Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania F. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności części nieruchomości położonych w Gminie C., we wsi Z., obręb Z., oznaczonych na mapie sytuacyjnej z projektem podziału nieruchomości mającej na celu ewidencyjne określenie granic nieruchomości Skarbu Państwa na dzień 31 grudnia 1998 r. jako działki nr [...] o pow. [...] m2, dla której nie ma urządzonej księgi wieczystej, stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność W. M., nr [...] o pow. [...] m², objętej księgą wieczystą KW nr [...] oraz nr [...] o pow. [...] m², objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiących w dniu 31 grudnia 1998 r. własność F. M., zajętych pod drogę publiczną krajową nr [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności części nieruchomości położonych w Gminie C., we wsi Z., stanowiące działki nr [...] o pow. [...] m², będącej w dniu [...] grudnia 1998 r. własnością W. M., nr [...] o pow. [...] m², objętej księgą wieczystą KW nr [...], oraz nr [...] o pow. [...] m², objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiące w dniu 31 grudnia 1998 r. własność F. M. - zajętych pod drogę publiczną krajową nr [...] ([...]) [...].
Od powyższej decyzji do Ministerstwa Infrastruktury odwołał się F. M. Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Uchwałą nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. (M.P. z 1986 r., nr 3, poz.
16) w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych drogę nr [...] ([...]) [...], zaliczono do kategorii dróg krajowych, a następnie zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich, załączniki nr [...], droga nr [...] stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą krajową.
Organ wskazał, że przedmiotowe nieruchomości nie były w dniu 31 grudnia 1998 r. własnością Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego, gdyż działka nr [...] o pow. [...] m², stanowiła własność W. M., natomiast działki nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², stanowiły w dniu 31 grudnia 1998 r. własność F. M. Organ odwoławczy podkreślił, że na przedmiotowych nieruchomościach urządzono drogę krajową nr [...] oraz drogę zbiorczą, stanowiącą element drogi krajowej nr [...], wobec czego na dzień 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały przesłanki art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Organ wskazał, że nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa nastąpiło z mocy prawa, a zaskarżoną decyzją potwierdzono jedynie ten fakt. Stosując przepis art. 73 ustawy organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych. Decyzja wydana na podstawie art. 73 nie stanowi legalizacji działań podejmowanych przed 1 stycznia 1999 r., lecz potwierdza tylko to, co na dzień 1 stycznia 1999 r. wynika z art. 73 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy.
Przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy nie jest więc ocena podstaw podejmowanych na nieruchomości działań przed dniem 1 stycznia 1999 r., ale prawne uregulowanie prawa własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne.
Na powyższą decyzję skargę w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył F. M. Wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje faktu istnienia drogi krajowej nr [...].
Przyznał, że część jego działki tzw. skarpa była użytkowana przez Skarb Państwa na drogę publiczną. Jednakże pozostała część, to jest droga dojazdowa do jego posesji, a nie droga zbiorcza o czym jest mowa w uzasadnieniu decyzji. Z drogi tej poza skarżącym nikt nie korzystał, a W. M., którego działka położona jest za działką skarżącego dojeżdża do swojej posesji od innej strony.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozpoznając skargę na decyzję organu administracji publicznej bada, czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) nieruchomość pozostająca w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiąca ich własności, a zajęta pod drogę publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. staje się, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego działki nr [...], [...] i [...] stanowiące własność F. M. i W. M. były w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte pod pas drogowy drogi krajowej nr [...]. Elementem pasa drogowego był m.in. nasyp i droga zbiorcza. Pas drogowy był we władaniu Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych.
Pojęcie drogi zbiorczej zostało określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dniem 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich użytkowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej - przepisu art. 7 prawa budowlanego.
Z kolei zgodnie z treścią przepisu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838) pasem drogowym jest wydzielony grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane drogi oraz obiekty budowlane i urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.
Dlatego bez znaczenia jest, wbrew twierdzeniu skarżącego, czy droga wchodząca w skład pasa drogowego faktycznie jest wykorzystywana jako dojazd do jednej, czy większej liczby posesji.
Wskazać należy, że o tym, iż sporne działki były zajęte pod drogę publiczną świadczą dowody zebrane w sprawie; w tym skarga F. M. z dnia 22 października 2003 r. skierowana do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na bezczynność organu. W skardze tej F. M. pisze, iż złożył wniosek o wypłatę odszkodowania za utraconą własność części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (k [...] akt administracyjnych).
Z kolei w piśmie z dnia 30 sierpnia 2001 r. F. M. zwracał się do Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w L. o likwidację drogi i odszkodowanie (k [...] akt administracyjnych).
Fakt istnienia drogi potwierdza protokół oględzin z dnia [...] marca 2004 r. (k [...] akt administracyjnych, a z protokołu rozprawy administracyjnej z dnia [...] marca 2004 r. wynika, że skarżący przyznał, że Główna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad włada nieruchomością, która zajęta jest pod drogę publiczną oraz wynika, że w 1997 r. zarządzający drogę przeprowadzał prace dotyczące odwodnienia (k. [...] akt administracyjnych).
Wobec wyżej przedstawionych dowodów nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, w którym kwestionuje on istnienie drogi publicznej i fakt władania nią przez Skarb Państwa reprezentowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad.
Granica nieruchomości zajętej pod drogę publiczną określiła mapa sytuacyjna według stanu ewidencyjnego na 1998 r.
Zgodnie z treścią art. 73 ust. 3 a ustawy z dnia 13 października 1998 r. jeżeli istnieje konieczność określenia granicy nieruchomości, o których mowa w ust. 1 tego przepisu nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości.
Odnosząc się do pozostałych argumentów podniesionych w skardze wskazać należy, że są one prawnie obojętne dla oceny treści zaskarżonej decyzji.
Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkuje oddaleniem skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).