Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r., uchylił w całości decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. Szefa Krajowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Z. o przydziale J. J.i lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Z. oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2004 r.
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Z. J. J. uzyskał przydział lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Z. W tym samym budynku, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. tego samego organu, przydzielono mieszkanie J. M. Obaj zainteresowani pełnili służbę w organach Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Z. Niewątpliwie w chwili wydawania kwestionowanej decyzji nieruchomość zabudowana budynkiem, w którym znajduje się przedmiotowy lokal stanowiła własność Skarbu Państwa (postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] czerwca 1986 r. w sprawie zniesienia współwłasności, sygn. akt [...] oraz załączony w aktach odpis z księgi wieczystej nieruchomości według stanu na dzień [...] grudnia 1992 r.). Administrowaniem i zarządem tej nieruchomości zajmował się Urząd Miasta i Gminy Z. Jakkolwiek zarówno w piśmie z dnia [...] marca 1993 r. Komendanta Rejonowego Policji w Z. (sygn. akt [...]), jak również z dnia [...] września 1991 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w N. (nr [...]) stwierdzono, iż nieruchomość ta nie znajduje się w administracji jednostek Policji, które też nie partycypują w kosztach jej remontów, to z uwagi na okoliczność, iż prawo dyspozycji lokalem obciąża rzecz cudzą, powyższe nie oznacza, iż organy podległe resortowi spraw wewnętrznych nie posiadały wobec niej takich uprawnień.
O ile nie ustalono ani istnienia właściwej dokumentacji, a przyjmujące z reguły postać zaprzeczeń zeznania świadków również nie przyczyniają się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, to sam fakt wydania decyzji o przydziale tych lokali oraz znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] listopada 1991 r., pełniącego w tym czasie obowiązki Burmistrza Z. M. K., w którym stwierdzono, iż przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wskazanej tam jednostce Milicji Obywatelskiej, która ją zasiedliła, stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, iż organ wydający kwestionowaną decyzję był dysponentem przedmiotowego lokalu i wykonywał idące stąd uprawnienia w sposób nieprzerwany i niekwestionowany do czasu zbycia budynku osobie fizycznej.
Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, iż Szef Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych, wydając w dniu [...] grudnia 1988 r. decyzję nr [...] w sprawie przydziału J. J. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Z. działał na podstawie uprawniających go do podjęcia takiego rozstrzygnięcia przepisów prawa oraz w ramach przysługującej mu kompetencji. Nie można też uznać, w kontekście wszystkich aspektów sprawy, iż decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej przez sam fakt pominięcia takiej w jej sentencji.
W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2004 r..
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6a ustawy o Policji, oraz art. 7, 8, 77, 89, 90 § 2, 93, 107 § 3, 109 kpa, co zdaniem skarżącego miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Adresatem kontrolowanej w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Z. jest J. J. Jest więc oczywiste, że J. J. winien być stroną postępowania nadzorczego. Organ nadzorczy pierwszej instancji traktował J. J. jako stronę i udział tej strony w postępowaniu był bardzo aktywny, na co wskazuje materiał dokumentacyjny. Natomiast z niezrozumiałych powodów organ drugiej instancji pominął osobę J. J. jako stronę, bo w konsekwencji takiego stanowiska nie doręczył mu swojej decyzji, co wprost wynika z rozdzielnika.
Brak udziału strony w postępowaniu bez winy tej strony stanowi powód wznowienia postępowania administracyjnego dotkniętego tą wadą procesową, określony w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wystąpienie w sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego uzasadnia uchylenie decyzji kończącej takie postępowanie.
Z tego też względu należało uwzględnić skargę i uchylić wadliwą decyzję organu drugiej instancji. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia Sądu jest to, że postępowanie przed tym organem musi toczyć się od nowa z udziałem wszystkich stron. Z tych też względów nie podlega badaniu przez sąd zaskarżona decyzja pod względem jej prawidłowości w kwestiach merytorycznych.
Skarżący wnosił o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, jednakże nie wskazał ich wysokości. Z akt sprawy nie wynika by skarżący poniósł koszty tego postępowania dlatego też nie został uwzględniony jego wniosek o zasądzenie tych kosztów.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.