Uzasadnienie
Minister Rozwoju postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1978 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w P., stanowiących własność [...] w P..
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1978 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w P., zapisanych w księdze wieczystej [...] tom [...] karta [...], oznaczonych jako działki nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2, działek nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2 oraz nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej [...] tom [...] karta [...] oznaczonych jako działki nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2, stanowiących własność [...] w P.. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że wnioskodawca nie wykazał następstwa prawnego po zlikwidowanych w dniu [...] grudnia 1959 r. [...] w P.. Ponadto wnioskodawca nie wykazał tytułu prawnego do nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Spółka [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po jego rozpatrzeniu Minister Rozwoju stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska przywołał treść art. 157 § 2, art. 61a § 1 oraz art. 28 kpa. Wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych stronami tego postępowania są niewątpliwie poprzedni właściciele znacjonalizowanego mienia (w tym przedsiębiorstw), ewentualnie ich następcy prawni oraz podmioty, którym obecnie przysługują do tego mienia prawa rzeczowe o charakterze właścicielskim (własność, użytkowanie wieczyste).
W rozpatrywanej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. złożyła spółka [...] sp. z o.o., były akcjonariusz [...] w P.. Z decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. wynika, że [...] (ówczesny odpowiednik spółki akcyjnej) w P. zostało zlikwidowane i wykreślone z rejestru w dniu [...] grudnia 1959 r. W ocenie organu były akcjonariusz spółki akcyjnej nie ma interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, gdyż nie przysługiwały temu podmiotowi żadne prawa rzeczowe do znacjonalizowanego mienia. Nie należy zdaniem Ministra mylić udziału w spółce z udziałem w prawie do nieruchomości, przysługującym tej spółce. Niewątpliwie zatem okoliczność, że [...] sp. z o.o. jest następcą prawnym spółki [...] S.A. (akcjonariusza [...]) rodzi jedynie interes faktyczny tego podmiotu. Nacjonalizacja mienia [...] nie wpłynęła bezpośrednio na prawa wnioskodawcy (ani jego poprzednika prawnego). Wobec tego [...] sp. z o.o. nie posiada interesu prawnego niezbędnego do uznania jej za stronę postępowania nadzorczego. Wnioskodawca posiada jedynie interes faktyczny.
W tej sytuacji Minister utrzymał w moc kwestionowane postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2019 r.
Na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka [...] Sp. z o.o. W jej uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, czyli:
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o jedynie część materiału dowodowego, z pominięciem konieczności odtworzenia całości akt administracyjnych dot. przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz [...], a także bez uprzedniej oceny tytułu prawnego do nieruchomości i istnienia interesu prawnego Skarżącej, brak podjęcia przez organ własnej inicjatywy dowodowej, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, pobieżną i dowolną ocenę materiału dowodowego dokonaną z pominięciem zgłaszanych we wniosku uchybień, a nade wszystko faktu, że przedmiotowe postępowanie dotyczy także odtworzenia akt i odmowę wszczęcia postępowania w sprawie odtworzenia akt postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1978 r.,
- - art. 6 i 7 kpa poprzez błędną interpretację stanu faktycznego oraz prawnego, co w efekcie doprowadziło do uznania stanu niezgodnego z prawem za właściwy oraz niezgodnego z prawem przejęcia na własność przez Skarb Państwa (Miasto [...]) nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w sytuacji gdy wskazana nieruchomość należała w rzeczywistości do spółki [...] Spółka Akcyjna [...].,
- - art. 28 kpa poprzez niezasadną odmowę Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego, z uwagi na rzekomy brak interesu prawnego, mimo że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego, jako że jest następcą prawnym Spółki [...] Spółka Akcyjna [...]., która to była akcjonariuszem zlikwidowanej już Spółki [...],
- - art. 61a § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną;
- - art. 11 w zw. z art. 8 § 1, w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów kpa - niewyjaśnienie w sposób dokładny podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, nieustosunkowanie się do podniesionych zarzutów (w zakresie konieczności odtworzenia akt administracyjnych) oraz lakoniczne ustosunkowania się do pozostałych uchybień, co skutkowało prowadzeniem postępowania sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli i przekonywania oraz nieustosunkowanie się do wszystkich okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w sprawie, co doprowadziło do dokonania niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń przez organ,
- - art. 157 § 2 kpa poprzez niezasadne zaniechanie przez organ zbadania, czy wskazane przez Skarżącą przyczyny uzasadniające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie stanowią podstawy do wszczęcia postępowania z urzędu, w szczególności z uwagi na brak decyzji nacjonalizacyjnej oraz złożony przez stronę skarżącą wniosek o odtworzenie akt administracyjnych.
W uzasadnieniu skarżąca Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju oraz poprzedzającego go postanowienia Ministra Inwestycji i Rozwoju, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
Nadto Spółka wniosła o zobowiązanie Ministra Rozwoju do ujawnienia treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1978 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa przedmiotowych nieruchomości położonych w P., stanowiących własność [...], jeżeli jest w posiadaniu tejże decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 zd. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego treścią, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, powodem odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dotyczącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1978 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w P., stanowiących własność [...] był fakt, że w ocenie organu nadzoru po stronie skarżącej Spółki brak było legitymacji do wystąpienia z takim żądaniem w rozumieniu art. 28 kpa. W ocenie organu były akcjonariusz spółki akcyjnej nie ma interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, gdyż nie przysługiwały temu podmiotowi żadne prawa rzeczowe do znacjonalizowanego mienia.
Istnienie interesu prawnego skarżąca Spółka wywodzi z faktu, że w jej ocenie jest następcą prawnym [...], która była akcjonariuszem [...]. Zdaniem strony skarżącej twierdzenie organu, że akcjonariuszowi spółki akcyjnej nie przysługiwały żadne prawa rzeczowe do znacjonalizowanego mienia są bezpodstawne. Za błędną również strona skarżąca uznała argumentację organu, że interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego orzeczenia nacjonalizacyjnego mogą mieć jedynie właściciele przedsiębiorstwa, które przejęto na własność państwa w trybie nacjonalizacji.
W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 28 kpa stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie orzecznictwem tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Innymi słowy istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, a więc taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 629/97). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza zatem ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu strony postępowania.
Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2000, s. 238). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest co prawda zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie może jednakże tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98). Oznacza to, że podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa i stąd też nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
Takie rozumienie pojęcia legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym powoduje, że organ administracyjny powinien zbadać treść żądania podmiotu wnoszącego podanie jeszcze przed wszczęciem postępowania, zaś owo postępowanie może być wszczęte dopiero wtedy, gdy wniosek taki złożył uprawniony podmiot.
Stosownie natomiast do art. 30 § 3 kpa strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i opartym na niej statucie (art. 38 Kodeksu cywilnego). Jeżeli osoba prawna nie może prowadzić swych spraw z braku powołanych do tego organów, sąd ustanawia dla niej kuratora. Kurator powinien postarać się niezwłocznie o powołanie organów osoby prawnej, a w razie potrzeby o jej likwidację (art. 42 K.c.).
Zdaniem Sądu interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1978 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości stanowiących własność [...] - miał jedynie właściciel przedsiębiorstwa, które przejęto na własność państwa w trybie nacjonalizacji. Jak prawidłowo ustalił organ nadzoru przejęte przedsiębiorstwo pod nazwą [...] stanowiło własność osoby prawnej, którą była spółka akcyjna. Spółka akcyjna jako osoba prawna zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 1526 ze zm.), a konkretnie jej art. 12, jak i według obowiązującego w czasie wydania orzeczenia nacjonalizacyjnego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502, ze zm.), a ściślej jego art. 335 § 1, z chwilą wpisu do rejestru uzyskuje osobowość prawną.
Spółka nabywa osobowość prawną z chwilą jej rejestracji w sądzie rejestrowym, wskutek czego sama spółka oddziela się od swych wspólników i staje się podmiotem praw i obowiązków, a także właścicielem majątku spółki. Z tą chwilą tylko spółka akcyjna, a nie jej akcjonariusze, posiada zdolność prawną, zdolność do czynności prawnych, zdolność sądową i zdolność procesową w zakresie wynikającym z działalności tej spółki. Zarządzanie spółką akcyjną, nadzór nad nią, a także bezpośredni wpływ zwykłych akcjonariuszy na funkcjonowanie spółki akcyjnej odbywa się w sposób zinstytucjonalizowany. Mianowicie spółka akcyjna jako osoba prawna, według art. 38 K.c., działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Organami spółki akcyjnej są: zarząd, rada nadzorcza i walne zgromadzenie. I tak zarząd, stosownie do art. 368 § 1 Kodeksu spółek handlowych, prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, a prawo członka zarządu do reprezentowania spółki (art. 372 § 1) dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki.
Zarząd jest organem obligatoryjnym od momentu zarejestrowania spółki akcyjnej. Kompetencje zarządu nie mogą być przejmowane przez inne organy, chyba że wyraźny przepis stanowi inaczej. Sfera reprezentacji obejmuje dokonywanie czynności w stosunkach zewnętrznych. Dotyczy to przede wszystkim kompetencji w sferze reprezentowania spółki. Zarząd w pełni realizuje teorię organów i pełne rozumienie pojęcia działania, użytego w art. 38 K.c. Zatem reprezentacja spółki akcyjnej wiąże się generalnie z działaniami organów (w szczególności zarządu), ale może i wiązać się z działaniami przedstawicieli ustawowych (likwidatorów oraz kuratorów), pełnomocników (w tym pełnomocników powołanych przez walne zgromadzenie akcjonariuszy), które są dokonywane "za" lub "w imieniu spółki" i dotyczą wszystkich spraw związanych z jej przedmiotem działania ze skutkiem na zewnątrz. Pojęcie reprezentacji może wystąpić w dwóch znaczeniach: szerokim (sensu largo) i wąskim (sensu stricto).
Reprezentacja sensu largo dotyczy występowania we wszelkich stosunkach prawnych z zakresu prawa cywilnego, administracyjnego, pracy oraz innych gałęzi prawa. Jest to więc zarówno składanie oświadczeń woli, jak również występowanie przed organami orzekającymi, ujawnianie stanowiska na zewnątrz, składanie oświadczeń, wyjaśnień przed organami państwowymi oraz jednostkami samorządu terytorialnego, występowanie przed organami nadzorczymi, osobami trzecimi. W sensie ścisłym reprezentacja dotyczy tylko oświadczeń woli w stosunkach cywilnoprawnych i mieści się w ramach szerszego pojęcia "działania". Reprezentantami spółki w tym zakresie mogą być: zarząd, prokurenci, pełnomocnicy, kuratorzy, likwidatorzy, a w stosunkach wewnętrznych w spółce rada nadzorcza, a także pełnomocnicy akcjonariuszy. Inne osoby mogą reprezentować spółkę w sytuacjach określonych w art. 426 i art. 486 Kodeksu spółek handlowych, z tym że żadna z tych sytuacji nie dotyczy występowania w postępowaniu administracyjnym (patrz: A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych.
Komentarz. Tom II, Lex 2008, wyd. VI). Również w dacie wydania decyzji nacjonalizującej przedsiębiorstwo, zgodnie z art. 369 § 1 Kodeksu handlowego, reprezentowanie spółki w sądzie i poza sądem należało do prerogatyw zarządu.
Skarżąca Spółka przymiotu strony dopatruje się w byciu następcą prawnym spółki [...], która była akcjonariuszem spółki [...], niemniej jednak okoliczność ta, w świetle powyższych rozważań, nie czyni ze skarżącej Spółki strony postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia w rozumieniu art. 28 kpa. Fakt ten może ewentualnie świadczyć o posiadaniu przez skarżącą Spółkę interesu faktycznego. Wyjaśnić należy, że bycie akcjonariuszem (wspólnikiem) w spółce akcyjnej daje i dawało określone prawa majątkowe i niemajątkowe. Do praw majątkowych należy zaliczyć przede wszystkim prawo akcjonariusza do udziału w zysku spółki (art. 347 K.s.h., a art. 355 K.h.), prawo akcjonariusza do rozporządzania akcją (art. 337 K.s.h., a art. 348 K.h.) oraz prawo do udziału w majątku, jaki w toku likwidacji spółki pozostanie po zaspokojeniu długów (art. 474 K.s.h., a art. 458 K.h.).
Z kolei wśród praw niematerialnych należy w szczególności wymienić prawo uczestniczenia akcjonariusza w walnym zgromadzeniu (art. 406 K.s.h., a art. 399 K.h.) oraz uprawnienia składające się na tzw. ochronę praw mniejszości (np. art. 400 K.s.h., a art. 394 K.h.). Dowodzi to, że samo posiadanie akcji spółki nie pozwala i nie pozwalało na występowanie "za" spółkę lub "w imieniu" spółki. Reprezentowanie spółki zawsze należało do kompetencji zarządu (art. 368 § 1 K.s.h., a art. 369 § 1 K.h.). Aby móc uznać przymiot strony we wnioskowanym postępowaniu nadzorczym skarżąca Spółka musiałaby legitymować się dokumentami wskazującymi, że jest członkiem zarządu spółki akcyjnej uprawnionym do jej reprezentacji. Sama zaś wola czy też subiektywne przekonanie, zainteresowanie rozstrzygnięciem danej sprawy, którego nie można poprzeć przepisami prawa, nie decyduje o przymiocie strony danego postępowania administracyjnego.
Zdaniem Sądu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa nie posiadają akcjonariusze (ich spadkobiercy) spółki akcyjnej. Interes prawny ma jedynie spółka akcyjna i jako taka, co do zasady, może być reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez zarząd. Postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 28 kpa jest zatem chybiony, bowiem skarżąca Spółka posiada ewentualnie w rozpatrywanej sprawie jedynie interes faktyczny, który nie jest wystarczający do uznania, że posiada ona interes prawny we wszczęciu postępowania nadzorczego.
Ze względu na podniesione w skardze zarzuty wyjaśnić również należy, że wszczęcie postępowania nieważnościowego wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu nadzoru przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność, w tym kwestii wniesienia żądania przez legitymowany podmiot, mający zdolność do czynności prawnych. Jeśli wynik oceny owej kwestii doprowadził organ do uznania, tak jak w rozpatrywanej sprawie, braku legitymacji procesowej po stronie skarżącej Spółki, prawidłowym było nieprzystępowanie od badania sprawy w kontekście merytorycznych zarzutów zawartych w złożonym wniosku. Badanie podstaw stwierdzenia nieważności jest uprawnione dopiero w sytuacji pozytywnego przejścia etapu formalnego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Dodać jeszcze należy, że żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie zobowiązuje organu do podjęcia postępowania z wniosku nieuprawnionego podmiotu, niezależnie od podanych we wniosku zarzutów. Organ nadzoru nie ma takiego obowiązku.
Podsumowując, Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem Ministra oraz poprzedzającym go postanowieniem Wojewody zostało przeprowadzone prawidłowo, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym i przepisów powołanych w skardze. Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organy przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organów, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy.