Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] prostujące decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan sprawy:
Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] uznał kwoty wypłaconego B. M. za okres od 1 grudnia 2005 r. do 31 maja 2007 zasiłku rodzinne oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na dzieci: W., P. i K. M. za nienależne świadczenie.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. działając z urzędu Marszałek Województwa [...] dokonał zmiany w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. w ten sposób, że sprostował nazwisko "M." na prawidłowo brzmiące "M.".
Rozpoznając złożone zażalenie na ww. postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że art. 113 kpa pozwala na żądanie strony lub z urzędu prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ decyzjach. "Błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię oraz widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a błąd matematyczny omyłkę w wykonywaniu działania matematycznego. Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 kpa okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu decyzji. Organ wskazał również, że tryb prostowania oczywistych omyłek nie służy weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii, których dotyczy to postanowienie.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła B. M. wskazując, że omyłka pisarska miała istotne znaczenie, gdyż pisma kierowane na nieprawidłowe nazwisko nie docierały do nie. Tak więc nieprawidłowe jest stwierdzenie zawarte w treści postanowienia, że nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących środków odwoławczych. Skarżąca podkreśliła że nie skorzystała z nich, gdyż decyzja podjęta w sprawie zwrotu wypłaconego zasiłku nie dotarła do niej. W końcowej części uzasadnienia podkreśliła, że gdyby nie doszło do pomyłki pisarskiej, pismo z żądaniem zwrotu dotarłoby do niej, co umożliwiłoby wyjaśnienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (postanowienie)z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga B. M. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ wydając zaskarżone postanowienia dopuścił się, mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów art. 109§1, 110 i 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w zacytowanym powyżej przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki".
Stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji państwowej. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
W przedmiotowej sprawie organy zastosowały instytucję sprostowania decyzji, nie zwróciły jednak uwagi i w żadnym zakresie nie odniosły się do kwestii prawidłowości doręczenia decyzji oraz wejścia decyzji do obrotu prawnego. Jedną z cech aktu administracyjnego jest jego zewnętrzny charakter, co oznacza, że akt ten musi być doręczony lub zakomunikowany stronie. Decyzja administracyjna jest bowiem aktem zewnętrznym, będącym władczym oświadczeniem woli organu administracyjnego i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz. Oznacza to, iż decyzja sporządzona, ale nie doręczona stronie, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż wprawdzie z chwilą jej podpisania wiąże, organ lecz wywołuje skutki prawne na zewnątrz dopiero z chwilą jej wprowadzenia do obrotu prawnego, co ma miejsce z chwilą jej doręczenia którejkolwiek ze stron postępowania. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia, gdyż z tą chwilą wchodzi ona do obrotu prawnego.
Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1591/05, LEX nr 192504, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt. II SA/Ol 960/09) i prezentowane jest w piśmiennictwie.
W przedmiotowej sprawie decyzja Marszałka Województwa z dnia [...] lutego 2009 r. została skierowana do "B. M.", została również wysłana na nazwisko "M." (w aktach administracyjnych znajduje się awizowana na to nazwisko przesyłka).Nie została zatem doręczona stronie tj. B. M. Za tym stwierdzeniem przemawia argumentacja wynikająca z art. 109 i 110 k.p.a. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie, a art. 110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zatem zestawienie przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że kwestię sprostowania decyzji można rozważać dopiero po ustaleniu, że skutecznie doręczono lub ogłoszono decyzję stronie. Organ natomiast powyższych kwestii w ogóle nie rozważał stosując instytucję sprostowania decyzji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zbada prawidłowość doręczenia B. M. decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2009 r. i w zależności od dokonanej oceny rozważy, czy istnieje konieczność jej ponownego doręczenia. Sąd zwraca uwagę, że w każdym przypadku niedoręczenia decyzji w sposób prawidłowy, organ pierwszej instancji zobligowany jest mocą art. 109 k.p.a. do jej doręczenia zgodnie z przepisami k.p.a. Od oceny powyższej okoliczności zależeć też będzie zastosowanie przez organ instytucji sprostowania ww. decyzji.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na względzie przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał, że istnieje konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2011 r. z obrotu prawnego. Z tego względu orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt II wynika zaś z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 przywołanego aktu.