Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2004 r. w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka – A. S. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż odmowę przyznania dodatku organ pierwszej instancji uzasadniał tym, iż matka dziecka jest osobą pozostającą w związku małżeńskim, a pozew o rozwód został wniesiony w dniu [...] maja 2004 r. Rozpatrując odwołanie w świetle art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 3 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, organ odwoławczy stwierdził, iż nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka skarżącej.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zainteresowana matka dziecka twierdząc, że dodatek ten jest jej należny, bo jest samotną matką (mąż zaginął). Przy piśmie z dnia 21 września 2005 r. przedłożyła kserokopię prawomocnego wyroku z dnia [...] listopada 2004 r. orzekającego rozwód małżeństwa S. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie wskazując, że do dnia złożenia skargi wyrok rozwodowy nie zapadł, co stanowiło przez cały czas negatywną przesłankę przyznania przedmiotowego dodatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
W przedmiotowej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą do orzekania w niniejszej sprawie była ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r., Nr 228, poz. 2255).
Zgodnie z art. 12 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.
W art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy określono ustawowe znaczenie pojęcia "samotne wychowywanie dziecka", ustalając je jako wychowanie dziecka przez pannę, kawalera, osobę pozostającą w separacji orzeczonej wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, wdowę lub wdowca, jeżeli wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka.
Zdaniem organu taka konstrukcja normy zawartej w wyżej wymienionym przepisie całkowicie wyklucza otrzymanie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka przez osoby będące małżonkami, a pozostające w separacji faktycznej. Jednakże organ nie badał kwestii związku małżeńskiego matki z mężczyzną nie będącym biologicznym ojcem dziecka i nie rozważał jakie to może mieć odniesienie do jej sytuacji w świetle art. 3 ust. 17 w związku z art. 12 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Z brzmienia zapisu ustawowego wnosić należy, że chodzi o wspólne wychowywanie dziecka z drugim rodzicem dziecka.
W przedmiotowej sprawie, co wynika z akt, skarżąca nie pobierała alimentów na dziecko, bo jego ojciec biologiczny nie żył. Nie wiadoma pozostawała relacja dziecko – ojczym, a więc sytuacja prawna i faktyczna dziecka (np. przysposobienie, faktyczne łożenie na jego utrzymanie przez ojczyma w świetle twierdzeń matki, że męża nie ma w domu od dawna i sama musi łożyć na utrzymanie). Sprawa z uwagi na powyższe okoliczności wymaga wyjaśnienia kwestii faktycznego wychowywania dziecka w kontekście zapisu art. 3 ust. 17 ustawy, zawierającego przesłankę braku wspólnego wychowywania dziecka z ojcem dziecka.
Takich ustaleń organ nie poczynił, ograniczając się do stwierdzenia, że skarżąca jest osobą zamężną i nie spełnia przesłanki do przyznania dodatku z art. 12 ustawy.
Brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do przytoczenia przepisu ustawy stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zaskarżone decyzje należało uchylić, z uwzględnieniem treści art. 152 ustawy.