Uzasadnienie
Pismem z [...] grudnia 2018 r. A. B. złożył skargę na uchwałę Zarządu [...] (dalej jako organ) nr [...] w sprawie zawarcia umów dzierżawy z przeznaczeniem na zieleń ogrodzoną oraz pawilon handlowy na częściach dz. ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]. Z uwagi na to, że skarga podpisana została przez pełnomocnika skarżącego – K. W., zarządzeniem z dnia [...] lutego 2019 roku wezwano go do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi jej braków formalnych przez wykazanie, że spełnia on wymogi dotyczące pełnomocnictwa wynikające z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). Wezwany K. W. pismem z dnia [...] marca 2019 roku wyjaśnił, że występuje jako pełnomocnik gdyż jest on jednocześnie skarżącym w identycznej sprawie.
Z analizy akt sprawy wynika jednak, że A. B. złożył skargę na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2017 roku nr [...] zaś jego pełnomocnik K. W. skargą objął uchwałę z dnia [...] września 2017 roku nr [...]. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż wobec braku tożsamości sprawy braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Skutkowało to jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Postanowienie zapadło na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 58 § 3 ppsa.
Na marginesie dodać należy, iż zaskarżona uchwała nie podlega kognicji sądów administracyjnych, bowiem jej przedmiotem były kwestie władztwa właścicielskiego odnoszące się do materii cywilnej. Nie mieszczą się one zatem w zakresie normy z art. 3 § 2 pkt. 6 ppsa. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być jedynie akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej (imperium) a nie w zakresie dominum.