Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzje Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] września 1998 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1998 r. stwierdzającej nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu Ciężkiego z dnia [...] września 1951 r. znak: [...] wydanego w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa pn. "C." S-ka zo.o. w K., w części dotyczącej nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] objętej l.kat. [...], będącej parcelą o obszarze [...] m2 i stanowiącą część składową nieruchomości [...].
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie zawiera jednak uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami, jakie może wywołać kwestionowana decyzja lub inny wydany w granicach tej sprawy akt w sytuacji, gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego.
W sprawie niniejszej wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów jest bezzasadny. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy strona nie wskazuje ani na konkretne niebezpieczeństwo ani na skutki jakie miałoby nieść za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji, a które byłyby trudne do odwrócenia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Skarżący nie wskazał jakiego rodzaju szkoda mu grozi im w razie wykonania decyzji, której wstrzymania wykonania się domaga.
Również wywody skargi nie wskazują, w ocenie Sądu, w żaden sposób aby wykonanie decyzji Ministra Rozwoju i Finansów mogło nieść za sobą trudne do odwrócenia dla skarżącego negatywne skutki.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.