Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W., w dzielnicy [...], przy ulicy [...] oznaczoną, jako część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. [...] m2, z obrębu [...], wydzielonej pod poszerzenie gminnej drogi publicznej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podkreślił, że Prezydent W. w prowadzonym postępowaniu nie zbadał, kto był inicjatorem podziału nieruchomości, z której wydzielono działkę na poszerzenie ulicy [...], położonej w W. Również nie podjął się analizy przyczyn nie ujawnienia w księdze wieczystej nr KW [...] decyzji Naczelnika Wydziału Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 1991r. znak [...], która zatwierdzała projekt podziału nieruchomości "[...]", położonej w rejonie urbanistycznym [...], przy ul. [...], [...] w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji, jako działki nr [...], [...] i część działki [...].
Organ odwoławczy wskazał, że tym samym Prezydent W. w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013r., naruszył art. 7,8.77,80 i 107 P 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.).
Na decyzję tą Miasto W. wniosło skargę zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) i art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1991r., Nr30, poz. 127 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób szczegółowy i wyczerpujący oraz, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie skarga W. jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.
Organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania administracyjnego. Naruszałoby to regułę "ne quis index in propria causa". Role strony i sędziego w konkretnym przypadku są niepołączalne (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1311/11, niepublikowany). Taka pozycja organu jako dysponenta władztwa publicznego zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującym się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji oraz w roli organu orzeczniczego mającego obowiązek zachowania bezstronności (por. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2377/10, postanowienie NSA z 7 grudnia 2006 r., sygn. I OZ 1646/06 i inne liczne orzeczenia sądów administracyjnych, a także wyrok SN z 7 czerwca 2001 r., sygn. III RN 104/00 – por. też B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a., Komentarz, Warszawa 2011, s. 190).
Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, że "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego" (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, LEX nr 171164 i powołane tam orzecznictwo). W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy.