatku od towarów i usług.
Z załączonych do pisma z dnia 27 stycznia 2014 r. dowodów wpłaty wynika ponadto, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik uiścił kwotę 15,95 zł tytułem opłaty za przesyłki kierowane do skarżącego oraz do Sądu. Powyższa kwota stanowi niezbędny, udokumentowany wydatek pełnomocnika, należny mu wraz z wynagrodzeniem za udzielenie z urzędu pomocy prawnej.
Przy czym zaznaczyć trzeba, że w ocenie referendarza sądowego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały podstawy do przyznania wynagrodzenia w wysokości żądanej przez pełnomocnika, tj. w wysokości 150% stawek minimalnych (360 zł i 180 zł). Czynności podejmowane przez radcę prawnego A. F. związane bowiem były z wykonywaniem obowiązków pełnomocnika z urzędu i nie przekraczały zasadniczo granic zwykłej staranności pełnomocnika. Charakter oraz stopień zawiłości sprawy, a także nakład pracy pełnomocnika uzasadniał przyznanie wynagrodzenia w łącznej wysokości 360 zł, na które to wynagrodzenie – jak wyżej wskazano - składa się kwota 240 zł za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz kwota 120 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, powiększone o stosowną kwotę podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.