Uzasadnienie
Pismem z [...] maja 2019 r. [...] wniósł skargę na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na trzy rodzaje postanowień. Pierwsze dotyczy postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, drugie postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty i trzecie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień tam wymienionych.
W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła skargę na postanowienie, wydane na podstawie art. 38 ust. 1 oraz art. 37 ust. 2 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 2267 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa z 9 marca 2017 r.", którym odmówiono wyłączenia [...] od udziału w postępowaniu rozpoznawczym prowadzonym pod sygn. akt [...], dotyczącym nieruchomości [...] położonej przy ul. [...].
Zgodnie z powołanym art. 38 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96-96n, art. 114-122, art. 127-144 tej ustawy. Przepis ten wyłączył zatem możliwość wniesienia środka zaskarżenia od postanowień wydanych przez Komisję w toku prowadzonego postępowania.
Mając na uwadze treść art. 3 § 2 - 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że postanowienie oparte na powołanym wyżej art. 38 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. nie jest orzeczeniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, gdyż zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy z 9 marca 2017 r. postanowienia Komisji są ostateczne. Postanowienie to nie kończy też postępowania oraz nie rozstrzyga sprawy co do istoty (por. postanowienie NSA z 7 grudnia 2018 r., I OSK 4209/18). Nie zostało wydane również w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Na powyższe orzeczenie nie przysługuje więc skarga do sądu administracyjnego. Przedmiotowa skarga podlega zatem odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.