Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. A. B. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę m.in. na uchwałę Zarządu [...] (dalej jako organ) nr [...] z dnia [...] grudnia r. w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie z [...] sp. z o.o. umowy dzierżawy na grunt położony przy ul. [...], stanowiący dz.ew. nr [...].[...] i [...] z obrębu [...] wraz z wyrażeniem zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.
Na tą samą uchwałę pismem z dnia [...] marca 2019 r. skargę wniósł K. W. (dalej jako skarżący). Postanowieniem z dnia 15 maja 2019 r. powyższe sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania. Obaj skarżący jednocześnie ze skargą wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargi podlegają odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z zm., dalej jako ppsa), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).
Nie ulega wątpliwości, że postępowanie, którego przedmiotem jest wniosek podmiotu o wydzierżawienie nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub – jak w niniejszej sprawie – jednostki samorządu terytorialnego, nie jest postępowaniem administracyjnym. Zawarcie umowy dzierżawy oraz jej rozwiązanie przez gminę w odniesieniu do nieruchomości gminnych dokonywane jest w zakresie jej uprawnień właścicielskich (art. 140 Kodeksu cywilnego). Rozporządzenie nieruchomością przez jej właściciela następuje w formie czynności cywilnoprawnych.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 lipca 2009 r. I OPS 1/09 (dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), ustawowe ograniczenia dotyczące obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa i jednostek samorządu nie powodują, że spory w tym zakresie tracą cywilnoprawny charakter. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że niniejsza sprawa dotyczy sfery wykonywania uprawnień właścicielskich przez jednostkę samorządu terytorialnego w stosunku do mienia stanowiącego własność gminy i co za tym idzie posiada ona charakter cywilnoprawny. Uznając zatem, że zaskarżony akt ma miejsce w ramach sfery dominum (a nie imperium) i jako taki nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na odrzucenie obu skarg zbędne stało się rozpoznanie wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.