Uzasadnienie
J. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], którą organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji wydaną w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. W następstwie złożonej skargi strona nadesłała do sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w którym zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu J. G. wyjaśniła, że jest wdową w podeszłym wieku, nie posiada żadnego majątku poza rzeczami osobistymi, utrzymuje się z renty w wysokości 1442 zł netto miesięcznie oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że mieszka wraz z synem, jego żoną i córką, mieszkanie jest własnością syna. Skarżąca podkreśliła, że nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym i płaci mu 500 zł miesięcznie. Dodała również, ze co miesiąc wydaje na zakup leków około 400 zł, natomiast pozostała kwota wystarcza jej na samodzielne utrzymanie, w tym na zakup żywności oraz środków czystości.
Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, że stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy zainteresowany wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza rozpoznającego wniosek należy stwierdzić, że J. G. nie wykazała, że spełnia przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Zauważyć należy, że przyznanie prawa pomocy dotyczy przede wszystkim osób, które znajdują się w wyjątkowo ciężkich warunkach materialnych. Nie można stwierdzić, że skarżąca w takich warunkach się znajduje, ma ona bowiem zabezpieczone nie tylko potrzeby bytowe, ale również potrzeby życiowe, gdyż uzyskuje regularnie co miesiąc stały dochód. Mimo wyliczonych wydatków nie może być uznana za osobę ubogą.
Podkreślenia wymaga również to, że na obecnym etapie postępowania sądowego wysokość kosztów postępowania sądowego będzie sprowadzała się do konieczności opłacenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Natomiast kwota pozostałych kosztów to jest kwoty ewentualnych opłat kancelaryjnych (m. in. opłat za wydanie kopii, czy odpisu dokumentu z akt sprawy – może wynieść odpowiednio 2 lub 10 zł za każdą stronę dokumentu, opłaty za sporządzenie uzasadnienia wyroku -100 zł). Zatem najwyższą kwotą do uiszczenia jest w chwili obecnej wpis od skargi, natomiast konieczność zapłaty pozostałych kosztów będzie zależna od przebiegu postępowania sądowego i powstanie w dalszym jego toku.
Uwzględniając powyższe referendarz sądowy uznał, że J. G. przy wykazanym dochodzie nie kwalifikuje się do przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Z uzyskiwanego dochodu (nawet przy uwzględnieniu wykazanych wydatków) jest ona w stanie stopniowo regulować należności związane z koniecznością opłacenia kosztów sądowych.
Wobec zatem niespełnienia przesłanki ustawowej do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówiono przyznania prawa pomocy.