Uzasadnienie
E. W. pismem z [...] lipca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2480/19. W obszernym uzasadnieniu skargi powołała szereg sygnatur postępowań prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz postępowań administracyjnych w sprawie mienia H. R. Wskazała również szereg przepisów, których naruszenie zarzuca wszystkim postępowaniom administracyjnym (z okresu 2018 – 2020) i sądowym prowadzonym w sprawie przedmiotowej rekompensaty. Podała również nazwiska sędziów, którzy orzekali we wszystkich jej sprawach.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia [...] sierpnia 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie podstaw wznowienia wraz z jego uzasadnieniem oraz terminu, w którym dowiedziała się o podstawie wznowienia. Jednocześnie pouczono skarżącą o treści art. 271, art. 272, art. 273, art. 274, art. 277, art. 278 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako: "P.p.s.a.".
Pismem z 13 sierpnia 2020 r. (k-27) skarżąca w odpowiedzi na wezwanie w obszernym uzasadnieniu ponownie opisała sprawy dotyczące mienia H. R. wraz z podaniem sygnatur, przepisów których naruszenie zarzuca tym postępowaniom prowadzonym w okresie 2011-2020. Opisała historię swoich starań o rekompensatę. Dopiero na stronie 75 odniosła się do ww. wezwania o wskazanie podstaw wznowienia postępowania, powołując art. 271 pkt 2 P.p.s.a. oraz twierdząc, że nie miała zdolności procesowej z uwagi na załamanie nerwowe, który przeżyła [...] i [...] lutego 2020 r. po zasięgnięciu informacji, iż w czterech zapadłych w tym dniu wyrokach sąd nie uwzględnił, iż jest stroną postępowania [...]. Podniosła, że nie został uwzględniony jej wniosek o zajęcie stanowiska w sprawie uchwały I OPS 3/17.
Jednocześnie wskazała, że nie była należycie reprezentowana przez profesjonalnego adwokata w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2480/19, który nie dopuściłby do sytuacji cofnięcia skargi w chwili załamania nerwowego. Przewlekłość zaś prowadzenia postępowania doprowadziła do sytuacji wydania niepotrzebnego postanowienia z 9 marca 2020 r. Wskazała także jako przesłankę art. 273 § 2 P.p.s.a. uzasadniając to uzyskaniem po wydaniu postanowienia z 9 marca 2019 r. informacji, że WSA w Warszawie dysponuje zdekompletowaną teczką akt administracyjnych, na podstawie której w latach 2012-2016 wydawał wyroki w sprawie rekompensaty za mienie H. R. Podniosła, że przed [...] lipca 2020 r. miała tylko przypuszczenie, pewność fałszowania dokumentów uzyskała dopiero [...] lipca 2020 r. Zatem z powodu późniejszego wykrycia tej okoliczności faktycznej nie mogła z niej skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania jest dwuetapowe. Pierwszy etap polega na badaniu dopuszczalności skargi i obejmuje ocenę terminowości wniesienia skargi oraz oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia wymienionej w art. 271-273 P.p.s.a. Brak spełnienia któregoś z tych warunków powoduje odrzucenie skargi przez sąd, który może orzec w tym zakresie na posiedzeniu niejawnym (art. 280 § 1 P.p.s.a.).
Obowiązek powołania w skardze oraz wyraźnego określenia, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania ciąży na skarżącym. Powinien on przynajmniej skonkretyzować zarzuty procesowe tak, by możliwe było ich przypisanie do którejkolwiek z grup ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego. Określenie podstawy wznowienia wpływa bowiem zarówno na dopuszczalność wznowienia, jak i na zakres rozpoznania sprawy.
W orzecznictwie i doktrynie przyjęto, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 P.p.s.a. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z 26 października 2007 r. I FSK 1837/2007 oraz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2006, s. 559). Sąd powyższe stanowisko w pełni podziela.
W ocenie sądu w skardze o wznowienie postępowania złożonej w sprawie zakończonej postanowieniem z 9 marca 2020 r. niniejszej nie powołano ani nie uprawdopodobniono okoliczności, w oparciu o które można byłoby wyprowadzić wniosek o dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. I SA/Wa 2480/19. Nie przedstawił również żadnej dokumentacji medycznej na poparcie swoich twierdzeń o załamaniu nerwowym.
Skarżąca opiera skargę o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., tj. z powodu naruszenia przepisów prawa, skutkujących pozbawieniem skarżącej możności działania (k-64 akt sądowych). Przy czym zaistnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie upatruje w załamaniu nerwowym jakie miała przejść [...] i [...] lutego 2020 r. (bez przedkładania w tym zakresie jakiejkolwiek dokumentacji medycznej), a także brakiem reprezentowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie dopuściłby do cofnięcia przez nią skargi – co z kolei doprowadziło do wydania [...] marca 2020 r. postanowienia o umorzeniu postepowania sądowego.
Przywołany wyżej przepis stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego orzekającego na gruncie kodeksu postępowania cywilnego, który w zakresie przesłanek wznowienia postępowania z powodu nieważności – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy – normatywnie odpowiada art. 271 pkt 2 P.p.s.a, ugruntował się pogląd, że o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić tylko wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możności działania (uchwała SN z 14.04.1980 r. III CZP 19/80, OSNC 1980/11/250 i wyrok SN z 21.06.1961 r., 3CR 953/60, NP 1963/1/122 z glosą W. Siedleckiego, akceptowane przez H. Knysiak-Sudykę w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, s. 1286-1287, uw. 5). Judykatura wskazuje, że nieważność postępowania wskutek pozbawienia strony możności obrony swych praw zachodzi wówczas, gdy strona, wbrew swej woli, została faktycznie pozbawiona możności działania.
Ten przejaw nieważności występuje wówczas, gdy na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej strona nie mogła brać i rzeczywiście nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części (pogląd ten jest podzielany zarówno przez sądy administracyjne - postanowienie NSA z 18.05.2018 r. I FSK 1544/17; wyrok NSA z 17.05.2018 r. II GSK 20/18, cbosa; jak i przez Sąd Najwyższy - postanowienie SN z 26.01.2012 r. I UK 272/11, Lex 1215416). Takich wadliwych działań Sądu w postępowaniu zakończonym postanowieniem z 9 marca 2020 r. skarżąca jednak nie wskazała.
Nawet gdyby przyjąć, że istotnie cofnięcie przez nią skargi [...] lutego 2020 r., miało charakter impulsywnej reakcji na przeżyte wówczas załamanie nerwowe, trudno wiązać tę okoliczność z wadliwymi działaniami sądu w sprawie zakończonej ww. postanowieniem. Z kolei sam fakt realizowania wówczas czynności procesowych bez udziału profesjonalnego pełnomocnika – w sytuacji gdy takowego skarżąca nie ustanowiła i nie wnioskowała o jego ustanowienie w ramach bezpłatnej pomocy prawnej - nie jest okolicznością, która może być uznana, za równoznaczną z zaistnieniem opisanej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. przesłanki nienależytego reprezentowania strony w postępowaniu sądowym.
Odnosząc się natomiast do drugiej powołanej przez skarżącą, tj. art. 273 § 2 P.p.s.a. stwierdzić należy, że wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zgodnie z powołanym przepisem jest ograniczona do postępowania sądowoadministracyjnego. Kwestia rzekomo zdekompletowanego materiału dowodowego jakim sąd administracyjny dysponować miał przy wydawaniu wyroków w latach 2016-2020 pozostaje bez jakiegokolwiek związku ze sprawą rozstrzygniętą w sposób formalny postanowieniem z 9 marca 2020 r.
Mając zatem na względzie, że skarżąca - mimo przywołania przepisów ustawy odnoszących się do podstaw wznowienia postępowania sądowego - faktycznych podstaw objętych tymi unormowaniami w istocie nie powołuje, wniesioną przez nią skargę o wznowienie postępowania traktować należy jako nieopartą na żadnej z ustawowych przyczyn wznowienia. Taka zaś jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 280 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.