Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z dnia [...] czerwca 2004 r. odmawiającą przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami A. J. na syna A. J. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że wnioskodawczyni opiekuje się niepełnosprawnym synem A. posiadającym w 2002 r. własny dochód. Także wnioskodawczyni posiadała w 2002 r. własny dochód we wspólnym gospodarstwem domowym. Pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym urodzony w 1968 r. syn A. nie został uwzględniony w wyliczeniu dochodu na osobę w rodzinie.
Dla ustalenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, zgodnie z pkt 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uwzględnia się dzieci w wieku powyżej 25 roku życia.
W skardze A. J. wniosła o "zmianę decyzji" Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej gospodarstwo domowe składa się z trzech osób, z tego syn Artur jest bezrobotny, nie posiada własnego dochodu i pozostaje na utrzymaniu skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki sąd administracyjny, sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Ta kontrola sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego sprawy z dnia wydania decyzji. Oznacza to, że Sąd władny jest stwierdzić nieważność bądź uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli organ administracji publicznej dopuści się naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa, zatem skarga nie mogła być uwzględniona. Prawidłowo bowiem organy przy ustalaniu dochodu rodziny skarżącej przyjęły tylko jako członków rodziny skarżącą oraz jej syna A. J. pomijając syna A. J. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), dla potrzeb ustalenia prawa do świadczeń przysługujących na podstawie tej ustawy, do członków rodziny zalicza się tylko dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia i legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością rodzinie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne.
Jest bezsporne w sprawie, że syn skarżącej A. J. ma ukończony 25 rok życia, gdyż urodził się w 1968 r. i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dlatego też przy ustaleniu dochodu na członka rodziny skarżącej dla potrzeb zasiłku rodzinnego nie może być uwzględniony jej syn A. J. mimo, że pozostaje nawet na jej wyłącznym utrzymaniu, gdyż nie spełnia on kryteriów przewidzianych przepisami powołanej ustawy. Z tego też powodu sposób wyliczenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, zastosowany przez organ w decyzjach obu instancji jest zgodny z prawem. A skoro dochód ten przekracza kwotę 583 zł na osobę zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny nie może być przyznany.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.