Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] odmawiającą ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu złożonego wniosku, odmówił przyznania [...] świadczenia wychowawczego na dziecko [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni błędnie określiła skład rodziny, wpisując jako dzieci: [...]. Zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] miejsce zamieszkania [...] zostało ustalone jako każdorazowe miejsce zamieszkania jego matki [...]. Wnioskodawczyni nie przedłożyła orzeczenia sądu, z którego wynikałoby, że dziecko przebywa pod opieką naprzemienną rodziców, w związku z tym [...] nie może być uwzględniony w składzie rodziny wnioskodawczyni. Oznacza to, że [...] jest pierwszym, a nie drugim dzieckiem w rodzinie, dlatego świadczenie nie może zostać przyznane bez wykazania spełnienia kryterium dochodowego. Wnioskodawczyni nie występowała o przyznanie świadczenia na [...] jako na drugie dziecko.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, [...] złożyła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, że nie dysponuje orzeczeniem sądowym wskazującym inne miejsce zamieszkania [...], jednakże dziecko to mieszka na stałe ze swoim ojcem [...] (partnerem skarżącej) za obopólną zgodą rodziców niezależnie od treści wyroku rozwodowego.
Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania świadczenia określa ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1891). Przytoczył treść art. 2 pkt 16 ustawy zawierającego ustawową definicję pojęcia rodziny oraz art. 4 ust. 1-3 określający cel powołanej ustawy. Uznał, że przepisów tych wynika, że do składu rodziny włączyć można zamieszkujące wspólnie, pozostające na utrzymaniu dzieci do ukończenia 25 roku życia. Organ podkreślił, że zgodnie z wyrokiem rozwodowym miejscem zamieszkania dziecka jest każdorazowe miejsce zamieszkania matki.
W sytuacji gdy rodzice dziecka są rozwiedzieni, żyją w separacji lub w rozłączeniu, do członków rodzin obydwojga rodziców można wliczyć tylko takie dziecko, które zgodnie z orzeczeniem sądu znajduje się pod opieką naprzemienną. Warunkiem uznania, że dziecko znajduje się pod opieką naprzemienną, jest przedłożenie orzeczenia sądu w tym przedmiocie. W toku postępowania orzeczenie takie nie zostało przedłożone, w związku z tym zasadnie organ odmówił przyznania świadczenia. Zgodnie z orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. sygn. akt: I SA/Wa 1357/16 czy I SA/Wa 1576/16), aby można było mówić o opiece naprzemiennej, konieczne jest orzeczenie sądu orzekające takową opiekę. Samo uregulowanie kontaktów z dziećmi, nawet w sposób bardzo precyzyjny, nie stanowi jeszcze przesłanki do stwierdzenia, że opieka naprzemienna w danej sprawie istnieje. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji przywołał obszerne fragmenty uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 19 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 923/17 i 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1941/17 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia: 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 947/17, 4 października 2017 r., sygn. akt I OSK 778/17, 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1046/17, 11 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1506/17, 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1669/17), wszystkie dotyczące kwestii opieki naprzemiennej.
W tej sytuacji organ II instancji uznał, że organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania świadczenia wnioskowanego na drugie dziecko w rodzinie, podczas gdy dziecko to jest pierwszym dzieckiem w rodzinie w rozumieniu omawianej ustawy.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli [...]. W uzasadnieniu przedstawili swoją sytuację rodzinną. Wyjaśnili, że na chwilę obecną nie dysponują decyzją Sądu w sprawie miejsca zamieszkania [...] innego, niż w każdorazowym miejscu zamieszkania jego matki. Spełniają jednak wszystkie warunki niezbędne do uzyskania świadczenia wychowawczego na dwoje z trojga dzieci - poza orzeczeniem sądu o miejscu zamieszkania [...]. Wyjaśnili, że [...] na stale mieszka z ojcem [...] na własną prośbą i za obopólną zgodą swoich rodziców, niezależnie od decyzji Sądu, jaka zapadła 10 lat temu podczas sprawy rozwodowej [...]. Matka akceptuje fakt, że syn mieszka ze swoim ojcem. Nie rozumieją dlaczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze sugeruje im dostarczenie orzeczenia sądowego o naprzemiennej opiece nad [...].[...] mieszka z ojcem i jedyny dokument, jaki moglibyśmy ewentualnie dostarczyć, to orzeczenie sądu o miejscu zamieszkania [...] w każdorazowym miejscu zamieszkania jego ojca.
Niestety na ten moment nie zostały nawet wszczęte procedury, mające na celu uzyskanie ww. orzeczenia, ponieważ do czasu ubiegania się o świadczenie wychowawcze na dwoje z trojga dzieci nie zdarzyła się sytuacja, w której potrzebne byłoby im nowe, zgodne z faktycznym miejscem zamieszkania [...] orzeczenie sądu. Skarżący są gotowi wraz z matką [...], tj. [...] dopełnić należytych formalności w sądzie, tj. uzyskać orzeczenie sądu o zamieszkaniu [...] wraz z ojcem, jednakże obawiają się, że będzie to bardzo długotrwałe postępowanie.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji, bazując na przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym zarówno z ojcem, jak i z matką [...], które potwierdziły, że miejsce zamieszkania [...] jest jedynym miejsce zamieszkania jego syna [...].
W uzasadnieniu skarżący przedstawili argumenty na poparcie zasadności swojego stanowiska.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Wa 1502/18) Sąd odrzucił skargę [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2134, ze zm.) regulujące zasady udzielania świadczenia wychowawczego na dziecko w rodzinie, które to świadczenie, stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, przeznaczone jest na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowanie dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb bytowych. Niezależnie od dochodu rodziny świadczenie to przysługuje obecnie jedynie na drugie i kolejne dziecko w rodzinie, zaś na pierwsze tylko wtedy, kiedy dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 800 zł, a jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne 1200 zł (art. 5 ust. 3 i 4 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 tej ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.
Poza sporem jest w rozpatrywanej sprawie, że ojciec jest w myśl powołanego art. 4 ust. 2 uprawniony do ubiegania się o świadczenie wychowawcze. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego (wywiad z dnia [...] marca 2018 r., oświadczenie byłej żony [...], matki [...] z dnia [...] lutego 2018 r.) niewątpliwy jest także fakt, że [...] faktycznie od ponad roku mieszka ze swoim ojcem (ma własny pokój) i jego nową rodziną, mimo ustalenia w wyroku rozwodowym Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., syg. akt [...] jego miejsca zamieszkania w każdorazowym miejscu zamieszkania jego matki. Matka [...], zgodnie z jej oświadczeniem, wyprowadziła się do nowego miejsca zamieszkania i nie kwestionuje faktu, że jej syn przebywa na stałe z ojcem.
Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy z uwagi na znajdujące się wyroku rozwiązującym małżeństwo rodziców [...] postanowienia Sądu, może on, ze względu na faktyczne zamieszkiwanie z ojcem i jego nową rodziną, zostać zaliczony do członków nowej rodziny swojego ojca w rozumieniu powołanej ustawy dnia 11 lutego 2016 r.
W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 16 omawianej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o rodzinie, oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 2092); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji, lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.
W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia uznał, że jest to niezasadne przede wszystkim ze względu na znajdujący w się w wyroku rozwodowym (znajdującym się w aktach sprawy) zapis, że miejscem zamieszkania [...] jest miejsce zamieszkania jego matki. Natomiast organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji uznał, że wnioskowane świadczenie nie może być przyznane ze względu na brak orzeczenia w powołanym wyroku o opiece naprzemiennej rozwiedzionych rodziców [...]. Organ II instancji prawie w całości poświęcił swoje uzasadnienie wyjaśnieniu sposobu rozumienia w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcia "opieka naprzemienna".
W ocenie Sądu orzekającego stanowiska obu organów są błędne. Podkreślić przy tym należy, że argumentacja organu odwoławczego odbiega od przedmiotu sprawy, czyli jej istoty. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 16 powołanej ustawy pojęcie opieki naprzemiennej należy wiązać z sytuacją, w której rodzice dziecka są rozwiedzieni lub żyją w separacji, lub żyją w rozłączeniu, lecz mimo to oboje sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem w porównywalnych i powtarzających się okresach i że obojgu rodzicom Sąd pozostawił wykonywanie władzy rodzicielskiej. Takie unormowanie oznacza, że przy opiece naprzemiennej dziecko faktyczne zamieszkuje z obojgiem rodziców na przemian i oboje rodzice opiekują się nim w względnie równym zakresie.
Natomiast w rozpatrywanej sprawie tak sytuacja nie wystąpiła. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wyklucza sprawowanie opieki naprzemiennej przez rodziców [...]. Z przeprowadzonego przez pracownika socjalnego wywiadu środowiskowego oraz oświadczenia matki [...] wynika, że mieszka on ze swoim ojcem i jego nową rodziną. Ma własny pokój o powierzchni [...], w który zamieszkuje. Uczęszcza do szkoły nr [...], gdzie kończy klasę gimnazjalną. Spotkania z matką są sporadyczne. Pozostaje pod opieką ojca ze względu na zmianę miejsca zamieszkania matki i wynikające z tego kłopoty z dojazdami do dotychczasowej szkoły. Z wyjaśnień tych wynika, że organy orzekające w sprawie w sposób niebudzący wątpliwości ustaliły, że faktycznym opiekunem dziecka jest ojciec, a matka sprawuje opiekę nad synem jedynie sporadycznie. W takim stanie faktycznym w ogóle poza zakresem rozważań organu odwoławczego powinna być możliwość występowania w sprawie opieki naprzemiennej.
Ani matka, ani ojciec [...] nie twierdzili, że sprawują nad synem opiekę naprzemienną. Oznacza to, że poczynione w uzasadnieniu wydanej decyzji organu II instancji rozważania, mające uzasadniać odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia są nieadekwatne do przedmiotu niniejszej sprawy. Rozważania Samorządowego Kolegium Odwoławczego byłyby zasadne jedynie w takiej sytuacji, gdyby w rozpatrywanej sprawie obydwoje rodzice [...] wystąpili z wnioskami o przyznanie świadczenia wychowawczego, twierdząc, że sprawują oni faktyczną opiekę nad synem, lub też wystąpiłaby sytuacja, w której obydwoje lub jeden z rodziców twierdziłby, że opieka nad dzieckiem jest naprzemienna. Jednak taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Rodzice [...] konsekwentnie twierdzili, że to jego ojciec sprawuje faktyczną opiekę nad synem, a z akt nie wynika, aby matka [...] wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia na rzecz syna, lub też aby opieka obojga rodziców [...] wykonywana była w porównywalnych i powtarzających się okresach. Przyjęcie przez organ II instancji błędnego przedmiotu sprawy spowodowało natomiast, że nie rozpatrzył on w ogóle jej meritum.
W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia prawnego w przepisach omawianej ustawy (a w szczególności w treści art. 2 pkt 16) również stanowisko organu I instancji odwołujące się do treści wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym miejscem zamieszkania [...] jest miejsce zamieszkania jego matki [...], co stoi na przeszkodzie zaliczenia [...] jako członka nowej rodziny ojca.
W ocenie Sądu w omawianej ustawie ustawodawca nie uzależnia zaliczenia dziecka (rozwiedzionych lub będących w separacji rodziców) do rodziny od miejsca zamieszkania dziecka w rozumieniu Kodeksu cywilnego.
Odnosząc się do argumentacji organu I instancji, tj. do określenia w wyroku rozwodowym miejsca zamieszkania dziecka przy matce wyjaśnić należy, że miejsce faktycznego pobytu dziecka należy odróżnić od miejsca jego zamieszkania w prawnym znaczeniu tego określenia. Art. 26 Kodeksu cywilnego mówi o prawnym miejscu zamieszkania, którym w stosunku do dziecka jest tzw. domicilium necessarium, tj. miejscem zamieszkania określonym ustawowo w zależności od miejsca zamieszkania innych osób bez względu na to, czy dziecko w rzeczywistości w danej miejscowości przebywa (E. Michniewicz-Broda, Komentarz do art. 26 Kodeksu cywilnego, Lex 2014). Istotą prawomocnego wyroku sądu rodzinnego jest określenie prawnego miejsca zamieszkania dziecka. Przyjęta przez organ wykładnia prowadziłaby do skutku niezgodnego z celami ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z tym stanowiskiem rodzic dziecka, który faktycznie z nim zamieszkuje i ponosi koszty jego utrzymania traciliby prawo do świadczenia wychowawczego tylko dlatego, że w wyroku rozwodowym Sąd, będąc do tego prawnie zobowiązany, ustalił formalne miejsce zamieszkania dziecka u drugiego z rodziców, z którym faktycznie dziecko nie zamieszkuje.
Biorąc zatem pod uwagę określony przez ustawodawcę cel, jaki spełniać ma świadczenie wychowawcze (częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowanie dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb bytowych), jak też możliwość jednoczesnego przynależenia dziecka do rodzin obydwojga rozwiedzionych czy pozostających w separacji lub rozłączeniu rodziców (art. 2 pkt 16), o zaliczeniu dziecka do rodziny na potrzeby ustalania prawa do tego świadczenia nie może decydować (jak to przyjął organ I instancji) jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W tym bowiem ujęciu dziecko (analogicznie jak osoba dorosła) może mieć wyłącznie jedno miejsce zamieszkania.
W konsekwencji także nie może determinować oceny tej okoliczności ukształtowana w tym aspekcie sytuacja dziecka określona w orzeczeniu rozwodowym. Istotne pozostaje bowiem rzeczywiste (faktyczne) wspólne jego zamieszkiwanie z rodzicem lub opiekunem faktycznym bądź prawnym i pozostawanie na jego utrzymaniu (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 691/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 522/17).
Zdaniem Sądu istotne dla uzyskania prawa do świadczenia wychowawczego jest ustalenie, czy dziecko stanowiące de facto podstawę do jego uzyskania wchodzi w skład rodziny tego podmiotu uprawnionego, który ubiega się o nie, a wobec tego - czy jest dzieckiem "zamieszkującym wspólnie" z nim. Wynika to bezpośrednio z treści powołanego art. 2 pkt 16 zawierającego legalną definicję rodziny odwołującą się bezpośrednio do faktu "zamieszkiwania wspólnego". Nie budzi wątpliwości, że pojęcie to należy rozumieć jako faktyczne miejsce zamieszkania, czyli fizyczne przebywanie dziecka u tego rodzica (lub opiekuna), który sprawuje faktyczną nad nim opiekę i faktycznie zaspokaja jego potrzeby życiowe. Wynika to także z celu, na jaki przyznawane jest świadczenie wychowawcze, określonego w art. 4 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.
W tej sytuacji dla przyznania świadczenia wychowawczego konieczne jest ustalenie, z kim (z którym rodzicem po rozwodzie) mieszka faktycznie dziecko. Jeżeli bowiem po rozwodzie dziecko nie mieszka z jednym z rodziców, to rodzic ten nie może wnioskować o świadczenie wychowawcze na to dziecko, ani nie może uwzględnić tego dziecka w składzie rodziny (w rozumieniu ustawy i na potrzeby oceny uprawnienia do świadczenia), składając wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na to dziecko lub inne dziecko, które mieszka z nim w ramach nowej rodziny. Wspólne zamieszkiwanie dziecka z rodzicem lub opiekunem faktycznym determinuje przyznanie rozważanej formy wsparcia ze środków publicznych. Definicja ustawowa "rodziny" w sposób istotny różni się od pojęcia "rodziny" rozumianego tradycyjnie. Dziecko w tradycyjnym ujęciu "rodziny" zawsze należy do rodzin obojga rodziców. Tymczasem w ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustawodawca jako zasadę przyjął, że dziecko uznawane jest za członka tylko jednej rodziny, wyjątkowo zaś można zaliczyć dziecko jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców (w przypadku opieki naprzemiennej).
O tym, do której rodziny należy zaliczyć dziecko, decyduje to, który z uprawnionych podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 2 wspólnie zamieszkuje z dzieckiem, a w konsekwencji, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Taką interpretację wzmacnia dodatkowo art. 22 rozważanej ustawy, zgodnie z którym w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Ustawodawca przypisuje zatem istotne znaczenie rzeczywistemu wspólnemu zamieszkiwaniu dziecka wraz z osobą uprawnioną do omawianego wsparcia finansowego, przy czym dziecko to powinno znajdować się na utrzymaniu osoby uprawnionej. Wyjątek w tej mierze mógłby dotyczyć w świetle art. 2 pkt 16 cytowanej ustawy jedynie przypadku orzeczenia opieki naprzemiennej, jednak jak już powyżej wskazano, sytuacja ta nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie.
Wobec tego, skoro rodzice zgodnie ustalili, że miejsce zamieszkiwania [...] jest przy ojcu, który jest jego faktycznym opiekunem i okoliczność ta została w sprawie udowodniona, nie było podstaw, aby odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia
Skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że [...] zamieszkuje wspólnie z ojcem, który wraz ze swą partnerką sprawują nad nim faktyczną opiekę, to w opisanym zakresie możliwe było pozytywne załatwienie złożonego wniosku. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie organy naruszyły art. 2 pkt 16 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, które miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji naruszyły także art. 7 i 80 kpa, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę, organy winny kierować się oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302, ze zm.) orzekł jak w sentencji.