Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 29 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1604/18

Uzasadnienie

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018r., nr [...], znak: [...]

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Pismem z dnia [...] listopada 1990 r. [...] wystąpił do Urzędu Miasta w [...] o przyznanie ekwiwalentu z tytułu pozostawionego mienia poza obecnymi granicami państwa polskiego w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...], Starosta [...] przekazał według właściwości do Wojewody [...] ww. wniosek wraz z całością dokumentacji.

W trakcie postępowania administracyjnego został zebrany następujący materiał dowodowy:

1. • uwierzytelniona kserokopia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...] października 2004 r., sygn. akt [...], według którego spadek po [...] na podstawie testamentu nabyła jego wnuczka [...] (obecnie [...]),
2. • uwierzytelniona kserokopia dowodu ubezpieczeniowego wydanego [...] dnia [...] maja 1927 r. przez [...], dotyczącego nieruchomości w [...],
3. • uwierzytelniona kserokopia oświadczenia świadka z dnia [...] lipca 2008 r. [...], z podpisem notarialnie poświadczonym, Nr Repertorium [...],
4. • odpis notarialny oświadczenia świadka [...] podpisany dnia [...] lutego 2013 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, Nr Repertorium [...],
5. • uwierzytelniona kserokopia oświadczenia świadka [...] z dnia [...] lipca 2008 r. z podpisem notarialnie poświadczonym, Nr Repertorium [...],
6. • odpis notarialny oświadczenia świadka [...], podpisany dnia [...] lutego 2013 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za składania fałszywych zeznań, Nr Repertorium [...],
7. • protokół z przesłuchania świadka [...] pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań sporządzony przez pracownika Urzędu Miasta w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r.,
8. • protokół z przesłuchania świadka [...] pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań sporządzony przez pracownika Urzędu Miasta w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r.
9. • uwierzytelniona kserokopia umowy dzierżawy ziemi położonej w [...], zawartej pomiędzy [...],
10. • uwierzytelniona kserokopia potwierdzenia wpłaty za grunt w [...] za rok 1933 r., dokonany przez [...] na rzecz Urzędu Skarbowego w [...],

W dniu [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą odmówił [...] potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej przez [...]. W uzasadnieniu wskazano, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie przedstawiły wystarczającego materiału dowodowego wymaganego ustawą z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2097 ze zm.) – (dalej jako ustawa), aby można byłoby potwierdzić prawo do rekompensaty.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Następnie, ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] w dniu [...] kwietnia 2018 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą odmówił [...] potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej przez [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przedłożone przez strony dokumenty nie przedstawiły wystarczającego materiału dowodowego wymaganego ustawą z dnia 8 lipca 2005 r. do wykazania prawa własności pozostawionych nieruchomości.

Na ww. decyzję [...], reprezentowana przez [...] w dniu [...] maja 2018 r. złożyła odwołanie. W uzasadnieniu Strona podniosła, że organ wojewódzki błędnie ocenił zebrany materiał dowodowy nie uwzględniając mocy dowodowej części z nich.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018r., nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu wskazano, że dokumentów znajdujących się w materiale dowodowym t. j.

1. a. uwierzytelnionej kserokopii dowodu ubezpieczeniowego wydanego [...] dnia [...] maja 1927 r. przez [...], dotyczącego nieruchomości w [...];
2. b. uwierzytelnionej kserokopii umowy dzierżawy ziemi położonej w [...], zawartej pomiędzy [...];
3. c. uwierzytelnionej kserokopii potwierdzenia wpłaty za grunt w [...] za rok 1933r., dokonany przez [...] dla Urzędu Skarbowego w [...] - nie można uznać za dowody samoistne, gdyż nie zaliczają się do żadnej z wymienionych w art. 6 ust. 4 ustawy kategorii akceptowanych dokumentów, tj.: urzędowego opisu mienia, orzeczenia PUR, dokumentów urzędowych, w tym sądowych, a także dokumentów pozyskanych z archiwów państwowych Republiki Białoruś, Republiki Litewskiej, Federacji Rosyjskiej, Ukrainy lub innych państw. Minister wskazał, że w ww. artykule jest zawarta dyspozycja, że wymienione akceptowalne dokumenty mogące potwierdzić prawo własności nie stanowią katalogu zamkniętego i możliwe jest uznanie innych do wykazania tegoż prawa. Jednakże w przedstawionym przez stronę dowodzie ubezpieczeniowym, umowie dzierżawy oraz potwierdzeniu wpłaty należnego podatku, w ocenie organu II instancji nie można przypisać należnej mocy dowodowej potwierdzającej prawo własności, gdyż nie są dokumentami urzędowymi i jako dowody mogą jedynie stanowić funkcję pomocniczą, np.: odnośnie ustalenia cech charakterystycznych danej nieruchomości. Ponadto wskazano, że część ich jest wystawiona na [...], a nie na [...].

Ponadto odnosząc się do oświadczeń świadków [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Minister stwierdził, że ww. oświadczenia nie spełniają wymogów narzuconych dla tego typu dowodów przez art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Istotnym brakiem przedmiotowych oświadczeń jest to, że nie zostały złożone przed notariuszem, a także nie zawierają informacji, że oświadczający ma świadomość odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Stwierdzono, że w ww. dokumentach notariusz jedynie poświadczył własnoręczność podpisu osoby składającej oświadczenie. W związku z powyższym, także i te dowody nie mogą zostać zakwalifikowane jako dokumenty potwierdzające prawo własności.

Ponadto wskazano, że w 1939 r. [...] miała 9 lat, a [...] 12 lat. Dlatego też, świadkowie jako starsze dzieci mogły mieć rozeznanie odnośnie ogólnej sytuacji majątkowej [...], w tym zakresie, że "miał", "posiadał", "był właścicielem", ale ze względu na swój wiek nie byli w stanie rozpoznać jak duży był to majątek. W ocenie organu odwoławczego, nawet jeżeli przychylić się do uznania oświadczenia [...] podpisanego w dniu [...] lutego 2013 r. oraz oświadczenia [...] podpisanego w dniu [...] lutego 2013 r., jako dokumentów potwierdzających własność pozostawionej nieruchomości przez [...], to ze względu na możliwości poznawcze "młodych świadków" nie można ustalić wiarygodnych i przekonywujących informacji dotyczących cech charakterystycznych pozostawionej nieruchomości, które są potrzebne do określenia jej wartości poprzez sporządzenie stosownego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego.

Odnośnie materiału dowodowego w postaci protokołów zeznań świadków [...] złożonych w urzędach administracji samorządowej, organ II instancji stwierdził, że w żaden sposób nie wyjaśniają ani nie rozwiązują wątpliwości powstałych odnośnie istnienia prawa własności nieruchomości we wsi [...] należącego do [...]. Ponadto zaznaczono, że organ odwoławczy zdaje sobie sprawę, że w prowadzonych postępowaniach o potwierdzenie prawa do rekompensaty, zdecydowana większość świadków z którymi organy prowadzące sprawy mają kontakt, są to osoby starsze i ich możliwości percepcji są z roku na rok coraz mniejsze. Jednakże, pomimo zauważalnego dużego zaangażowania Wojewody [...] i podejmowania wszystkich prób zebrania jak najszerszego materiału dowodowego, do którego należą też zeznania świadków, nie można stwierdzić, aby rozpatrywanej sprawie rozstrzygnęły one na korzyć skarżącej.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oceniając całość materiału dowodowego we wzajemnej ich łączności stwierdził, że skarżąca jedynie wysoce uprawdopodobniła, że [...] mógł być właścicielem nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego. Ponadto rozbieżne informacje zawarte w poszczególnych dowodach dotyczące cech "indywidualnych" pozostawionego mienia, także uniemożliwiły jednoznaczne jego scharakteryzowanie przez organ prowadzący sprawę, które potrzebne jest do określenie jego wartości.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2018r. złożyła [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. 1. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że dowody przedłożone przez skarżącą są niewystarczające do przyznania prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości w postaci folwarku [...] i w konsekwencji bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
2. 2. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i nierozpoznanie istoty sprawy;
3. 3. naruszenie przepisu art. 7 ust. 2, art. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej a także wadliwe przyjęcie, że przepisy: art. 6 ust. 1, 2, 4, 5 tej ustawy, stanowią zamknięty katalog samoistnych środków dowodowych dla ustalenia prawa do rekompensaty;
4. 4. naruszeniu przepisu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dokumenty prywatne nie mają mocy dowodowej w zakresie potwierdzenia prawa własności i w konsekwencji uznanie, że dowodowi ubezpieczeniowemu, umowie dzierżawy oraz potwierdzeniu wpłaty należnego podatku nie można przypisać należnej mocy dowodowej potwierdzającej prawo własności;
5. 5. naruszenie przepisu art. 6 ust. 5 ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 6 ust. 5 ustawy stawia wymagania co do formy oświadczeń świadków, podczas gdy nie zawiera on wymogów co do formy oświadczań świadków i w konsekwencji uznanie, że oświadczenia świadków nie zostały złożone przed notariuszem;
6. 6. naruszenie przepisu art. 6 ust. 5 ustawy w zw. z art. 1 § 1, art. 2 § 2 i art. 79 pkt 2 oraz art. 80 § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie poprzez błędną ocenę dowodów w postaci oświadczeń świadków z 2013 r. polegającą na uznaniu, że nie zostały złożone przed notariuszem i w konsekwencji przyjęcie, że nie spełniają wymogów ustawy;
7. 7. naruszenie przepisu art. 6 ust. 5 ustawy w zw. z art. 80 kpa poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, za organem pierwszej instancji, że oświadczenia świadków "utraciły" status dowodów przesądzających o istnieniu prawa własności, bowiem "treść tych oświadczeń wyraźnie wskazuje, iż nie zostały złożone samodzielnie w oparciu o posiadaną wiedzę, lecz zostały złożone w podpisem notarialnie poświadczonym, zamiast przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie bądź w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka", podczas gdy całość zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie potwierdza, że oświadczenia te są spójne, logiczne i potwierdzają okoliczności, na które wskazują wszystkie pozostałe dowody zgromadzone podczas prowadzonego postępowania a ich wymogi w zakresie formy nie były przez organ kwestionowane;
8. 8. naruszenie przepisu art. 6 ust. 6 ustawy w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 5 ustawy poprzez nie wezwanie strony do usunięcia braku w sytuacji stwierdzenia przez organ, że wniosek nie spełnia wymogów co do formy załączonych do niego dowodów;
9. 9. naruszenie przepisu art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i aprioryczne odmówienie wiarygodności zeznaniom świadków jedynie ze względu na ich wiek;
10. 10. naruszenie przepisu art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie, że protokoły z zeznań świadków [...] złożonych przed organami administracji samorządowej na podst. art. 52 w zw. z art. 50 oraz art. 75 kpa nie wyjaśniają ani nie rozwiązują wątpliwości powstałych odnośnie istnienia prawa własności nieruchomości we wsi [...] należącego do [...] podczas, gdy świadkowie potwierdzili, że [...] był właścicielem majątku w [...];
11. 11. naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie na etapie postępowania odwoławczego;
12. 12. naruszenie przepisu art. 81 kpa poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności;
13. 13. naruszenie przepisu art. 89 § 2 kpa w zw. z art. 86 kpa przez brak wyznaczenia rozprawy administracyjnej i przesłuchania strony celem ustalenia własności nieruchomości stanowiącej majątek w [...];
14. 14. naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, w tym dotyczących naruszenia przepisu art. 77 § 3 kpa, przepisu art. 77 § 1 kpa, przepisu art. 79 § 1 kpa, przepisu art. 79 § 2 kpa.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżoną decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmawiającą potwierdzenia skarżącej [...] prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez [...] nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w postaci folwarku [...], a także za łąki położone w miejscowościach [...] gmina [...], powiat [...], województwo [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z tym, że z innego powodu niż w niej wskazany. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja naruszają przepisy postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2017 poz.2097) prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi: był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1 oraz posiadał obywatelstwo polskie.

Z akt sprawy wynika, że [...] – poprzednik prawny skarżącej złożył w dniu [...] grudnia 1990 r. wniosek do Urzędu Miasta i Gminy w [...] o przyznanie ekwiwalentu za mienie po ojcu [...] pozostawione m.in. w miejscowości [...], składające się z domu mieszkalnego, drewnianego, spichlerza, stodoły drewnianej, stajni i 12 hektarów ziemi ornej. [...] we wniosku wskazał tym samym, że właścielem pozostawionego mienia był jego ojciec. Wniosek [...] nie został załatwiony do chwili jego śmierci. [...] zmarł [...] grudnia 1996 r., a prawa do spadku po nim zostały stwierdzone na rzecz skarżącej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2004r., sygn. akt [...]. Organy administracji rozpoznające przedmiotową sprawę uznały, że skarżąca, która w dniu [...] października 2005 r. ponowiła ww. wniosek wskazała, że właścicielem nieruchomości pozostawionej m.in. w [...] był [...], czego jej poprzednik prawny składając wniosek w roku 1990 (o czym wcześniej) nie potwierdził, a wręcz wskazał na tytuł prawny przysługujący do pozostawionego mienia [...] – jego ojcu. [...] zmarł w 1928 roku, a w aktach sprawy brak dowodu na okoliczność przeprowadzenia po nim postępowania spadkowego, a tym samym wskazania kto na datę 1 września 1939 r. był właścicielem pozostawionego mienia.

W aktach sprawy brak również dowodu na okoliczność wezwania skarżącej przez organy do uzupełnienia tego zasadniczego braku, a którego uzupełnienie przesądzi czy skarżącej przysługuje w przedmiotowym postępowaniu przymiot strony. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że skoro organy uznały wniosek skarżącej za kontynuację wniosku [...], to powinny w pierwszej kolejności dokonać weryfikacji istnienia po jej stronie legitymacji do wystąpienia z nim polegającej na wykazaniu następstwa prawnego [...] po [...]. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy, w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 ustawy. Tym samym pozostałe rozważania organów dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy uznać należy za przedwczesne, podobnie jak ich ewentualną ocenę przez Sąd.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach k.p.a..

Zdaniem Sądu organ nie wyjaśnił zatem zasadniczej w sprawie okoliczności – czy skarżącej przysługuje w przedmiotowej sprawie uprawnienie do złożenia wniosku o prawo do rekompensaty, bowiem z akt sprawy nie wynika czy jej poprzednik prawny takie uprawnienie posiadał. Na marginesie podkreślić należy, że wobec przyjęcia przez organy, że ponowiony wniosek stanowi kontynuację wniosku złożonego w 1990 r. nie sposób traktować go jako wszczynający odrębne postępowanie, tym bardziej, że brak dowodu na załatwienie wniosku [...], z którego wynika jedynie, że nieruchomość pozostawił jej właściciel [...]. A zatem organy nie wyjaśniły należycie stanu sprawy.

Podnieść również należy, że art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi, że "w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli posiadają obywatelstwo polskie". Art. 5 ust. 2 tej ustawy stanowi natomiast, że "wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty."

Z zestawienia tych przepisów wynika, że wniosek o przyznanie prawa do rekompensaty składa wskazana osoba uprawniona do rekompensaty, a jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 6 ust. 1-3, stosownie do art. 6 ust. 6 - wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę powyższe.

W świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja poprzedzająca, zostały wydane z naruszeniem art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.