Uzasadnienie
M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z 8 czerwca 2022 r. na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 296/18 zobowiązującego Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku M. J. z 1 lutego 2018 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy ul. [...], ozn. hip. [...]. W skardze wniosła o: 1) stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekanie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 2) nałożenie na Prezydenta m.st. Warszawy stosownej grzywny, mając na względzie represyjny i kompensacyjny charakter tej należności, a w szczególności rynkową wartość przedmiotowej nieruchomości i wieloletnie przewlekanie postępowania;
- 3) przyznanie od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w dopuszczalnej maksymalnej wysokości, tj. w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;
- 4) rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, szczególnie wobec jednoznacznego brzmienia przepisu, dotyczącego rozpoznawania na posiedzeniu niejawnym spraw ze skargi na bezczynność, zważywszy również, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek szczególnych powodów, uzasadniających wyznaczenie rozprawy oraz wobec wielokrotnego instrumentalnego traktowania tych rozpraw przez Prezydenta m.st. Warszawy poprzez składanie wniosków o wyznaczenie rozprawy wyłącznie w celu przewlekania postępowania bez stawiania się na tych rozprawach i bez przedstawiania dodatkowego stanowiska;
- 5) zasądzenie od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem nr 240/SD/2022 z 9 czerwca 2022 r. podjął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia wniosku M. J. z 1 lutego 2018 r. o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, natomiast skarga wpłynęła do organu 8 czerwca 2022 r., a więc w momencie, gdy postępowanie było jeszcze zawieszone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Trzeba wskazać, że M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z 8 czerwca 2022 r. na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 296/18 zobowiązującego Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku M. J. z 1 lutego 2018 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy ul. [...], ozn. hip. [...]. W wyroku tym Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Z akt administracyjnych wynika, że prawomocny wyrok Sądu z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 296/18 Prezydent m.st. Warszawy otrzymał 27 marca 2019 r. Zatem czteromiesięczny termin na wykonanie wyroku upynął 29 lipca 2019 r.
Tymczasem Prezydent m.st. Warszawy, w trakcie biegu terminu czteromiesięcznego, wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 296/18.
Trzeba wskazać, że organ rozpoznał wniosek o odszkodowanie z 1 lutego 2018 r., w sposób adekwatny do okoliczności niniejszej sprawy, jeszcze przed wniesieniem 3 czerwca 2022 r. przez M. J. do Prezydenta m.st. Warszawy wezwania do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 296/18, które poprzedzało wniesienie skargi z 8 czerwca 2022 r.
Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 7 maja 2019 r. nr 89/SD/2019 zawiesił z urzędu postępowanie odszkodowawcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, do czasu zakończenia postępowania o zwrot przedmiotowej nieruchomości toczącego się na podstawie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z wniosku Z. H. z 15 października 1991 r. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi M. J. 15 maja 2019 r. i stało się ostateczne wobec jego niezaskarżenia poprzez wniesienia zażalenia.
Zgodnie z art. 154 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
W niniejszej sprawie przesłanki wynikające z powyższego przepisu nie zaistniały bowiem Prezydent m.st. Warszawy wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 296/18 w zakreślonym przez Sąd terminie czterech miesięcy poprzez zawieszenie postępowania odszkodowawczego, a postanowienie o zawieszeniu postępowania odszkodowawczego weszło do obrotu prawnego jeszcze przez wezwaniem organu do wykonania przedmiotowego wyroku Sądu
W tej sytuacji skarga z 8 czerwca 2022 r. na niewykonanie przedmiotowego wyroku, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.