Uzasadnienie
Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania J. R. i W. R., decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 1993 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] lutego 1992 r., nr [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt zajęty pod budowę drogi krajowej [...] – [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że w latach [...] – [...] zajęto pod budowę drogi krajowej [...] – [...] nieruchomość, należącą do J. R. i W. R. W roku 1991 byli właściciele zajętej nieruchomości wystąpili do Urzędu Rejonowego w M. o wypłacenie im odszkodowania za zajęty grunt.
Kierownik Urzędu Rejonowego w M. decyzją z dnia [...] lutego 1992 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 87 ustawy z dnia 10 kwietnia 1991 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127), ustalił odszkodowanie za nieruchomość w kwocie [...] zł na rzecz J. R. i W. R. Wojewoda [...] działając z urzędu, decyzją z dnia [...] maja 1993 r., nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] lutego 1992 r., nr [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za zajęty grunt i jednocześnie orzekł o zwrocie wypłaconego odszkodowania przez J. R. i W. R. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że teren pod budowę drogi zajęty został bez tytułu prawnego, nie było również prowadzone postępowanie wywłaszczeniowe, wobec czego roszczenie byłych właścicieli mogą być dochodzone wyłącznie na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym.
W wyniku odwołania wniesionego przez J. R. i W. R., Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r, nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w decyzji Wojewody [...].
Skargę na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. R. i W. R.. Skarżący podnieśli, że kwestionowana w postępowaniu nadzorczym decyzja o przyznaniu im odszkodowania wywołała nieodwracalne skutki prawne, w związku z czym nie powinno stwierdzać się jej nieważności. Jak dalej wyjaśnili, pobrane tytułem odszkodowania pieniądze zostały już zużyte i nie mogą być zwrócone. Skarżący przyznali, że wprawdzie postępowanie wywłaszczeniowe nie było przeprowadzone, jednakże, w ich ocenie, nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby takie postępowanie zostało przeprowadzone. Skoro niesporne jest, że grunty zostały zabrane w latach [...] –[...], to oczywiste jest, że właściciele powinni byli otrzymać odszkodowanie.
Postanowieniem z dnia 24 września 1998 r., sygn. akt IV SA 1720-1723/96 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe.
Wobec wykazania następców prawnych po W. R, postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] czerwca 1996 r., sygn. akt [...], i podtrzymania przez nich skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA 1720-1723/96 podjął z urzędu postępowanie sądowe.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd, właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego Sądu znajduje się siedziba Ministra Budownictwa - art. 13 § 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), obowiązującej w dniu wniesienia
Sygn. akt I SA/Wa 1508/06 do Sądu skargi w niniejszej sprawie, skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 59 ustawy o Naczelnym Sadzie Administracyjnym w związku z art. 57 § 5 k.p.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżone decyzje zostały doręczone skarżącym: W. R. w dniu [...] sierpnia 1996 r., a J. R. w dniu [...] sierpnia 1996 r. W decyzjach tych organ prawidłowo pouczył skarżących o sposobie i terminie wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący oddali pismo w polskim urzędzie pocztowym w dniu [...] września 1996 r. (k-14). Oznacza to, iż skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten bowiem upłynął w dniu [...] września 1996 r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -postanowił jak w sentencji.