Uzasadnienie
I SA /Wa 1543/04
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...], o odmowie przyznania H. F. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przedstawiło następujący stan sprawy.
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. stwierdził, że H. F. jest niezdolna do pracy z powodu wieku ([...] lata) w związku z tym nie zachodzą okoliczności rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym. Nie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.). H. F. nie zgadza się z tym stanowiskiem i twierdzi, że spełnia wszystkie kryteria uprawniającego do przyznania świadczenia. Zrezygnowała z pracy 41 lat temu, gdyż musiała zapewnić opiekę córce A. F. Ustawa nie zawiera ograniczeń odnośnie wieku. Z akt sprawy wynika, że A. F. ur. w [...] r. ma orzeczone trwałe inwalidztwo (orzeczenie z dnia [...] września 1982 r.) i wymaga opieki drugiej osoby.
Po rozpoznaniu odwołania H. F. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Z powyższej definicji wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu opieki nad dzieckiem a nie z tytułu opieki nad osobą dorosłą. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ppkt 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych dziecko niepełnosprawne to dziecko w wieku do ukończenia 16 roku życia legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności. A. F., córka H. F., urodziła się w [...] r., ma obecnie [...] lata i nie ma podstaw do przyznania z tytułu opieki nad nią świdczenia pielęgnacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. F. podniosła, że A. F. jest osobą niepełnosprawną od urodzenia i mimo, iż jest osobą dorosłą nie może zaspokajać swoich potrzeb samodzielnie. Stan zdrowia A. F. dokumentuje orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 1982 r. Inwalidztwo istnieje od dzieciństwa. Ustawodawca rozróżnia dzieci niepełnosprawne do 16 roku życia i dzieci starsze powyżej tego wieku o znacznym stopniu niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w uzasadnieniu decyzji przytacza tylko fragment art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tymczasem w sprawie ma zastosowanie druga część tego artykułu dotycząca dzieci starszych, legitymujących się znacznym stopniem niepełnosprawności.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie mogła być uwzględniona, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.) albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Równocześnie art. 3 pkt 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustanawia ustawową definicję niepełnosprawnego dziecka, którym jest dziecko w wieku do ukończenia 16 roku życia legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Ustawa rozróżnia niepełnosprawne dziecko i pełnoletnią osobę niepełnosprawną, którą jest osoba pełnoletnia, legitymująca się orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności, a także osoba, która ukończyła 75 lat (art. 3 pkt 15 ustawy). Nie budzi wątpliwości, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ma zastosowanie do dziecka niepełnosprawnego, o jakim mowa w art. 3 pkt 9 ustawy.
Z powyższych regulacji wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w warunkach określonych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a równocześnie dziecko nie ukończyło 16 roku życia i legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Warunkiem koniecznym przyznania omawianego świadczenia jest także ustalenie, że matka lub ojciec, opiekun faktyczny albo opiekun prawny dziecka rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tzn. legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W razie niespełnienia którejkolwiek z przedstawionych przesłanek zachodzi podstawa do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
W niniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania, że z tytułu niepełnosprawności pełnoletniej córki i niepozostawania skarżącej w zatrudnieniu przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Artykuł 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie odnosi się do dzieci powyżej 16 roku życia. Wbrew twierdzeniu skarżącej druga część tego przepisu również mówi o niepełnosprawnych dzieciach do 16 roku życia i odnosi się do dokumentu potwierdzającego niepełnosprawność dziecka. Według tego przepisu dokumentami potwierdzającymi niepełnosprawność jest orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) albo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, które jak wynika z tego przepisu nie musi zawierać wskazań. W żadnym razie z tego przepisu nie wynika, że druga jego część dotyczy dzieci starszych, powyżej 16 roku życia i nie ma tu znaczenia powołana przez skarżącą interpretacja tego przepisu przedstawiona w piśmie codziennym.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).