Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny – W. N. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W dniu 8 lutego 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło zażalenie pełnomocnika skarżącego na powyższe postanowienie Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r. sygn. akt I OZ 641/17 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2017 r. oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...].
Na przeprowadzonej rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe w pierwszej instancji zostało wszczęte wniesioną w dniu 12 października 2016 r. skargą do Sądu, a zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie", które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłata maksymalna w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) opłata maksymalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi - 240 zł.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Ponadto, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 3 rozporządzenia, powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.
W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik skarżącego przeglądał akta sprawy, sporządził zażalenie od postanowienia Sądu z dnia 20 stycznia 2017 r. oraz reprezentował skarżącego na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. Wniosek pełnomocnika zawiera oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Mając na uwadze powyższe oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d), zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia.
W rozpoznawanej sprawie, należało zatem przyznać pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości 360 zł (tj. ½ z kwoty 480 oraz z kwoty 240 zł) powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności (tj. kwotę 82,80 zł). Łącznie należało przyznać pełnomocnikowi kwotę w wysokości 442,80 zł.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz stosownie do w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia orzeczono, jak w sentencji.