Uzasadnienie
Firma P. [...] Spółka Akcyjna złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013r., uchylającą decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 roku w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Powyższa decyzja Wojewody [...] wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wójt Gminy M. na wniosek poprzednika prawnego P.[...] S.A. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV. na którą przeznaczył między innymi nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr ew. [...] z obrębu [...], położoną w gminie M. we wsi [...], przy ul. [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2004 r.
Inwestor w 2004 r. wystąpił do Starosty [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.
Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] znak L.dz. [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2005 roku.
W celu uzgodnienia warunków służebności przesyłu P. [...] S.A. podjęło negocjacje z właścicielami nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...], podczas rokowań nie osiągnięto porozumienia, co do zgody na wybudowanie dwutorowej sieci elektroenergetycznej linii 110 kV nad gruntem oraz na posadowienie trzech słupów linii 110 kV. Kwestią sporną pozostała wysokość wynagrodzenia za ograniczenie prawa własności, która miała być rozstrzygnięta w późniejszym terminie.
Właściciele nieruchomości oraz przedstawiciele firmy P. [...] S.A. skierowali w 2011 r. sprawę o ustanowienie służebności przesyłu do Sądu Rejonowego w P., która toczy się pod sygn. akt [...].
P. [...] S.A jako inwestor dwutorowej sieci elektroenergetycznej linii 110 kV wystąpił też do Starosty [...] wnioskiem z dnia w dniu [...] maja 2012 r. o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako działka nr ew. [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...] położonej w gminie M. przy ul.[...].
Starosta [...] pismem z dnia [...] maja 2012 r. wyznaczył P. [...] S.A. na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), dwumiesięczny termin na zawarcie umowy o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości, pod rygorem wszczęcia postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości po bezskutecznym upłynięciu wskazanego terminu.
P. [...] S.A. pismem z dnia [...] lipca 2012 r. poinformowało Starostę [...], że pomimo ponownych prób zawarcia w przypisanej formie umowy o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości pomiędzy K. i B. małż. L. i P [...] S.A do porozumienia nie doszło.
Starosta [...] wypełniając przesłanki wynikające z art. 115 ust. 2 i art. 115 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. zawiadomił strony, że ze względu na bezskuteczne upłynięcie wyznaczonego dwumiesięcznego terminu na zawarcie umowy, z dniem doręczenia zawiadomienia wszczyna postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości.
Starosta Powiatu w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] na podstawie art. 124, w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie § 42 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 roku w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbioru dokumentów (Dz. U. z 2001 r., nr 102 poz. 1122 z późn. zm.) orzekł o:
- 1) ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako działka nr ew. [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...] gmina M., uregulowanej w KW nr [...] w części dotyczącej powierzchni [...]ha oznaczonej symbolami [...] wskazanej na mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu [...] stycznia 2013 r.
- 2) udzieleniu zezwolenia P. [...] S.A na wykonanie na części nieruchomości oznaczonej w pkt. 1 prac polegających na posadowieniu trzech słupów linii 110 kV typu OS 24 ON 150+10, OS 24P+10, OS 24 ON90+10 oraz przeprowadzeniu nad gruntem w korytarzu technologicznym przewodów dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, służących do przyłączenia sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej linii 110 kV R.S. położonej w miejscowości [...] gmina M. do stacji RPZ 110/15kV "[...]" położonej w miejscowości K., gmina N.,
- 3) zobowiązaniu każdoczesnego właściciela w/w nieruchomości do udostępnienia jej na rzecz każdoczesnego właściciela sieci elektroenergetycznej w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń,
- 4) zobowiązaniu P. [...] S.A do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po przeprowadzeniu odcinka dwutorowej sieci elektroenergetycznej linii 110 kV.
W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo Starostwa Powiatu w [...], którym na podstawie art. 133 k.p.a. przekazano odwołanie K. L. oraz B. L., reprezentowanych przez Z. K., który zaskarżył przedmiotową decyzję w pkt. 1 oraz pkt.
2. Z. K. zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez nie określenie w decyzji na czym polega ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] o pow. [...] ha, położonej w S. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2013r., uchylił decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 roku w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podnosił, że zgodnie z pełnomocnictwem ogólnym z dnia [...] października 2011 r. Zarząd Spółki P. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w L. udzielił pełnomocnictwa W. M. m. in. "do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej, w tym w szczególności przed organami kontroli zewnętrznej w sprawach podatkowych i ubezpieczeniowych, w sprawach z zakresu regulacji ustawy Prawo budowlane". Zgodnie z treścią § 4 pkt. 2 pełnomocnik ma prawo powoływania dalszych pełnomocnictw w zakresie obejmującym całość lub część jego umocowania. W związku z powyższym, należy uznać, że ww. reprezentował P.[...] S.A., a więc podmiot uprawniony do uzyskania zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.
Organ odwoławczy wskazał również, że w aktach organu pierwszej instancji znajduje się pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2011 r., w którym P. [...] Spółka Akcyjna umocowała A. D. "do reprezentowania we wszystkich sprawach związanych z postępowaniem administracyjnym, a także z postępowaniem przed sądami administracyjnymi, w tym wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem". Zgodnie z ww. pełnomocnictwem pełnomocnik był także umocowany do ustanowienia dalszych pełnomocnictw adwokatom bądź radcom prawnym.
Następnie pełnomocnictwem substytucyjnym z dnia [...] listopada 2012 r. A. D. upoważnił radcę prawnego M. W. do reprezentowania P. [...] S. A. w postępowaniu administracyjnym, toczącym się przed Starostą Powiatu w [...], w sprawie z udziałem K. i B. L. Wojewoda [...] zauważył, że w aktach sprawy zgromadzonych przez organ pierwszej instancji brak jest wyrażonego na piśmie oświadczenia woli mocodawcy lub pełnomocnika na podstawie, którego uległyby rozwiązaniu ww. pełnomocnictwa. W związku z powyższym należało uznać, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji Starosty Powiatu w [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013r., K. M., na podstawie pełnomocnictwa ogólnego z dnia [...] października 2011r. oraz M. W. na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia [...] listopada 2012 r. nadal reprezentowali Spółkę Akcyjną P. [...] z siedzibą w L..
Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że znowelizowany art. 40 k.p.a. wskazuje, że w przypadku, gdy strona ustanowiła kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi, a strona może wskazać takiego pełnomocnika. Natomiast z treści kwestionowanej decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. oraz ze zwrotnych potwierdzeń jej odbioru wynika, iż decyzja ta została doręczona jedynie P. [...] S.A. oraz do wiadomości P. [...] S. A. Oddział W., nie zaś któremuś z ustanowionych pełnomocników. Fakt nie doręczenia przez Starostę Powiatu w [...] przedmiotowego rozstrzygnięcia pełnomocnikowi spółki akcyjnej P. [...] stanowił zdaniem organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Firma P.[...] Spółka Akcyjna złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2013r., uchylającą decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 roku w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Skarżący zarzucał:
- - Rażące naruszenie przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 40 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności, że art. 40 §2 k.p.a. nie ma charakteru "gwarancyjnego" dla strony postępowania, a więc że jego wykładnia może być dokonana na niekorzyść strony i stanowić podstawę do zastosowania przepisu art. 138 §2 k.p.a.
- - Naruszenie zasad ogólnych art. 8 i 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchylenie, w całości zgodnej z wnioskiem skarżącego decyzji Starosty Powiatu [...], w oparciu o nieistotne i nie mające wpływu na wynik postępowania, uchybienie proceduralne, co stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej oraz z zasadą szybkości i prostoty postępowania.
- - Naruszenie przepisu art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niedoręczenie zaskarżonej decyzji żadnemu z pełnomocników skarżącego mimo, iż okoliczność niedoręczenia decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi Wojewoda [...] uznał za istotne uchybienie przepisom postępowania, opierając na tym swoje rozstrzygnięcie i poświęcając temu aspektowi całe uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga podlegała uwzględnieniu w całości.
Na wstępie należy zaznaczyć, że normy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące doręczenie stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Ich celem jest ochrona strony w postępowaniu administracyjnym w związku, z czym nie mogą być one interpretowane niejako na jej szkodę. (vide: wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 436/08; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 887/08).
Oznacza to, przede wszystkim, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji/postanowienia stronie powinna być oceniana indywidualnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 marca 2013r. II SA/Rz 1193/12 wprost wskazał, że: Wysyłanie zawiadomienia skarżącemu a nie jego pełnomocnikowi jest naruszeniem procesowym, które może skutkować uwzględnieniem skargi wyłącznie "jeżeli może mieć istotny wpływ na wynik postępowania" (LEX nr 1329776).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2013r. II GSK 1937/11 wskazał, że: "Doręczenie decyzji organu pierwszej instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia. Fakt doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., to nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to jest mającym wpływ na wynik sprawy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że sam fakt doręczenia decyzji organu I instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy decyzja ta jest dla strony korzystna i nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, jest wprawdzie naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., to jednak nie takim, który ma wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 136/05, zbiór lex nr 319187; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt III SA 1895/02, zbiór lex nr 113584, POP 2005/2/37). Sąd podziela przy tym prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia (wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 stycznia 2013r. II GSK 1937/11).
Organ odwoławczy nie miał, zatem podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji z przyczyn doręczenia jej jedynie skarżącemu a nie jego pełnomocnikowi. Uchybienie to nie powodowało, bowiem dla strony żadnych negatywnych skutków.
Na marginesie należy wskazać, że nawet podzielając argumentację organu odwoławczego zaskarżoną decyzję należałoby uchylić, bowiem organ odwoławczy również nie doręczył swojej decyzji pełnomocnikowi P. [...] S.A., doręczając ją bezpośrednio stronie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.