Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1991 r., nr [...] przekazującej na wniosek Gminy J., nieodpłatnie na własność, nieruchomość położoną w J., oznaczoną w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej J., obręb ewidencyjny J., działka gruntu w ewidencji leśnej jako część oddziału leśnego [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr[..] – w części dotyczącej działki nr [...] (wyodrębnionej z oddziału leśnego nr [...]).
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wojewoda [...] decyzją z dnia 27 sierpnia 1991 r. nr [...] - działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – orzekł o nieodpłatnym przekazaniu, na rzecz Gminy J., własności nieruchomości, oznaczonej w ewidencji leśnej jako część oddziału leśnego nr [...] o powierzchni [...] ha.
Wnioskiem z dnia 27 października 2009 r. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo J. wystąpiło o stwierdzenie nieważności w/w decyzji komunalizacyjnej - w części dotyczącej działki nr [...] (wyodrębnionej z oddziału leśnego nr[...]), z uwagi na brak realizacji przez gminę celu publicznego, na jaki przedmiotowa nieruchomość została jej przekazana.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2010 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1991 r. w części dotyczącej działki nr[...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z dnia [...] marca 1984 r. Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego wyraził zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne powierzchni [...] ha gruntów leśnych oraz powierzchni [...] ha gruntów rolnych wchodzących w skład oddziału [...] i [...] Zespołu Leśnego obrębu leśnego J. Następnie ww. decyzją komunalizacyjną działka nr [...] przekazana została na własność Gminie J. Zgodnie z pismem Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. przedmiotowa działka wpisana została jako działka nr [...] do operatu ewidencji gruntów wsi i gminy J. a następnie podzielona została m. in. na działkę nr [...]. Z kolei w wyniku podziału działki. nr [...] powstała działka nr[...], a w wyniku jej podziału działka nr[...].
Ponadto organ powołując się na uzasadnienie wydanego w toku niniejszego postępowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 1994 r., sygn. akt I SA 119/94, wskazał że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1991 r. oparta została o przepis art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej, podczas, gdy wniosek Zarządu Gminy J. z dnia [...] czerwca 1991 r., uzupełniony pismem z dnia 1 lipca 1991 r., o przekazanie przedmiotowej nieruchomości, oparto o art. 14 tej ustawy. Skoro zatem postępowanie w sprawie przekazania mienia w oparciu o art. 5 ust. 4 jest postępowaniem wnioskowym, to ww. pismo Gminy J. wnioskiem takim nie było, a tym samym decyzja z dnia [...] sierpnia 1991 r. narusza prawo. Minister wskazał ponadto, że zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej gminie może być przekazane tylko takie mienie ogólnonarodowe (państwowe), które jest aktualnie i bezpośrednio związane z realizacją jej zadań lub użyte na ten cel w bliżej nieokreślonej przyszłości.
Z kwestionowanej decyzji wynika, że przedmiotowy grunt został przeznaczony pod budowę szpitala. Od momentu jednak przekazania nieruchomości, do chwili obecnej, Gmina J. nie wykorzystała jej na cele wskazane w decyzji komunalizacyjnej, a część działki gruntu nr [...] (nieobjęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności) została sprzedana podmiotom trzecim. Z akt sprawy wynika, że również działka nr [...] (wyodrębniona z działki [...]) była przedmiotem przetargu w dniu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w części dotyczącej tej działki. Powyższe potwierdza, że skomunalizowana nieruchomość nie była związana z realizacją celu wskazanego w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ nadzoru wskazał, że decyzję komunalizacyjną oparto na zapisach jeszcze niezatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. planu zagospodarowania przestrzennego.
Na skutek wniosku Gminy J. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. przytaczając wcześniejszą argumentację. Organ ponownie wskazał na konieczności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1991 r. w części dotyczącej działki nr [...], z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych w art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej.
Odnosząc się do zarzutów Gminy, że decyzja komunalizacyjna z dnia [...] sierpnia 1991 r. - w zakresie dotyczącym spornej działki - wywołała nieodwracalne skutki prawne z uwagi na przeniesienie jej własności na rzecz osób trzecich (akt notarialny z dnia [...] października 1992 r. (Rep. A nr [...]), organ wyjaśnił, iż fakt zbycia nieruchomości przez Gminę niewątpliwie nie był działaniem, jakie określono w decyzji Wojewody [...] (wybudowanie szpitala) a poza tym, innym aktem notarialnym z dnia [...] marca 1993 r. (Rep. A nr[...]), zawartym pomiędzy osobami fizycznymi, będącymi uprzednio stronami powołanej umowy sprzedaży z dnia [...] października 1992 r., a Gminą J., dokonano zamiany przedmiotowej nieruchomości na inne nieruchomości, będące własnością Gminy. W związku z powyższym, działka nr [...] objęta była majątkiem Gminy J., a tym samym, nie zachodziła w tym przypadku nieodwracalność skutków prawnych.
W ocenie organu nie budził wątpliwości również fakt posiadania przez Nadleśnictwo J. statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. Minister podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa, właściwa gmina oraz podmioty, które wykażą, że postępowanie to jest bezprzedmiotowe, gdyż mienie stanowi ich własność i nie podlega komunalizacji. Zdaniem organu akta niniejszej sprawy potwierdzają prawa Nadleśnictwa do bycia stroną toczącego się postępowania.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina J. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji I instancji i zarzucając naruszenie:
- 1. art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej poprzez niewłaściwą interpretację przesłanki związku z realizacją zadań gminy oraz poprzez bezpodstawne uznanie, że jej spełnienie warunkowane jest istnieniem obowiązującego planu miejscowego;
- 2. art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej poprzez błędne uznanie, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.);
- 3. art. 156 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji stwierdzającej nieważność, pomimo wywołania przez unieważnioną decyzję nieodwracalnych skutków prawnych;
- 4. art. 28 i 29 kpa w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez brak zbadania legitymacji procesowej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwo J. do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej;
- 5. art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 7 w zw. z art. 80 i 77 § 1 kpa poprzez niewykazanie, na czym w przedmiotowej sprawie ma polegać rażące naruszenie prawa;
- 6. art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 7 w zw. z art. 80 i 77 § 1 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności faktycznych, które nie występowały w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1991 r.;
- 7. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez bezzasadne stwierdzenie nieważności decyzji w części;
- 8. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich argumentów podniesionych przez gminę w pismach oraz niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w odpowiedzi na skargę.
Wyrokiem z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 381/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych gminie może być przekazane tylko takie mienie ogólnonarodowe (państwowe), które jest aktualnie i bezpośrednio związane z realizacją jej zadań, a nie mienie mające pośredni wpływ na realizację tych zadań lub użyte na ten cel w bliżej nieokreślonej przyszłości.
Powyższe oznaczało zdaniem Sądu, że organy prawidłowo uznały, iż nie było podstaw by w stosunku do spornej nieruchomości zastosować tryb przewidziany w przepisie art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej. Przedmiotowy grunt miał bowiem zostać przeznaczony pod budowę szpitala, a okoliczności sprawy potwierdzały, że zadania gminy, wskazane w decyzji komunalizacyjnej, nie miały związku z zadaniami aktualnymi, bo odnosiły się ewentualnie do przyszłości.
Sąd Wojewódzki, nie dopatrzył się również naruszenia przez organ zasad postępowania dowodowego. W jego ocenie również niezasadny był zarzut, dotyczący wywołania przez unieważnioną decyzję, nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż przedmiotowa nieruchomość - pomimo, że stała się przedmiotem obrotu - to również w jego wyniku nadal pozostaje własnością Gminy J..
Zaskarżając powyższy wyrok Gmina J., zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie zarówno prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, jak również naruszenie przepisów proceduralnych, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 56/12, uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia NSA zarzucił, że zarówno w przypadku organu administracji publicznej, jak i Sądu I instancji, argumentacja zawarta w uzasadnieniach wydanych orzeczeń opierała się w zasadzie jedynie na analizie przepisów prawa materialnego, zapominając, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek konkretnego podmiotu, jakim było Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo J. W związku z powyższym w pierwszej kolejności, podstawowym obowiązkiem organu było ustalenie, czy wnioskodawca w tej sprawie posiadał interes prawny do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Jedynie bowiem istnienie tego rodzaju interesu mogło uzasadniać potraktowanie podmiotu żądającego wszczęcia postępowania jako strony postępowania – w rozumieniu art. 28 k.p.a.
NSA stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym kwestia interesu prawnego wnioskodawcy została całkowicie zmarginalizowana, zaś w postępowaniu sądowym pominięta, pomimo podnoszenia tego zarzutu w skardze.
Sąd drugiej instancji wskazał, że wnioskując o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności wspomnianej wyżej decyzji komunalizacyjnej z 1991 r., Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo J. – jako uzasadnienie swojego interesu prawnego – wskazywało na przepisy art. 35 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.).
Zgodnie z tymi przepisami, lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (art. 4 ust. 1), a nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania i kieruje nadleśnictwie jako podstawową jednostką organizacyjną (art. 35 ust. 1). Przepis zaś art. 32 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, iż Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia.
Zdaniem NSA z uwagi zatem na taki sposób określenia przez stronę wnioskującą jej interesu prawnego, należało w analizowanej sprawie wyjaśnić, czy w dniu wniesienia wniosku oraz w dacie orzekania, Lasy Państwowe zarządzały spornym mieniem i czy Nadleśniczy Nadleśnictwa Jabłonna – w odniesieniu do spornego gruntu - prowadził samodzielnie gospodarkę leśną na podstawie planu urządzenia lasu. Plan taki – wg art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach – stanowi bowiem podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej a jego ustalenia - zgodnie z art. 20 ust. 2 w/w ustawy – dotyczące granic i powierzchni lasu - uwzględniane są w ewidencji gruntów i budynków.
Ponadto NSA zwrócił uwagę, że decyzją Dyrektora Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] września 1991 r. nr [...] - orzeczono o zezwoleniu na wyłączenie z państwowego gospodarstwa leśnego gruntów rolnych o powierzchni [...] ha oraz gruntów leśnych o powierzchni [...] ha wchodzących w skład oddziału [...] i [...] Nadleśnictwa i obrębu J. a ponadto zezwolono na ich częściowe wyłączenie z produkcji rolnej i leśnej. Wprawdzie, decyzja w toku postępowania okazała się być wadliwą, nie mniej jednak pozostaje nadal w obrocie prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 za zm. – dalej ppsa), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podkreślenia wymaga, że w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, sąd pierwszej instancji stosownie do treści art. 190 ustawy ppsa, jako Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.
W ocenie Sądu, skarga jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie zakończone zakwestionowaną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 kpa, a jego przedmiotem była decyzja Wojewody [...] orzekająca o przekazaniu, na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, na rzecz Gminy J. własności nieruchomości.
Postępowanie to wszczęte zostało z wniosku Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo J., co nakładało na organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie, obowiązek kontroli legitymacji procesowej podmiotu je wnoszącego.
Obowiązek ten jest o tyle istotny, że tylko podmiot mający interes prawny, którego źródłem są normy prawa materialnego, a więc mający przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, może skutecznie wnosić o merytoryczne rozpoznanie swojego żądania, poprzez uruchomienie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Interesu prawnego, do którego odwołuje się wspomniany przepis nie można przy tym domniemywać. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych jego cechą jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 12.01.2012 r. II OSK 2035/10, Lex nr 1121192).
W niniejszej sprawie Minister przyznał wnioskodawcy przymiot strony w postępowaniu nadzorczym uznając, że podmiot ten wykazał, że jego interes prawny wynika z art. 35 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami, lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, a nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania i kieruje nadleśnictwie jako podstawową jednostką organizacyjną (art. 35 ust. 1). Przepis zaś art. 32 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, iż Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia.
Z uwagi zatem na taki sposób określenia przez stronę wnioskującą jej interesu prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2013r. podniósł, że w pierwszej kolejności należało wyjaśnić, czy w dniu wniesienia wniosku oraz w dacie orzekania, Lasy Państwowe zarządzały spornym mieniem i czy Nadleśniczy Nadleśnictwa J. – w odniesieniu do spornego gruntu - prowadził samodzielnie gospodarkę leśną na podstawie planu urządzenia lasu. Plan taki – wg art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach – stanowi bowiem podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej a jego ustalenia - zgodnie z art. 20 ust. 2 w/w ustawy – dotyczące granic i powierzchni lasu - uwzględniane są w ewidencji gruntów i budynków.
Podkreślenia wymaga również - na co zwrócił uwagę NSA, że Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w [...] decyzją z dnia [...] września 1991 r. nr [...] - wydaną na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11 poz.
79) oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie wykonania przepisów w/w ustawy - orzekł o zezwoleniu na wyłączenie z państwowego gospodarstwa leśnego gruntów rolnych o powierzchni [...] ha oraz gruntów leśnych o powierzchni [...] ha wchodzących w skład oddziału [...] i [...] Nadleśnictwa i obrębu J., a ponadto zezwolono na ich częściowe wyłączenie z produkcji rolnej i leśnej. Wprawdzie, decyzja ta stała się następnie przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności i uznano, że naruszała ona rażąco prawo, ale postępowanie ta zakończyła reformatoryjna decyzja Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] sierpnia 1995 r. [...], w której organ nadzoru stwierdził jedynie, że decyzje Dyrektora Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych z dnia [...] września 1991 r. nr [...] i z dnia [...] października 1991 r. nr [...], wydane na wnioski Zarządu Gminy J., zostały wydane z naruszeniem prawa.
Powyższe zatem oznaczało, iż decyzja zezwalająca na wyłączenie spornego gruntu z majątku państwowego gospodarstwa leśnego, które funkcjonowało w dacie wydawania decyzji komunalizacyjnej z 1991 r., choć jako wadliwa, tym niemniej pozostaje nadal w obrocie prawnym. Wspomniane zaś wyżej państwowe gospodarstwo leśne działało na zasadzie ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494 ze zm.), która to ustawa obowiązywała do momentu wejścia w życie ustawy o lasach, to jest do dnia 1 stycznia 1992 r. a obecnie zastąpiło je, wprowadzone ustawą o lasach, Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe.
W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności nie zostały dostrzeżone przez organ nadzoru, co skutkowało nieuprawnionym - w świetle zgromadzonych w aktach dokumentów – przedwczesnym przyjęciem, że Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo J., przysługuje przymiot strony postępowania, a w konsekwencji wszczęciem i przeprowadzeniem na wniosek tego postępowania nadzorczego, w wyniku którego wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja komunalizacyjna.
Oznacza to, że postępowanie nadzorcze przeprowadzone zostało przez Ministra bez wyjaśnienia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanu faktycznego, a także przy niewłaściwej ocenie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, a więc z naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 7, 77 § 1 kpa i 80 kpa, co mogło mieć niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.
Nieprawidłowo przeprowadzone pod względem procesowym przez organy nadzoru postępowanie, w zakresie ustalenia legitymacji skargowej osoby je inicjującej i konieczność jego ponownego przeprowadzenia, powoduje, że w chwili obecnej przedwczesne byłoby odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów merytorycznych. Z tego też względu Sąd odstępuje od oceny ich zasadności i kontroli zgodności decyzji stwierdzającej nieważność rozstrzygnięcia komunalizacyjnego z wskazanymi w skardze przepisami prawa.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Cyfryzacji i Administracji uwzględni ocenę prawną zwartą w niniejszym wyroku i przede wszystkim dokona oceny legitymacji skargowej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo J. i w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego treści skład orzekający w niniejszej sprawie nie przesądza.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.